Να ξεκαθαρίσουμε

Αν δεν ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα θα πέσουν να μας πλακώσουν, για να παραφράσω και την γνωστή λαϊκή ρήση. Συζητήσεις επί συζητήσεων με άγνωστους όρους και τεχνικές λεπτομέρειες οι οποίες είναι τόσο άναρχα πλεγμένες μεταξύ τους που η πραγματικότητα είναι πως ακόμα και το πιο φωτεινό οικονομικό μυαλό δεν είναι σε θέση να κάνει προβλέψεις με πραγματική πιθανότητα να πέσει μέσα. 

Και όλο αυτό σε μια κοινωνία που μέσα από τις ζυμώσεις της προσπαθεί να πάρει θέση και να αποφασίσει για τον μέλλον της μέσα στον φόβο, την ανασφάλεια, την άγνοια αλλά και την ελπίδα που μπορεί το αύριο να φέρνει μαζί του.

Παρατηρεί κανείς εύκολα ότι το παιχνίδι που παίζεται, πέρα από τις ιδεολογικές του διαστάσεις, είναι ένα παιχνίδι ταξικό. Μέτρα που θα ευνοήσουν τους έχοντες εναντίων των μέτρων που θα ευνοήσουν την είδη παραπαίουσα κοινωνία μας. Ένα εύκολο τρικ για να επιλέξουμε θέση θα έλεγα ότι είναι να προσέξουμε ποίες λύσεις πολεμούν μανιωδώς οι απέναντι μας.

Εσύ αγαπητέ που διαβάζεις αυτές τις γραμμές δεν είσαι στο ίδιο μετερίζι με τον δημοσιογράφο έμμισθο υπάλληλο του Αλαφούζου. Αν ο Μπάμπης ωρύεται  "κράτα γερά ΔΝΤ" δεν το κάνει για σένα, το κάνει για το αφεντικό του. Αν έχεις τα λεφτά του Αλαφούζου, οκ καλά κάνεις και υποστηρίζεις Μπάμπη, αν όχι είσαι απλά ηλίθιος.

Η Μέρκελ δεν είναι εκεί που βρίσκεται για να υποστηρίξει την ευημερία των Ευρωπαίων πολιτών. Αν αυτό ήθελε δεν θα ήταν καγκελάριος την Γερμανίας. Η Μέρκελ είναι εκεί για να βγάζουν φράγκα οι Τραπεζίτες, η πολεμική βιομηχανία, οι φαρμακοβιομηχανίες και πολλά άλλα. Σύναψε μια τίμια και επωφελή συμφωνία (για να είμαστε και στο κλίμα της εποχής) γι αυτήν και καλά έκανε. Αν συμφωνείς λοιπόν με τον Τζήμερο και την εξοχοτάτη του Μέρκελ ίσως έχεις κι εσύ μια τράπεζα και καλά κάνεις και συμφωνείς. Αν όχι είσαι ηλίθιος.

Το πρόβλημα με τους Έλληνες πολίτες είναι ότι έχουν χάσει κάθε δυνατότητα κριτικής σκέψης και αντίληψης. Ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Άλλος γιατί γεννήθηκε ανεπαρκής, άλλος γιατί πριν από δέκα χρόνια προσηλυτίστηκε στα πάρτι της ΔΑΠ και έμεινε ακόμη εκεί περιμένοντας το επόμενο πάρτι. Άλλος γιατί κρυφά μέσα του ηδονικά απολαμβάνει να βλέπει τον πόνο και την δυστυχία τριγύρω του.

Ας τους αφήσουμε αυτούς. Εγώ, εσύ και κάνα δυο άλλοι που ας πούμε ότι παρατηρούν, πως είναι δυνατόν να συζητάς έστω για τις θέσεις που σου προβοκάρει αυτός που προσπαθεί να σε ταπεινώσει.

Ζούμε σαν φυλή σε παγκόσμιο επίπεδο τα τελευταία 15 χρόνια την Οργουελική στροφή της ανθρωπότητας. Αν φύγουμε από την μικρή μας γωνία και απλώσουμε την ματιά μας στο χάρτη σύντομα θα διαπιστώσουμε οι όροι του παιχνιδιού που προσπαθούν να επιβληθούν εδώ, προσπαθούν να επιβληθούν παντού. Σε πολλά μέρη με μεγαλύτερη επιτυχία και από πολύ πιο παλιά η ανθρωπότητα είναι βουτηγμένη σε μια κερδοφόρα ασυδοσία με θύμα την ίδια την ανθρώπινη φύση της.

Η Ελλαδίτσα μας είναι ο πρωταγωνιστής την τελευταία πενταετία για δύο λόγους. Πρώτον γιατί ήταν η πρώτη φορά που η προσπάθεια υποβάθμισης του βιοτικού επιπέδου μιας  έγινε σε χώρα που ανήκει στο λεγόμενο "ανεπτυγμένο κόσμο" (έχει ξαναγίνει σε κάποιες πολιτείες των Η.Π.Α αλλά αυτό είναι διαφορετική ιστορία όσον αφορά στις λεπτομέρειες) και δεύτερον γιατί τελικά υπήρξε αντίσταση. 

Για μεγάλο χρονικό διάστημα υπήρξε αντίσταση στο δρόμο. Ύστερα υπήρξε αντίσταση από μικρές ομάδες που αποφάσισαν είτε να δημιουργήσουν από την αρχή τον μικρόκοσμο τους, είτε να βοηθήσουν μια κοινωνία σε πραγματική ανθρωπιστική κρίση. Ύστερα υπήρξε μια ιστορική αλλαγή πολιτικής ηγεσίας. Κοιτάζοντας τους πέντε μήνες διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ έχουμε λόγους να έχουμε πολλά παράπονα. Κοιτάζοντας όμως την διαδρομή μας λίγο πιο συνολικά αυτή την πενταετία έχουμε λόγους να χαμογελάμε. 

Ένας είναι όμως ο κοινός παρανομαστής της διαδρομής αυτής: Πάντα κάποιοι έκαναν αυτό που "δεν έπρεπε". Αυτό που τα κανάλια φώναζαν ότι δεν έπρεπε να συμβεί, αυτό που ντόπιοι ρουφιάνοι μας έλεγαν ότι θα είναι καταστροφή, αυτό που ξένοι εντολοδόχοι μας απειλούσαν ότι θα είναι η καταδίκη μας.

Δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ πια έχω βαρόμετρο. Βάζω ΣΚΑΙ και βλέπω ειδήσεις. Τι λέει ο Μπάμπης και ο Πορτοσάλτε; Το αντίθετο είναι το σωστό για μένα!

Εφτακόσια καρφιά ακόμη

Εφτακόσια καρφιά σ' αυτό που έχουμε πάψει από καιρό να είμαστε. Σαν να μην μην υπάρχει τέλος καρφώνονται ένα-ένα στο φέρετρο της ανθρώπινης υπόστασης που κάποτε (ίσως) κουβαλούσαμε δεξιά κι' αριστερά στον κόσμο.

Ακόμη εφτακόσια καρφιά νιώθω απόψε στο κορμί μου. Ένα προς ένα. Εγώ ως Έλληνας πολίτης που το μεγαλύτερο μέρος το κοινοβουλίου μου αποτελείται από ναζί εδώ και χρόνια.

Εγώ που τοποθέτησα στην κυβέρνηση αυτόν που σήμερα περιχαρής θα κάθεται στον δερμάτινο chesterfield καναπέ του μπροστά στα αρχαιοελληνικά αγάλματα του και θα σκέφτεται "εγώ είχα πει να τους τορπιλίζουμε".

Ακόμη εφτακόσια καρφιά για εμένα τον Ελληνάκο που έβγαλα τον Σημιταρά πρωθυπουργό, τον "ευχαριστούμε τις Η.Π.Α". Αυτές τις Η.Π.Α που είναι υπεύθυνες για κάθε αιματοκύλισμα σε κάθε γωνιά του πλανήτη τα τελευταία εκατό χρόνια δημιουργώντας απεγνωσμένους ανθρώπους που αναζητούν την τύχη τους μακριά από τη γη τους για να καταλήξουν τελικά επιπλέοντα πτώματα σε κάποια θάλασσα.

Ακόμη εφτακόσια καρφιά για μένα. Που υποστηρίζω το Ευρωπαϊκό ιδεώδες. Αυτό το ιδεώδες της δημιουργίας υδάτινων τάφων και στρατοπέδων συγκέντρωσης. Αυτών που οδήγησαν εμένα και όσους ξέρω στην αποκτηνοποίηση. Αλλά δεν με νοιάζει, το μόνο που με νοιάζει είναι να διαλυθώ εγώ και όσοι αγαπάω αρκεί να επιβεβαιωθεί η άθλια και μίζερη αλήθεια μου.

Τους παρακολουθούσα χρόνια στην τηλεόραση σαν να ήταν video game. "Σοκ και δέος". Και κομμένα χέρια. Και πόδια. Και κεφάλια. Και έντερα να βγαίνουν. Σήμερα όσοι απέμειναν έρχονται και μας χτυπάνε την πόρτα. Μέχρι και το αποκρουστικό μας πρόσωπο τους φαίνεται καλύτερο απ' αυτό που βίωσαν. Και να που ευτυχώς πεθάναν, κοίτα. Δε μας πήραν τις δουλειές, κοίτα. Το μόνο που μας πήραν είναι η ανθρωπιά. Κοίτα.

Πως πρηστήκαν έτσι. Μωρά μια σταλιά, μανάδες με μάτια γυάλινα, κενά. Κανείς δεν θα τρέξει κανείς δε θα πενθήσει. Εδώ πενθούμε τα χαμένα cayenne και τις σαμπάνιες και τα μπουζούκια. Τα ανοιχτά πουκάμισα με τις χρυσές καδένες και τα φτιαγμένα αυτοκίνητα.

Να φύγετε. Να μην ξαναπεθάνετε στην πόρτα μου. Δεν θέλω να μου θυμίζετε πόσο λίγος είμαι, ούτε πόσο πολύ σας απογοήτευσα. Δεν θέλω να σας βλέπω να σπαρταράτε σβήνοντας. Εμένα η θάλασσα μου είναι μπλε. Δε θέλω πτώματα και σκουπίδια. Δε θέλω να οσμίζομαι την φρίκη του θανάτου που κουβαλάτε. 

Θέλω να κοιτάζω τον ουρανό χωρίς βάρος, ξέροντας ότι τα έκανα όλα καλά. Δεν φταίω εγώ για την τύχη σας επειδή σας σιχαίνομαι. Σας σιχαίνομαι. Σας σιχαίνομαι. Παρ' όλη την δυσκολία που σας δημιούργησα παλέψατε, δεν το βάλατε κάτω. Πολεμήσατε. Και πεθάνατε.

Ο ζωντανός νεκρός.

Η παρακμιακή θέσμιση της κοινωνίας

Δυστυχώς ή ευτυχώς για ν' αρχίσω κάπως αδόκιμα το αρθράκι, οι νίκες και οι ήττες δεν είναι ένα εύκολο πράγμα για να το ξεχωρίσει κάποιος ειδικά κάτω από σορούς ερειπίων. Έχουμε την τάση να καταλήγουμε σε συμπεράσματα ο καθένας με βάση τα προσωπικά του γούστα, βιώματα, επιλογές και φυσικά χωρίς να συνυπολογίσουμε τον παράγοντα του momentum στα πράγματα τόσο σε ενεστώτα χρόνο όσο και στη συμμετοχή του τώρα σε μια ροή που ξεκίνησε πολύ πριν από εμάς και θα συνεχιστεί μετά από εμάς και για πάντα. 

Για να προσπαθήσω να οριοθετήσω το τι είναι νίκη και τι θα αναμέναμε ως νίκη πρέπει να πάω πίσω για να ερευνήσω πού βρίσκεται η αφετηρία του "κακού". Θα πάω άραγε πέντε χρόνια πίσω στην έναρξη των μνημονίων; Θα πάω δεκαπέντε στην είσοδο μας στην Νομισματική Ένωση; Θα πάω τριάντα στην είσοδο μας στην ΕΟΚ; Και άραγε η σημερινή κατάσταση είναι αποτέλεσμα λάθος οικονομικών πολιτικών; Κοινωνικών συνθηκών; Αντιλήψεων; Η μήπως όλα αυτά είναι ένα λιθαράκι το καθένα σε μια ατέρμονη καθοδική σπείρα;

Η δικιά μου ματιά προς τα πίσω με πήγε στην σύσταση του Ελληνικού Κράτους λίγο μετά την επανάσταση του 1821. Τότε που με 400 χρόνια σκλαβιά εγγεγραμμένα πλέον στο DNA μας αποτινάξαμε τον ζυγό της ήδη παραπαίουσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με βοήθεια από τους τότε γεωγραφικούς έστω ακόμη "εταίρους" και φυσικά ενάντια στους εσωτερικούς αντιπάλους οι οποίοι έχοντας βρει την ησυχία τους και τις άκρες τους στο Τουρκικό καθεστώς σαμποτάριζαν την αλλαγή (οποιαδήποτε ομοιότητα με νεότερες καταστάσεις δεν είναι συμπτωματική). Αυτή είναι η στιγμή που η ταυτότητα του λεγομένου Νεοέλληνα απέκτησε ένα πλαίσιο.

Στην πορεία των δεκαετιών από τότε μέχρι σήμερα ένα μοτίβο έδειξε να επαναλαμβάνεται. Ο νεοέλληνας με τον φόβο 400 ετών χαραγμένο βαθιά μέσα του ανήγαγε διάφορους τυχάρπαστους πολιτικάντηδες σε ιστορικές φυσιογνωμίες. Αυτοί, αναγκασμένοι και οι ίδιοι από τους πολίτες δημιούργησαν ένα κράτος φιλικό προς τους προσκείμενους ακόλουθους και εχθρικό προς τους αντιφρονούντες και το μοτίβο αναγκαστικά της εμφύλιας αντιπαλότητας επαναλαμβανόταν κάτω από τους διάφορους ανεκδιήγητους "ηγέτες", με κομβική στιγμή και σταυροδρόμι την πιο μεγάλη πληγή απ΄ όλες, τον εμφύλιο πόλεμο. Και ολ' αυτά υπό την επίβλεψη και την κατεύθυνση των ανά τους καιρούς εταίρων μας.

Το πρόβλημα και ο λόγος που το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται μέχρι και σήμερα, διακόσια χρόνια μετά είναι ότι ουδέποτε ως έθνος και πολίτες αναστοχαστήκαμε πάνω στις ιστορικές επιλογές μας. Το να αναστοχαστείς πάνω στα λάθη σου δεν είναι πράγμα απλό. Απαιτεί παιδεία, καλλιέργεια και ευρύτητα νου. Πράγματα που τα κερδίζεις με αγώνα προσωπικό και που αν τα καταφέρεις οδηγούν σε μια ηθική ματιά πάνω στη ζωή. Η μόρφωση και η τέχνη είναι ακρογωνιαίοι λήθοι αυτής της διαδικασίας.

Η αλήθεια είναι ότι στην Ελλάδα χάσαμε το μεγάλο τραίνο του διαφωτισμού. Η Τουρκική κατοχή και μετέπειτα τα φοβικά και κατοχικά μας σύνδρομα τα οποία μας έβαζαν σε μια διαρκή μάχη επιβίωσης εις βάρος του συνανθρώπου μας, μας άφησαν γυμνούς να αντιμετωπίσουμε τα όσα μας συνέβαιναν. Διανύσαμε τα χρόνια χωρίς να αντιλαμβανόμαστε ιδιαίτερα τη θέση μας στον κόσμο και χωρίς να οραματιστούμε το ποιοι είμαστε και το ποιοι θέλουμε να γίνουμε και αφού πέρασαν από πάνω μας και μας ποδοπάτησαν δικτάτορες κάθε είδους και στάθμης, φτάσαμε στην δεκαετία του 80' όπου σε ένα έθνος πνευματικά γυμνό ήρθαν τα λεφτά..

Τσουβάλια λεφτά για την ακρίβεια. Εκείνη τη στιγμή, ο σύγχρονος πλέον Νεοέλληνας με πρώτη φορά μέσα του την αίσθηση της οικονομικής ασφάλειας και χωρίς πνεύμα, παιδεία, ήθος και ταυτότητα να το διαχειριστεί ασπάστηκε την Αμερικανοευρωπαική pop κουλτούρα και την έφερε στα μέτρα του. Διότι ακόμη και η pop (εκ του popular) mainstream δυτική κουλτούρα είχε πολύ ψηλά τον πήχη για τον σύγχρονο νεοέλληνα. Επιχείρησε λοιπόν να εισχωρήσει στο δυτικό μπλοκ και πολιτισμό, έναν πολιτισμό με τεράστια έμφαση στην εικόνα και στο φαίνεσθαι με αποτέλεσμα η τεράστια πνευματική και αισθητική του ανεπάρκεια να βγει εκρηκτικά στην επιφάνεια και να γίνει πρώτη μούρη στα μπουζούκια την νύχτα.

Το να ζήσω εις βάρος των υπολοίπων όχι απλά απενοχοποιήθηκε, αλλά θεωρήθηκε μαγκιά και εξυπνάδα μέχρι που μας το πέταξαν στη μούρη μέσω των reality τηλεπαιχνιδιών τα όποια έσκιζαν σε θεαματικότητες ενώ οι υπάνθρωποι που συμμετείχαν γινόντουσαν προς στιγμήν είδωλα της ξεπεσμένης μας γενιάς. Βιζιτούδες πολυτελείας γλάστρες γύρω από δημοσιοκάφρους (που στη χούντα θα ήταν μαυραγορίτες, αλλά στην Ελλάδα του millenium έγιναν πολυεκατομμυριούχοι) έγιναν τα ινδάλματα 18χρονων κοριτσιών που συνέρρεαν στους πάγκους της ΔΑΠ ελπίζοντας ότι μια  μέρα θα αναγνωριστεί και το δικό τους πλαστικό στήθος. Μια κοινωνία νέων που γέμιζε ασφυκτικά να νυχτερινά βρωμομάγαζα ιδιοκτησίας μπράβων, νταβατζήδων και τοκογλύφων δολοφόνων για να ¨διασκεδάσουν" επιλέγοντας να ακούσουν τους απόπατους της ανθρώπινης νοητικής λειτουργίας που λοβοτομούσαν αισθητικά μια ολόκληρη γενιά. Την δικιά μου γενιά..

Αυτή που ανήγαγε σε εθνικό μάγκα όποιον έβριζε, έφτυνε, έδερνε την γυναίκα του, οδηγούσε σπορ αμάξι με τη Βίσση στη δια πασών, έβλεπε Ολυμπιακό και φώναζε "γαμώ την μάνα των Παναθηναϊκών" και δεν είχε καμία σχέση με την λέξη "κουλτούρα" η οποία ήταν βρισιά που επέφερε γροθιά στο πρόσωπο σε όποιον την εκστόμιζε. Όταν πια μετά από όλο αυτό το πανηγύρι ήρθε η κρίση του χρέους κάναμε και έναν τέτοιο τύπο Πρωθυπουργό..

Γυμνοί, αδύναμοι, χωρίς ταυτότητα και ήθος βρεθήκαμε απέναντι στην πλήρη κοινωνική κατάρρευση. Το τονίζω, κοινωνική. Αυτό που βιώνουμε δεν είναι παρεπόμενο του χρέους ή τουλάχιστον μόνο του χρέους. Για να το τοποθετήσω σε μια θέση ιστορικά, όπως και ξεκίνησα, το χρέος είναι άλλο ένα λιθαράκι. Είναι η παρέμβαση των σημερινών μας "εταίρων" στη διαδρομή μας. Το πρόβλημα μας είναι η διανοητική και πνευματική μας ανεπάρκεια εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Η έλλειψη αισθητικής.

Στο κεφάλι μου λοιπόν και από την δικιά μου σκοπιά, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μια νίκη. Ένα παιχνίδι είναι αυτό των αριθμών. Ένα άλλο όμως είναι αυτό του πνευματικού και αισθητικού κριτηρίου. Και αυτό το παιχνίδι ο ΣΥΡΙΖΑ μέχρι στιγμής το κερδίζει. Ωραία θα ήταν να άλλαζε μια πορεία διακοσίων ετών μέσα σε ένα μήνα ή ένα χρόνο, δεν θα συμβεί όμως. Θέλει δουλειά. Πολλή δουλεία από τον καθένα μας ξεχωριστά. Στο ερώτημα λοιπόν νίκη ή ήττα απαντάω νίκη. Ο πόλεμος όμως δεν τελείωσε. Το μεγάλο μας στοίχημα είναι να κάνουμε τον ΣΥΡΙΖΑ όπως τον επιθυμούμε εμείς και όχι όπως τον επιθυμεί ο κακός μας εαυτός με τον οποίο παλεύουμε αιώνες τώρα. Να αναστοχαστούμε πάνω στην ιστορική πορεία και διαδρομή μας και θέσουμε με ωριμότητα και διαύγεια τέλος σ αυτή την σπειροειδή κάθοδο. Μόλις αυτό συμβεί, όλα μπορούν να συμβούν!

Η αριστερά μου

Η αλήθεια είναι ότι δεν νιώθω πια την ανάγκη να γράφω στο μπλογκάκι μου το ίδιο τακτικά όπως παλαιότερα. Νομίζω πως μέσα σ αυτό τον καταιγισμό πληροφοριών και απόψεων έχουν ειπωθεί όλα. Ή σχεδόν όλα.

Τούτο δω το κειμενάκι δεν θα έρθει να προσθέσει καμιά τεράστια αλήθεια παρα μια οπτική ακόμη. Την οπτική που έχει σαν κέντρο εμάς.

Δεκαπέντε μέρες μετά την ιστορική νίκη της αριστεράς και αφού ο κουρνιαχτός κατέκατσε, προγειωθήκαμε στην πραγματικότητα. Την πραγματικότητα των αριθμών. Και αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς, ενώ οι αριθμοί σήμερα καθορίζουν τις ζωές μας και τις επιλογές μας, έχουμε παντελή άγνοια για τον τρόπο που λειτουργούν ( τουλάχιστον για τους περισσότερους από μας).

Παρολ αυτά μακροσκελέστατα άρθρα δημοσιογράφων, ακαδημαϊκών, μπλόγκερς και ότι άλλο βάλει ο νους σας μας μιλούν για spreads, για πλεονάσματα, για ομόλογα και για πολλά άλλα ακατανόητα. Μέσα σ αυτόν τον πανικό εμείς συζητάμε και αναλύουμε γι αυτά και μάλιστα τους επιτρέπουμε να καθορίζουν τις επιλογές μας σαν να έχουμε επίγνωση του τρόπου λειτουργίας ενός συστήματος τόσο ανούσια περίπλοκου που η μαγκιά του βρίσκεται ακριβώς εκεί, στην δυνατότητα του να καμουφλάρεται και να γίνεται ακατανόητο.

Νομίζω πως η στιγμή έφτασε πια που πρέπει να κάνουμε στροφή προς τα πράγματα που γνωρίζουμε και τα γνωρίζουμε βιωματικά γιατί τελικά αυτό είναι το μοναδικό κριτήριο για τις επιλογές μας. Να επιστρέψουμε στο ανθρώπινο στοιχείο και την δημιουργία μιας ουσιαστικής νέας ταυτότητας που θα ορίσει την διαδρομή μας. Οι αριθμοί είναι το μέσον (και ευτυχώς πρώτη φορά έχουμε ανθρώπους πραγματικά ηθικούς τεχνοκράτες και όχι ανδρείκελα), δεν είναι ούτε η διαδρομή μα ούτε και ο προορισμός. Ας καθορίσουμε που θέλουμε να φτάσουμε και με τι κόστος.

Δεν είναι παράξενο που ως Έλληνες έχουμε στο DNA μας τον ραγιαδισμό. Μην ξεχνάμε ότι για πολλούς αιώνες ήταν ο μοναδικός τρόπος να παραμείνεις ζωντανός και το ένστικτό της επιβίωσης είναι η ισχυρότερη παρόρμηση. 

Μην ξεχνάμε πως όταν ο σύγχρονος πολιτισμός άκμασε στην Ευρώπη εδώ υπήρχαν μόνο συντρίμμια. Μόλις βρήκαμε τον βηματισμό μας επιδιώξαμε να προλάβουμε το τραίνο με πατέντες. Γιατί δεν είχαμε ακόμη εφεύρει τις ράγες.

Τέλος η χώρα μας σκυλεύτικε από πολέμους στους οποίους συρθήκαμε με ηγέτες ανθρωπάκια τα οποία αναγάγαμε λόγω της αγάπης μας για κάθε τι γυαλιστερό (ως ιθαγενείς) σε μεγάλες φυσιογνωμίες που δώσανε ονόματα σε δρόμους και αεροδρόμια. Η κατάληξη της συσσωρευμένης τραυματικής μας ιστορίας κατέληξε στον εμφύλιο, το χειρότερο απ όλα μας τα κακά. Μια ανοιχτή πληγή ετών που εξακολουθεί να μας συντροφεύει.

Μια ματιά στην ιστορία μας λοιπόν εξηγεί ακριβώς την στάση που κρατούν οι Έλληνες πολίτες απέναντι σ αυτό που τους συμβαίνει περιμένοντας ηττοπαθώς το μοιραίο που είναι η απόφαση του ισχυρού. Υπάρχει μια σαφής έλλειψη ταυτότητας και προσανατολισμού.

Η ιστορική ευκαιρία της αριστεράς, δηλαδή όλων μας, είναι η εκκίνηση μιας διαδικασίας δημιουργίας ταυτότητας η οποία θα χαράξει τον δρόμο που θέλουμε και επιθυμούμε να διανύσουμε.

Η αριστερά σήμερα πρέπει να απεμπλακεί απ οτιδήποτε προσπαθεί να δημιουργήσει οικονομικό κέρδος. Αυτό θα συμβαίνει πάντα εις βάρος της ποιότητας ζωής μας. Η αριστερά πρέπει να κατέβει από το "τραίνο" της ανάπτυξης άμεσα και να μην την παρουσιάζει ως προορισμό. Αυτός ο προορισμός δείχνει παντού τριγύρω μας ότι αποτυγχάνει και οδηγεί στην πτώση με πάταγο. Πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία χύνεται τόσο αίμα σε παγκόσμιο επίπεδο. Θες από πόλεμο; Θες απ την πείνα; Θες από τον αφανισμό των ειδών; Η ανάπτυξη οδήγησε στην μεγαλύτερη ανθρώπινη κτηνωδία. Την ζούμε όλοι εδώ, σήμερα. Είμαστε συμμέτοχοι όλοι κάθε φορά που πατάμε το πλήκτρο του υπολογιστή μας, κάθε φορά που κάνουμε ένα ζεστό μπάνιο, κάθε φορά που φέρνουμε το πιρούνι στο στόμα μας...

Η αριστερά σήμερα πρέπει να δώσει έμφαση στον φυσικό μας πλούτο. Όχι για να τον εκμεταλλευτεί, μα για να τον σεβαστεί. Να δημιουργήσει μια χώρα πρότυπο, μια χώρα μνημείο προς τιμήν του μεγαλύτερου καλλιτέχνη, της φύσης.

Η αριστερά σήμερα πρέπει να δημιουργήσει μια άλλη παιδεία. Όχι αυτήν που στριμώχνει τα παιδιά σε σχολεία-φυλακές και τα διδάσκει σαν να είναι κόπιες φωτοτυπικού παράγοντας τα αυριανά στελεχάκια ενός συστήματος απάνθρωπου και υποτιμητικού εξ αρχής προς το είδος μας. Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι πιο υποτιμητικό απ το ότι ένα κομμάτι χαρτί έχει μεγαλύτερη αξία απ τη ζωή μου.

Η αριστερά σήμερα δεν είναι τα spreads. Δεν λέγεται Βαρουφάκης, δεν είναι προσκολλημένη στον Μαρξ και τον βαριά εκβιομηχανοποιημένο κομμουνισμό.

Η αριστερά σήμερα είμαστε εμείς προσπαθώντας να δημιουργήσουμε ένα καινούριο μονοπάτι, ένα καινούριο αφήγημα που λέει και ο Χαϊνης Αποστολάκης αποκλειστικά και μόνο με βάση αυτό που θέλουμε εμείς για τους εαυτούς μας.

Η λογική λέει ότι αν θέλουμε να το επιτύχουμε θα χρειαστεί να απεμπλακούμε από αυτόν τον συρφετό της υποτιθέμενης Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Μια πράξη βαθιά θαρραλέα και αλτρουιστική κι αυτό γιατί θα ξεκινήσουμε απ την αρχή. Οι γενιές που θα το ζήσουν θα χτίσουν με πολύ κόπο για να απολαύσουν οι επόμενες.

Χρόνο δεν έχουμε πολύ πια, αλλά οι ζυμώσεις συμβαίνουν εδώ και πολύ καιρό. Είχα γράψει κάποια στιγμή στα χρόνια της μαυρίλας ότι κάτω από αυτό που ζούμε, χιλιάδες νέοι άνθρωποι μη έχοντας διέξοδο δημιουργούν και οραματίζονται και πως όταν θα έρθει οι στιγμή θα είναι έτοιμοι. Λοιπόν η στιγμή έφτασε. Υπάρχει χώρος να κατατεθούν προτάσεις και ανοιχτά αυτιά για να της ακούσουν.

Είμαστε όσο πιο έτοιμοι για όλα θα μπορούσαμε να είμαστε.

Για πρώτη φορά μετά από χρόνια είμαι αισιόδοξος.

Αντώνης Σαμαράς: Αγαπημένο μου Ημερολόγιο

Όταν ήμουν μικρός, με πολλά λεφτά και βαριά ψυχικά νοσήματα περιτριγυρισμένος γνώρισα ένα κόσμο μέσα απ τη γυάλα. Μόλις ξεκίνησα να βγαίνω λίγο απ τα βολικά μου, τεράστια πατομπούκαλα μου κόλλησαν στα μάτια (τα πιο ακριβά) να μην τυφλωθώ. Τα παιδιά στο σχολείο με κορόιδευαν για την βλακεία μου, αλλά εγώ κατάφερνα να γίνομαι ακόμη πιο απωθητικός με την υπεροψία μου. Το ήξερα από τότε πως δεν είχα ψυχή και μια μέρα θα τους πατούσα όλους αυτούς σαν τα μυρμήγκια. Με στείλανε στην Αμερική να σπουδάσω τα καλύτερα στα καλύτερα. Ανάθεμα κι αν καταλάβαινα μια πρόταση, μια φράση, μια λέξη. Είχαμε λεφτά και πληρώναμε, λεφτά με ουρά. Κάτι αυτό, κάτι που ψάχναν εκεί έξω ένα βλάκα να κάνει τη δουλειά τους αργότερα, μεγαλούργησα. Εγώ κι άλλος ένας. Αυτός που αλλάζει τις αλυσίδες των ποδηλάτων εν κινήσει.

Άνοιξα και πιτσαρία. Μεγάλη επιτυχία, η καλύτερη πίτσα της Μασαχουσέτης. Εκεί ανδρώθηκα, η πρώτη και τελευταία φορά που δούλεψα στη ζωή μου (βασικά κάτι σκυλάραπες δούλευαν, εγώ είχα βάλει τα λεφτά του μπαμπά). Τότε ήταν που επιτέλους αισθάνθηκα έτοιμος γι αυτό που με προόριζαν. Αρκετά γαλαζοαίματος και αρκετά ηλίθιος. Ο απαραίτητος συνδυασμός για να είσαι πρωθυπουργός.

Γύρισα στη χώρα μου με βαρύ το αίσθημα ευθύνης. Δεν ήξερα πως να το διαχειριστώ γι αυτό πήδηξα τη Βίσση μπας και λίγο χαλαρώσω. Δεν ήταν μόνο το αίσθημα ευθύνης για να τα λέμε όλα. Ήταν που τα ντόπια σκυλιά θελαν τη δουλειά μου για πάρτη τους. Αναγκάστηκα να πάω στη Νεα Δημοκρατία, μιας και ο Β' παγκόσμιος ήταν τότε κοντά και οι μνήμες του φασισμού δεν μου επέτρεπαν να βρεθώ κάπου που να έχω πραγματική ιδεολογική ταύτιση. Παρ ότι ξεκίνησα καλά και με υπουργεία την σταδιοδρομία μου, η απληστία μου με οδήγησε να προσπαθήσω να "φάω" τον όπως αποδείχθηκε απέθαντο και η τιμωρία μου ήταν 20 χρόνια πολιτικής εξορίας.

Για πολύ καιρό περίμενα. Έτρωγα, έξυνα τα παπάρια μου, περιφερόμουν στα γκαλά, έκανα διακοπές. Περίμενα. Περίμενα μέχρι να έρθει η στιγμή που το κριτήριο των Ελλήνων θα έχει πέσει τόσο που το πόσο επικίνδυνα κομπλεξικός και εξουσιολάγνος είμαι δεν θα ενοχλεί κανέναν. Ήμουν πια πολύ κοντά στο όνειρο μου. Θα γινόμουν πρωθυπουργός. Έστω Πρωθυπουργός πιόνι και εξυπηρετητής. Και γιατί όχι δηλαδή; Τίμια συναλλαγή. Μου έδωσαν αυτό που ήθελα και το ανταπέδωσα. Και να' μαι, Πρωθυπουργός. Μάγκας και νταής. Κανείς πια δεν μπορεί να με κοροϊδέψει ούτε να με πει άχρηστο γιατί θα του στείλω τα ΜΑΤ σπίτι του. Θα γαμήσω τους αδύναμους γιατί μου θυμίζουν τον εαυτό μου. Θα γαμήσω τους μετανάστες γιατί μου θυμίζουν τι μου συνέβαινε στην Αμερική στα γκέτο των Μαύρων. Θα τους γαμήσω όλους γιατί μπορώ.

Αγαπητό μου ημερολόγιο, στα γράφω αυτά λίγο πριν η κυβέρνηση μου πέσει και αρχίσουμε ένας ένας να γεμίζουμε τη μπουζού στην οποία βρίσκονται ήδη οι υπόλοιποι σύντροφοι. Δε με νοιάζει όμως πια, γιατί έγινα Πρωθυπουργός. Πραγματοποίησα το όνειρο μου. Πόσοι μπορούν να πουν το ίδιο άραγε..;

Ο Ρωμανός η κοινή συνισταμένη των επιλογών μας

Τη νύχτα της 6ης Δεκεμβρίου 2008 φεύγοντας από τα Εξάρχεια, λίγα μόλις μέτρα από το μέρος που είχε δολοφονηθεί πριν μία ώρα ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος δεν είχα ιδέα τι είχε συμβεί. Και ακόμη περισσότερο δεν είχα ιδέα τι επρόκειτο να ακολουθήσει. Το ότι η Αθήνα καιγόταν για μέρες πριν αρχίσουν οι κρίσεις, τα μνημόνια και τα ΔΝΤ με αφορμή την δολοφονία ενός παιδιού από την ταχέως φασίζουσα αστυνομία ήταν το πρώτο ταρακούνημα για την Άρχουσα τάξη αλλά και για εμάς τους ίδιους. Είχε ξεκινήσει η αρχή του τέλους μιας κοινωνίας που στήθηκε και συντηρήθηκε με βασικό της πρόταγμα τον κανιβαλισμό ο οποίος επιτεύχθηκε μέσω της τεχνολογικής και αισθητικής λοβοτομής.

Πέρασαν δύο χρόνια από τότε για να έρθει η συνθήκη που θα πυροδοτούσε την έναρξη της ολικής αποσύνθεσης παρασύροντας όλες τις κοινωνικές ομάδες σε μια σπειροειδή πορεία προς τον πάτο της ανθρώπινης υπόστασης τους.

Η πορεία λίγο πολύ γνωστή. Αντιλαμβανόμενοι την απειλή κατά της ευημερία μας, της "ησυχίας" μας και τελικά της ζωής μας βρεθήκαμε μπροστά στη στιγμή που έπρεπε να επανεφεύρουμε την θέση μας στα πράγματα, χωρίς να διαθέτουμε φυσικά ίχνος ηθικής, λογικής, αισθητικής. Έννοιες που για τους περισσότερους από εμάς δεν είχαν καμία θέση στο κόσμο που είχε δημιουργηθεί τον τελευταίο αιώνα.

Μέσα στην διανοητική και ηθική ανεπάρκεια μας βρεθήκαμε τελικά με τα υλικά που διαθέταμε να πάρουμε θέση απέναντι σε ένα σύστημα που λειτουργεί σαν μηχανή του κιμά. Βάλαμε τους ναζί στο κοινοβούλιο, δεχθήκαμε αδιαμαρτύρητα την βία της κρατικής καταστολής απέναντι μας, ανεχτήκαμε να δημιουργηθούν στα χώματα μας τα γκουαντάναμο της Ευρώπης, χειροκροτήσαμε τους πνιγμούς των μεταναστών, υποστηρίξαμε ρατσιστικές δολοφονίες ημεδαπών και αλλοδαπών, κατευθύναμε την οργή μας στον διπλανό μας και ακόμη περισσότερο σε όποιον διπλανό μας αντιδρούσε. Αυτές και πολλές άλλες είναι οι επιλογές που κάναμε ως κοινωνία.

Σήμερα παρακολουθούμε ηδονικά από την τηλεόραση την πορεία ενός παιδιού προς το θάνατο μόνο και μόνο επειδή διάλεξε να διεκδικήσει το αυτονόητο. Έχοντας ξεπουλήσει το όποιο ίχνος αξιοπρέπειας μας έχει απομείνει κριτικάρουμε από την ασφάλεια ενός καναπέ τον οποίο ποτέ δεν αποχωριστήκαμε. Η υπόθεση του Ρωμανού δεικνύει σε όλο της το εύρος το μέγεθος της κοινωνικής μας αποσύνθεσης. Ένα παιδί έχει όνειρα και θέληση για ένα κόσμο πιο δίκαιο, η μπότα της καταστολής το συντρίβει και ο Έλληνας παρακολουθεί χαιρέκακα.

Το έχω ξαναγράψει και δυστυχώς επιβεβαιώνομαι κάθε φορά παρατηρώντας τα κοινωνικά αντανακλαστικά μας. Δεν είμαστε ζωντανοί που παλεύουμε για την ζωή μας. Είμαστε νεκροί και αυτό που ζούμε είναι η σκύλευση του πτώματος μας.

ΣΟΚ: Οδηγός λεωφορείου έμαθε να φρενάρει!

Σαν βόμβα έσκασε στο επιβατικό κοινό της Αθήνας η είδηση ότι οδηγός αστικού λεωφορείου έμαθε να φρενάρει και να επιταχύνει. Η είδηση διαδόθηκε ταχύτατα στα social media μέσα από τους επιβάτες του 550 που κάνει την διαδρομή Π.Φαλήρο - Κηφισιά.

Οι εικόνες που δόθηκαν στη δημοσιότητα είναι σχεδόν συγκλονιστικές καθώς φαίνεται ξεκάθαρα η κλήση του σώματος των επιβατών κάθε φορά που ο οδηγός ετοιμαζόταν να χρησιμοποιήσει τα πεντάλ. Μάταια όμως παρέμεναν έτσι καθώς το όχημα ξεκίναγε και σταμάταγε με πλήρη ομαλότητα.

Μέχρι να φτάσει το λεωφορείο στον τροχονόμο της Κηφισιάς, είχαν ήδη μαζευτεί τα τηλεοπτικά συνεργεία για μια δήλωση από τους μάρτυρες.

Πρώτο εντόπισαν οι τηλεοπτικές κάμερες τον πρωταθλητή άρσης βαρών Πύρρο Κοντοπύρρο. "Στους καιρούς των ισχνών αγελάδων, που η πολιτεία δεν στηρίζει καθόλου τον Ελληνικό Αθλητισμό, τα ΜΜΜ ήταν ο μόνος τρόπος να προετοιμαστούμε για τα πρωταθλήματα! Μόνο με ένα ευρώ την ημέρα (έχω κάρτα) γυμνάζω τρικέφαλους, τετρακέφαλους, στήθος, γλουτούς, κοιλιακούς. Απλά προσπαθώντας να κρατηθώ όρθιος στο λεωφορείο κατά την διάρκεια της διαδρομής. Και τώρα το χάσαμε κι αυτό! Τι άλλο κακό θα μας βρει σ αυτή τη χώρα;" αναρωτήθηκε με νόημα ο πρωταθλητής.

Η συντρόφισσα Γιάννα Αγγελογιάννα ακολούθησε λιτή, περιεκτική και εμφανώς απογοητευμένη : "Με τόσο κούνημα, μας χούφτωνε κάνας άντρας έστω και καταλάθος. Το χάσαμε κι αυτό."

Ένορκη διοικητική εξέταση ξεκίνησε με εντολή Σαμαρά για το συμβάν, ενώ σύμφωνα με αποκλειστικές (μου) πληροφορίες για όλα φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Υ.Γ: Ε μα καιρό ήθελα να το γράψω!

Μορφίστε τους Ναζί

Μεγάλη κουβέντα έχει γίνει τις τελευταίες μέρες ψάχνοντας μεταξύ των antifa παρεών και των διαδικτυακών συζητήσεων για την μέθοδο της πάταξης του Ναζισμού. Ειρήνη ημίν.

Η μεγάλη αλήθεια είναι ότι δεν γνωρίζουμε πως εξαλέιφεις τον Ναζισμό. Αλλιώς θα το είχαμε κάνει, δεν θα ήταν πάλι εδώ μόλις 70 χρόνια μετά. Αν θέλεις να πράγματι να τον σβήσεις ξεκινάς από την ισχύ του χρήματος αλλά αυτό είναι μια τεράστια κουβέντα που δεν αλλάζει το εδώ και τώρα.

Παρομοίως δεν αλλάζει το εδώ και τώρα ούτε η βία αλλά ούτε και η προσπάθεια διαλόγου με τους φασίστες.

Και για να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα. Φασίστας δεν είναι μόνο ο αμόρφωτος και ο ακαλλιέργητος φουσκωτός ως είθισται να παρουσιάζεται. Φασίστας είναι αυτός που παρ ότι έχει ένα σκασμό πτυχία, υποκινούμενος από το αίσθημα του φόβου και της ίδιας του της ανεπάρκειας (την οποία δεν κάλυψε ούτε από τα πολλά πτυχία ούτε από τα πολλά μπράτσα) καταλήγει να άγεται και να φέρεται από τα κατώτερα ένστικτα του, τα ζωώδη. 

Το τούβλο στο κεφάλι του φασίστα θα ήταν μια κάποια λύσης αν 1ον αποδεχόμασταν ότι έχουμε το δικαίωμα της αφαίρεση της ζωής του ή ακόμη χειρότερα να αποδεχτούμε 2ον πως αν επιβιώσει του τούβλου θα πολλαπλασιαστεί η μανία του η οποία θα βρει διέξοδο σε κάποιον πιο αδύναμο, τον οποίο υποτίθεται πως προσπαθούμε να υπερασπιστούμε.

Αυτό βέβαια οδηγεί φαντάζομαι τους υποστηρικτές της βίας στην γενοκτονία, τη σίγουρη δηλαδή εξάλειψη του είδους και σε μια τέτοια περίπτωση δεν ξέρω πόσο παραπάνω νόημα θα είχε μια κουβέντα με αυτό το είδος ανθρώπου. Ίσως όσο νόημα θα είχε και η συζήτηση με έναν φασίστα.

Για να μην παρεξηγηθώ. Θα αντιδράσω βίαια όταν απειληθεί η ζωή μου. Θα αντιδράσω βίαια όταν απειληθεί η ζωή του διπλανού μου.

Οι φασίστες είναι επικίνδυνοι. Είναι εγκληματίες χωρίς συνείδηση. Δεν έχουν συναίσθηση της αξίας της ανθρώπινης ζωής (τουλάχιστον όχι όσο εμείς υποτίθεται..)

Ο φασίστας είναι φορέας και υπεύθυνος των επιλογών του. Δεν απαλλάσσεται λόγω βλακείας. Δεν συγχωρείται για την ηθική και πνευματική μόλυνση που σκορπάει στο διάβα του.

Αναρωτιέμαι όμως πως μια κοινωνία σε διεργασία για την λύση του προβλήματος να καταλήγει στον θάνατο ως μοναδική επιλογή. Αν όντως η διαφορά με τους φασίστες όπως διατυμπανίζεται από τους απανταχού antifa είναι η διανοητική τους επάρκεια, δεν καταλαβαίνω πως γίνεται να καταλήγουν στην ίδια λύση με τους ναζί. Κάτι δεν μου κολλάει. 

Τι μας διαφοροποιεί τελικά; 

Η δυναμική μιας κοινωνίας φαίνεται στον τρόπο που θα αφομοιώσει και θα εξ ανθρωπίσει αυτό που συμβαίνει.

Δεν έγινε φασίστας τυχαία. Από εντελώς ακατάλληλους διεστραμμένους γονείς έως το απαράδεκτο εκπαιδευτικό μας σύστημα όλοι έβαλαν το λιθαράκι τους βιάζοντας τον σωματικά και ψυχικά. Ένα αλυσιδωτό σύστημα βίας δημιούργησε τους στρατούς που σφαγιάζουν ανθρώπους για πλάκα. Λογικά η απάντηση για την λύση του θέματος θα είναι μακριά από την βία.

Θα τελειώσω όπως ξεκίνησα. Απάντηση δεν έχουμε βρει. Η απάντηση θα προκύψει από εμάς, από την στάση ζωής του ενός εκάστου εξ ημών. Αλλά αν το μόνο που έχουμε να καταθέσουμε ως στάση και να το υποστηρίξουμε με ζέση είναι ο θάνατος, τα πράγματα έχουν πάει πραγματικά πολύ στραβά.

Για όλους εμάς

Ομολογουμένως το μπλογκάκι μου έχει γνωρίσει και καλύτερες μέρες. Καιρό τώρα δεν βρίσκω λόγο να γράψω. Όχι πως δεν συμβαίνει κάτι.

Από την τελευταία φόρα σκοτώθηκαν αρκετοί Ουκρανοί, η μέση Ανατολή καίγεται κυριολεκτικά, κάνα δυο επιβατικά αεροπλάνα δείχνουν να καταρρίφθηκαν ενώ εδώ στη γωνίτσα μας μια απ τα ίδια. Τα πράγματα προχωράνε σύμφωνα με τον προγραμματισμό, τα λεφτά μειώνονται, οι ιατροφαρμακευτικές παροχές κόβονται και πάει λέγοντας.

Θα ήταν αστείο να πιστέψει κάποιος ότι βάλανε την Ελλάδα στο στόχαστρο, μάλιστα σε μια εποχή που απειλείται ο πλανήτης με γενικευμένη σύρραξη. Μια μικρή Ελλάδα που δεν παρήγαγε τίποτα, πάρα μόνο κατανάλωνε βουτηγμένη στη διαφθορά και την ρεμούλα του lifestyle.

Η Ελλάδα γι αυτούς τους λόγους αποτέλεσε ένα πολύ καλό πείραμα. Πείραμα που δείχνει να πετυχαίνει η τουλάχιστον αυτό πιστεύουν αυτοί που το διεξάγουν. Σάμπως ιστορικά όποιος παράφρων δοκίμασε να παίξει τόσο ευρείας κλίμακας παιχνίδια που είχαν να κάνουν με την επιβίωση των λαών, το ίδιο δεν έκανε το λάθος να πιστέψει;

Μετά από 40 χρόνια προσανατολισμένοι στο περιττό και ψεύτικο βρεθήκαμε όχι απλά να μην το έχουμε, αλλά να μας λείπουν και βασικά συστατικά μιας υγιούς επιβίωσης.

Το αποτέλεσμα είναι ένα τεράστιο ποσοστό της κοινωνίας να βρει καταφύγιο σε αισθήματα μίσους και εκδικητικότητας θολώνοντας ακόμη και την κρίση ανθρώπων που σε άλλη περίπτωση, με περισσότερη διαύγεια, κατέχουν νου που μόνο να βοηθήσει θα μπορούσε. 

Όμως υπάρχει και ένα μεγάλο κομμάτι ανθρώπων που μην έχοντας δρόμο πουθενά προς τα έξω, στράφηκαν μέσα τους να βρουν την ομορφιά που τους ικανοποιεί και που γουστάρουν να καλλιεργήσουν. Διάγουν το βίο τους με μεγαλύτερη συνείδηση και επίγνωση γι αυτό που κατέχουν και μεταχειρίζονται είτε γιατί έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει τρόπος να διοχετεύσουν αλλού την ενέργεια τους είτε γιατί αποφάσισαν συνειδητά ότι αυτό πρέπει να συμβεί.

Τελικά σε ένα σημείο είναι καλό να πιστεύουν οτι χάσαμε, είναι καλό να πιστεύουν πως μας έβαλαν την ταφόπλακα και μπορούν απλά να μας αποτελειώσουν.

Αυτό που δεν γνωρίζουν όμως οι κύριοι αυτοί καθ ότι ούτε μπορούν ούτε και θέλουν να κυκλοφορήσουν εκεί έξω στους δρόμους είναι ότι ανασυντασόμαστε. Βρίσκουμε ο ένας τον άλλον, δημιουργούμε και εξαπλώνουμε ιδέες και βάσεις τέτοιες που όταν θα έρθει η στιγμή, η γελοιότητα δεν θα έχει πουθενά θέση και κυρίως στις βουλευτικές έδρες και τους πρωθυπουργικούς θώκους.

Για όλους αυτούς και όλους εμάς που ονειρευτήκαμε και ονειρευόμαστε μια ζωή με περισσότερη αξιοπρέπεια και δημιουργικότητα, για όλους αυτούς που χάσαν ή βρήκαν το δρόμο τους, για όλους όσους δεν άντεξαν να δουν το φως της επόμενης μέρας και το σκοτάδι της προηγούμενης, για όλους αυτούς έχουμε χρέος και καθήκον να δώσουμε ότι καλύτερο έχουμε.

Άλμα προς τα πίσω

Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρεις από που να το πρωτοξετυλίξεις και ακόμη περισσότερο δεν ξέρεις αν έχει και κάποιο νόημα. Ένα επαναλαμβανόμενο έγκλημα στη λωρίδα της Γάζας το οποίο μισό αιώνα τώρα στοιχίζει ανθρώπινες ζωές. Κυρίως παλαιστινιακές. Το παραμυθάκι της κακής Χαμάς και του καλού Ισραήλ το οποίο υπερασπίζεται τους πολίτες του δολοφονώντας χιλιάδες ανθρώπους. 

Έθνη και έθνη παντελώς λοβοτομημένα υπακούν στις ορέξεις πολεμοκάπηλων φραγκάτων σηκώνοντας το λάβαρο τις ηλιθιότητας πιο ψηλά απ όσο ίσως κάποιος συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας θα μπορούσε να φανταστεί.

Ένας ολόκληρος ο πολιτισμός, αυτός της δύσης, εξαπλωμένος σε ολόκληρη την υφήλιο βιώνει την παταγώδη αποτυχία του να γίνει στοιχειωδώς ανθρώπινος για του κατοίκους αυτής της μικρής γωνιάς που ονομάζεται πλανήτης γη.

Ήταν και είναι ολοφάνερο σε όποιον επιζητεί έστω και στο ελάχιστο ψήγματα αλήθειας και δικαιοσύνης πως μια μέρα η αδικία και ο όλεθρος που έχουμε σπείρει με την συμμετοχή ή και την αδιαφορία μας στην μικρή μας σφαίρα θα επιστρεφόταν χτυπώντας βάναυσα το ανθρώπινο τούτο οικοδόμημα.

Όσο πιο πολύ βλέπω το ανθρώπινο είδος να αποκτηνώνεται και να θανατώνει κατα βούλησιν οτιδήποτε σκεφτεί στο βωμό του χρήματος τόσο πιο πολύ τρομάζω με την τιμωρία που θα χτυπήσει τα κεφάλια μας.

Ίσως η τιμωρία να έχει όνομα. Ίσως να λέγεται Έμπολα. Ίσως η τιμωρία να είναι ο εξευτευτελισμός της ανθρώπινης υπόστασης και δυναμικής και ο τρομερός ατομικισμός που έχει ήδη δρομολογήσει τη δημιουργία μιας κοινωνίας ζόμπι που μόνη κινητήριος δύναμη θα είναι το ένστικτο.

Όσο μέσα στα σπίτια μας συζητάμε βάζοντας στην ίδια ζυγαριά την χάραξη συνόρων με το κόστος σε ανθρώπινες ζωές κάνουμε άλματα προς τα πίσω.

Τρομοκρατία είναι να μην μπορείς να αναγνωρίσεις πια τον εαυτό σου στον καθρέφτη

Συνεχίζεται και το καλοκαίρι ο πόλεμος των αδιάφθορων της Ελληνικής κυβέρνησης εναντίον της τρομοκρατίας. Στην πραγματικότητα μέσα στο καλοκαιρινό λιοπύρι ελέγχουν τα αντανακλαστικά τους οι Έλληνες αστυνομικοί φτιάχνοντας φυσική κατάσταση με τρομοκράτες β' κλάσης προκειμένου να είναι έτοιμοι το χειμώνα να κάνουν τις μεγάλες επιχειρήσεις.

Αλαφούζος, Μπόμπολας, Βαρδινογιάννης, Σαμαράς είναι σύμφωνα με πληροφορίες οι επόμενοι στόχοι της αντιτρομοκρατικής που εργάζεσαι μυστικά και σιωπηλά για να καθαρίσει την χώρα από την βρώμα.

Βέβαια ο αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ σκέφτεται να επιστρατεύσει για τις επιχειρήσεις τελικά τις καθαρίστριες από το υπουργείο οικονομικών μιας και οι μπάτσοι μπερδεύονται ακόμα και με τη ρύθμιση της κυκλοφορίας στην Κηφισίας.

Το έχω ξαναγράψει και θα το ξαναγράψω. Η  ηλιθιότητα που διατρέχει σύσσωμη την Ελληνική κοινωνία θα ήταν πολύ αστεία αν δεν είχε τόσο σοβαρές επιπτώσεις. 

"Ο Μαζιώτης αρχιτρομοκράτης" στα δελτία ειδήσεων. Άσχετα με το αν κάποιος συμφωνεί η όχι με τις τακτικές του σίγουρα κανείς απλός πολίτης δεν αισθάνεται απειλή από τον Μαζιώτη και τον κάθε Μαζιώτη. Εν αντιθέσει με τον Σαμαρά που σου κόβονται τα ύπατα κάθε φορά που μιλάει.

Τρομοκρατία είναι να μην μπορείς να αναγνωρίσεις πια τον εαυτό σου στον καθρέφτη.

Αυτά.

Εθνική Ελλάδος γεια σου

Παρά την ήττα μας και λόγω της παλικαρίσιας προσπάθειας της Εθνικής μας ο νέος Υπουργός Στουρνάρας που δεν θυμάμαι το όνομα του, αποφάσισε να μοιράσει στα σώματα ασφαλείας που είναι οι μοναδικοί γνήσιοι Έλληνες άλλα 500 ευρά από το πρωτογενές πλεόνασμα. Για αυτό το λόγο τηλεφώνησε στον Βασίλη Κικίλια να τον ενημερώσει για τις διαδικασίες ενώ του διευκρίνισε σαφώς να ασχοληθεί με τα δικά του σώματα και όχι με το λιμενικό το οποίο ανήκει σε άλλο Υπουργείο αλλά ο Βασίλης δεν το ξέρει γιατί είναι ψηλός και τα σχετικά έγγραφα βρίσκονται στα χαμηλά ράφια.

Εν τω μεταξύ μεγάλη αίσθηση έχει προκαλέσει στο κυβερνητικό επιτελείο το πως κατάφεραν ένα μάτσο ρουφιάνοι της ΝΕΡΙΤ να φτάσουν να μεταδίδουν το Mundial ως τώρα. Φαίνεται ότι η Ελλαδάρα έχει προχωρήσει και οι πρόσφατες εποχές της ΥΕΝΕΔ όπου η μόνη απαίτηση που είχαν οι δικτάτορες από τους υπαλληλίσκους τους ήταν να εξομοιώσουν το δικό τους ανύπαρκτο IQ με αυτό των τηλεθεατών, έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.

Έντονη φαίνεται να είναι η αντίδραση εκ μέρους της Χρυσής Αυγής εξ αιτίας της συμμετοχής του Χολέμπα στην Εθνική ομάδα και αυτό μπορεί να οδηγήσει ακόμη και στην πτώση της κυβέρνησης. Η επιστημονική επιτροπή της συμμορίας διαπίστωσε ότι το επίπεδο μελανίνης του Χολέμπα είναι πάνω από τα επιτρεπτά όρια της φυλής μας, όπως αυτά ορίζονται από τον κατα έναν ολόκληρο τόνο προς το πιο ανοιχτό χρώμα του αρχηγού Νίκου Μιχαλολιάκου. Η συμμορία θα συσκεφθεί για το πώς θα κινηθεί αν και μέχρι στιγμής το σενάριο που επικρατεί είναι να πάνε για μπάνια, πιτόγυρα, να πηδήξουν καμιά γκόμενα και βλέπουμε.

Τέλος μετά από εντολή Σαμαρά το αγώνισμα που μας εκπροσώπησε η Εθνική στο Mundial της Βραζιλίας θα λέγεται ποδόσφαιρο και έτσι θα μπορούμε κι εμείς για μια φορά να λέμε ότι παίξαμε μπάλα.

Υ.Γ: Το μοναδικό πέναλτι της Κόστα Ρίκα που πήγε στη δεξιά πλευρά εκτελέστηκε την μοναδική φορά που ο Καρνέζης δεν έπεσε δεξιά. Αλλά δεν θα του κρατήσω κακία γιατί είμαι Παναθηναϊκός. Μάλλον είχε λουμπάγκο το παιδί.

Supermassive black hole

Κάνω διακοπές και είμαι ο μόνος στο νησί μου που τρέχει ακόμη κι όταν πάει για καφέ. Περπατάω στο πεζοδρόμιο σαν να ζω σε εικονική πραγματικότητα. Τριγύρω μου άπειροι κουρδισμένοι σαν εμένα, κλούβες των ΜΑΤ, καυσαέριο, άνθρωποι που ψάχνουν στα σκουπίδια και μιζέρια ποτισμένη στο είναι μας. Κι εγώ τρέχω.

Μα ξαφνικά ανοίγω τα μάτια (λέμε τώρα) και μου φυσάει αλμυρός αέρας και μυρίζει και γυρίζει. Όσοι ζουν στην Αθήνα θέλουν να έρθουν εδώ κι όσοι ζουν εδώ θέλουν να πάνε στην Αθήνα.

Εκτός απ αυτούς που πιάσαν το νόημα. 

Πάντως να σας πω κάτι. Η μάχη γίνεται μακριά από τα κέντρα. Εμείς τα παιδιά της πόλης μπορεί να φάγαμε περισσότερο ξύλο και χημικό, να μας κυνήγησαν περισσότερο να μας έλιωσαν σχεδόν αλλά το μόνο που καταφέραμε να κάνουμε είναι να γίνουμε γκρινιάρηδες. Την χάσαμε την μάχη παλικάρια. 

Η μάχη κερδίζεται εκεί που ο καθένας μοχθεί μακριά από τον θόρυβο να χτίσει την ζωή του με ποιότητα. Με χαμόγελο, καθαρά πνευμόνια, στομάχι και μυαλό.

Επηρεασμένος και από τον νυχτερινό ουρανό που στέκει πεντακάθαρος πάνω από την κεφάλα μου εδώ σκεφτόμουν το εξής. Στο κέντρο του γαλαξία μας μια τεράστια μαύρη τρύπα κατατρώει ότι τολμήσει να πλησιάσει. Στις παρυφές γεννιέται η ζωή. 

Κυβερνητικό freak show

Μπάτσοι πιστολάδες. Μπάτσοι με ανάποδα γκλόπς. Μπάτσοι με σιδηρογροθιές. Κατάλοιπα και νοσταλγοί της ΕΑΤ-ΕΣΑ. Όσοι έχουν αγωνιστεί στο δρόμο τα γνωρίζουν. Είναι ρουτίνα για τις δυνάμεις καταστολής. Κανείς δεν έπεσε από τα σύννεφα. Μοναχά οι νοικοκυραίοι.

Ένα freak show είμαστε. Τον περασμένο αιώνα τα τσίρκα φιλοξενούσαν τα διάφορα "τέρατα". Ανθρώπους με σωματικές δυσμορφίες που η τέντα του τσίρκου γινόταν το μοναδικό μέρος που ένιωθαν καλά αποκομμένοι από την σκληρή πραγματικότητα των νοικοκυραίων.

Σήμερα το freak show προβάλλεται στην τηλεόραση. Δεν μαζεύει  πια ανθρώπους με σωματικές αλλά με εγκεφαλικές δυσμορφίες. Αυτοί ονομάζονται κυβέρνηση.

Τσεκουροφόροι ναζί, άχρηστοι αθλητές με νοητικές δυνατότητες κηπευτικού και τηλεμαϊντανοί συνιστούν μια συμμορία ηλιθίων αποφασισμένη να μας "σώσει". Ανεπάγγελτοι πρωθυπουργοί με μπουζουξούδες γκόμενες που μέχρι χθες δεν είχαν διοικήσει ούτε περίπτερο ψηφίστηκαν επανειλημμένως για να διοικήσουν τη χώρα.

Κοιτώντας απλά και μόνο τις φάτσες τους σε πιάνει απελπισία. Το ίδιο κενό, βλακώδες και υπεροπτικό βλέμμα από τον ΜΑΤατζή μέχρι τον πρωθυπουργό. Η διαφορά στη θέση τους υπάρχει απλά επειδή ο ΜΑΤατζής δεν βγήκε ποτέ στην τηλεόραση. Αν το έκανε θα πήγαινε για πρωθυπουργός.

Καταλήγω μετά από όλα αυτά τα χρόνια πως το πρόβλημα μας δεν είναι ούτε η οικονομία, ούτε τα λαμόγια μέσα και έξω που μας λυμαίνονται, ούτε η έλλειψη δικαιοσύνης. Το πρόβλημα μας είναι η έλλειψη αισθητικής. 

Το πρόβλημα μας είναι ότι αναθέτουμε σε ένα freak show γεμάτο σκατόφατσες να μας δώσουν απλά την χαριστική βολή και κανείς μα κανείς δεν αφήνει τις αναλύσεις για να δει πως όλο του το κορμί βαράει συναγερμό μόλις δει τις μούρες τους.

Σαμαρά πάρε τη σκατόφατσα σου και φύγε.

Η έρημος του πραγματικού

H μεγαλύτερη επιτυχία του συστήματος είναι που μας έπεισε ότι τα τραγικά συμβάντα με τα οποία μας τρομοκρατεί παραμονές κάποιου ψηφίσματος κάθε φορά, δεν έχουν συμβεί.

Είναι να απορείς. Λίγες μέρες πριν τις εκλογές άκουσα από γυναίκα μαθημένη στα louis και στα gucci αλλά χωρίς πλέον δεύτερο βρακί να βάλει για το πόσο καλή δουλειά κάνει ο Σαμαράς που τον καημένο τον χαντακώνουν οι παρέες του. Λες και είναι 15χρονος. Μ αυτά τα μυαλά αυτή η γυναίκα πήγε κατόπιν να ψηφίσει.

Μέσα σε όλες αυτές τις αναλύσεις που κάνουμε όλοι μας (αφού έχουμε γνώση και γνώμη επί παντός επιστητού) και αφορούν την οικονομία, την κοινωνία, την πολιτική, τις διεθνείς σχέσεις μπλα μπλα μπλα μπλα, ξεχνάμε να κοιτάξουμε την ζωή μας. 

Δεν ξέρω από πλεονάσματα και διεθνείς συσχετισμούς. Δεν ξέρω ευρώ, δραχμές η πέσος. Ξέρω όμως σαφώς πως από τότε που ξεκίνησε αυτό το πανηγύρι ο μισός ενεργός πληθυσμός είναι άνεργος, ένα τεράστιο ποσοστό είναι κάτω από τα όρια της φτώχειας, παραπάνω από 4000 άνθρωποι αυτοκτόνησαν ως απόρροια της ψυχολογικής πίεσης και του τρόμου που μας ασκείται, ποινικοποιήθηκε η αντίδραση και λοιδορήθηκε κάθε απόπειρα αγώνα.

Εν ολίγοις η χώρα στα χέρια των κυβερνώντων τους οποίους ακόμη δεν έχουμε θελήσει να αλλάξουμε ζει μια φάση ανθρωπιστικής κρίσης (με βάση τα νούμερα των ανθρωπιστικών οργανώσεων όπως οι γιατροί του κόσμου) η οποία μέχρι στιγμής δεν έχει δείξει σε κανένα σημείο σημάδια αλλαγής παρά μόνο χειροτέρευσης, δημιουργηθείσα από διεφθαρμένους πολιτικούς με την βοήθεια αντισυνταγματικών νόμων και με βροντερή την απουσία δικαιοσύνης. 

Δεν υπάρχει κάτι που να μπορεί να αλλοιώσει αυτή την πραγματικότητα όσο και να θεωρητικολογούμε πάνω σ αυτό.

Δεν στηρίζονται αυτές οι κυβερνήσεις από τους "βολεμένους". Δεν υπάρχουν βολεμένοι. Εκτός από έναν πολύ μικρό πυρήνα αυλικών οι οποίοι μετα βίας φτιάχνουν ομάδα ποδοσφαίρου. Οι πολίτες της χώρας αυτή την στιγμή είναι δύο λογιών είτε μιλάμε για δημόσιο είτε για ιδιωτικό τομέα. Αυτοί που έχασαν την δουλεία τους κι αυτοί που δουλεύουν πλέον με τις μισές απολαβές και με το καθημερινό άγχος ότι αύριο δε θα έχουν πια δουλειά. 

Λοιπόν αυτοί δεν είναι βολεμένοι. Είναι τρομοκρατημένοι.

Ένας λαός χωρίς παιδεία με παντελή έλλειψη κριτικής ικανότητας είναι εύκολη λεία στα χέρια κάποιου που με την βοήθεια των ΜΜΕ θα φτιάξει στα μάτια τους έναν κόσμο όπως ακριβώς τον θέλει.

Βαρέθηκα να ακούω για πλεονάσματα και αγορές, για spreads και cds, πράγματα που ουσιαστικά στ αυτιά μου μπορεί να είναι πια οικεία αλλά παραμένουν κινέζικα.

Ακούω το ένστικτό μου που συνεχώς φωνάζει πως κάτι βρωμάει και ζέχνει. Έχω την κριτική ικανότητα και το κυριότερο το θάρρος να καταλαβαίνω πότε κάποιος με κοροϊδεύει. Κοιτάζω γύρω μου, κοιτάζω το πορτοφόλι μου, κοιτάζω τα όνειρα μου. Όλα φωνάζουν πως στραβά αρμενίζουμε.

Είμαστε ανίκανοι να επιλέξουμε για την ζωή μας. Θέλουμε να επιλέξει κάποιος άλλος για μας κι ας μας πάει στο γκρεμό. Αρκεί να μην είναι δικιά μας η ευθύνη.

Η αλήθεια είναι παντού τριγύρω μας. Μάτια και μυαλά ανοιχτά πριν το αδύνατο γίνει αδιανόητο.

Το καλοκαίρι

Προκλητικότατος ο ήλιος και η θάλασσα. Είναι κι αυτό εδώ στην Ελλάδα που μόλις κάνει ο Ιούνιος την εμφάνιση του τα μυαλά ξεφεύγουν. Κρύα μπύρα πλάι στη θάλασσα, βουτιές, ρακέτες, ωραία κορίτσια και όλη η μέρα ένα τεράστιο πάρτι.

Εν τω μεταξύ δίπλα μας μαίνετε ένας εμφύλιος με τους ναζί να έχουν καταλάβει την εξουσία στην Ουκρανία με την βοήθεια της Ε.Ε. Εικόνες με δολοφονημένους ανθρώπους κατακλύζουν το ίντερνετ καθημερινά.

Δίπλα στις φωτογραφίες των δολοφονημένων Βραζιλιάνων για χάρη των χορηγών του μουντιάλ, όπως την δικιά μας επίσημη αγαπημένη.... vodafone.

Η άνοδος του φασισμού στην Ευρώπη πυροδότησε ζυμώσεις οι οποίες θα αναγκάσουν τους νεοφιλελεύθερους να υιοθετήσουν ακόμη πιο ακραίες πολιτικές θέσεις (προκειμένου να κερδίσουν τις χαμένες ψήφους) που θα γνωρίσουμε από Σεπτέμβρη.

Στην Ελλαδίτσα μας το πακετάκι των νέων μέτρων που περιλαμβάνει νέους φόρους, ξεπούλημα του αιγιαλού, αλλαγή του εκλογικού νόμου κλπ είναι έτοιμο ήδη και θα υπερψηφιστεί άμεσα μόλις αδειάσει η Αθήνα.

Ενώ λέει θα γίνει ανασχηματισμός την επόμενη εβδομάδα για να έρθουν καινούριοι και άφθαρτοι δοσίλογοι να πάρουν τα υπουργεία των προηγούμενων ρουφιάνων για να μην βαριόμαστε να βλέπουμε συνέχεια τις ίδιες σκατόφατσες.

Α και ο Βαγγέλης σε λίγο θα είναι ο πραγματικός μας πρωθυπουργός, παρά τον τίτλο του αντιπροέδρου ενώ ο Αντώνης θα συνεχίσει να είναι πρωθυπουργός γλάστρα. Απλά όχι πια της Αγγελίτσας, του Βαγγέλη. Και η κατηφόρα για τον εκλεκτό του θεού δεν δείχνει να έχει πάτο.

Πάντως εγώ φέτος λύγισα στη μεγάλη πρόκληση του καλοκαιριού. Θα το περάσω στο νησί μου.

Και θα μποϊκοτάρω το μουντιάλ.

Η πραγματική επόμενη μέρα

H επόμενη μέρα βρίσκει την αριστερά νικήτρια. Και κάτι άλλο. Δείχνει να έχει ξεχωρίσει το στάχυ από το σιτάρι. Οι ναζί καταστάλαξαν στα ποσοστά τους, η αριστερά το ίδιο ενώ οι ποταμογέφυρες με τις ελιές τις τσακιστές συγκέντρωσαν το συντηρητικό και χίπστερ ρεύμα στη χώρα μας. Αυτό ήταν, το πράγμα σταθεροποιήθηκε. Δεν υπάρχει δυναμική άντλησης ψηφοφόρων πλέον. Κάπου εδώ πρέπει να αρχίσει η δουλειά.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κάνει ένα πολύ σπουδαίο βήμα. Κατάφερε να μαζέψει ένα τεράστιο αριστερό κομμάτι και ψηφοφόρων αλλά και προσωπικοτήτων. Έφτασε η ώρα όμως να δούμε τα πράγματα στα μάτια.

Η νομισματική ένωση αποδεικνύεται (κάτι που αρκετοί υποστήριξαν από την αρχή της) η μεγαλύτερη "αρπαχτή" της σύγχρονης οικονομικής εποχής. Οι χώρες της Ευρωζωνης μέσω του ευρώ καταληστεύτηκαν και τώρα παραδίδονται στους ναζί να σπείρουν το χάος προκειμένου να χαθούν τα ίχνη του μεγαλύτερου οικονομικού εγκλήματος όλων των εποχών.

Η αλήθεια είναι ότι σε λίγο δε θα έχουμε ευρώ. Όχι επειδή είμαστε Ελληναράδες άντρακλες που θα τους γράψουμε γιατί μπορούμε και μόνοι μας. Ούτε επειδή θα μας πετάξουν έξω. Δεν θα έχουμε γιατί το ευρώ θα πάψει να υπάρχει.

Η αλήθεια είναι ότι οι μνήμες μιας εποχής όχι πολύ μακρινής, αυτής της δεκαετίας του 40, ξυπνούν επικίνδυνα κρίνοντας συνολικά από τα αποτελέσματα των Ευρωεκλογών πανευρωπαϊκά.

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει πραγματικά να εκμεταλλευτεί την δυναμική του προς όφελος της κοινωνίας ήρθε η στιγμή να κοιτάξει κατάματα την αλήθεια και να την πεί. Δε μπορεί πλέον να το αποφύγει. 

Πρέπει να υπάρξει εναλλακτική απάντηση σ αυτό που έρχεται. Πανευρωπαϊκά. Ας μην βαυκαλιζόμαστε άλλο με διλήμματα ευρώ η χάος και λοιπές ανεδαφικές αρλούμπες. Το χάος είναι εδώ και απαιτεί διαχείριση. Ο στρουθοκαμηλισμός θα μας οδηγήσει σε πολύ οδυνηρά μονοπάτια.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ως η μεγαλύτερη οργανωμένη αριστερή κίνηση στην Ευρώπη οφείλει να κινήσει της διαδικασίες μιας πανευρωπαϊκής εκπόνησης σχεδίου για την επόμενη μέρα. Για το τι θα συμβεί μόλις οι κοινωνίες μας αποσαθρώνουν εντελώς. Για το πώς θα απαντηθεί η ναζιστική απειλή η οποία όσο θα γιγαντώνεται τόσο θα διψάει για αίμα. 60.000.000 ήταν οι νεκροί του Γ' Ράιχ. Πολύ βαρύ το τίμημα και άδικο να πληρωθεί ξανά.

Η αριστερά σήμερα Πανευρωπαϊκά βρίσκεται προ των ευθυνών της. Και αριστερά είμαστε όλοι. Εγώ κι εσύ. Αυτό που θα οραματιστούμε για αύριο αυτό και θα ζήσουμε.

Ας μην αφήσουμε το όραμα των οικονομικών ναζί δολοφόνων να επικρατήσει ξανά. Εχθές έγινε ένα σπουδαίο βήμα.

Ο Αντώνης ξέρει

Ο Αντώνης δε μασάει τα λόγια του. Ξέρει.

Μιλάει με το θεό, έφερε την ανάπτυξη, δημιούργησε πρωτογενές πλεόνασμα, σκίζει δυο χρόνια τα μνημόνια, γεμίζει την πλατεία Συντάγματος.

Ο Αντώνης ξέρει ότι έχει να κάνει με εγκεφαλικά παράλυτους. Αν είχε αμφιβολίες τους τις διέλυσαν οι φοιτητικές εκλογές που έβγαλαν την παράταξη του πανηγυρικά. Οι νέοι στο πλευρό του Αντώνη.

Σε περίπτωση που εξακολουθούσε να έχει αμφιβολίες ήρθαν τα αποτελέσματα των αυτοδιοικητικών να του δείξουν ότι βρίσκετε σε πολύ καλό δρόμο.

Ο Αντώνης ξέρει πως ένας λαός που θα επιθυμούσε την ελευθεριά του θα τον είχε στείλει ήδη φυλακή. Αντ αυτού τον ψηφίζει ακόμη.

Ο Αντώνης ξέρει πως καμιά πολιτισμένη και αξιοπρεπής κοινωνία δε θα δεχόταν αυτόν για πρωθυπουργό και τον Βενιζέλο για αντιπρόεδρο.

Ο Αντώνης ξέρει ότι αυτοί που βλέπουν τηλεόραση είναι πολύ περισσότεροι από αυτούς που σκέφτονται άρα οι κυβερνήσεις εκλέγονται κυρίως από τους τηλεθεατές.

Το ότι μας φαίνονται ακατανόητες οι πράξεις του πολιτικού συστήματος σύσσωμου, δε σημαίνει ότι αυτό βρίσκεται σε πανικό. Δεν έχει κανένα λόγο να πανικοβάλλεται. Απλά δεν κρατάει πλέον ούτε τα προσχήματα. Μας δείχνει την ασχήμια του σε όλο της το μεγαλείο χωρίς κανένα ίχνος ντροπής η αξιοπρέπειας. Έτσι ήταν πάντα. Τώρα απλώς δεν ενδιαφέρει κανέναν να το κρύψει. 

Μακάρι να βγω ψεύτης. Τίποτα συνταρακτικό δεν θα συμβεί αύριο. Κανένας δε θα φύγει μεθαύριο. Όλα θα κυλήσουν όπως θέλει το σύστημα. Για να δεις αλλαγή συνολικά πρέπει να δεις πρώτα αλλαγή στους ανθρώπους τριγύρω σου. Προς το παρόν τίποτα δεν έχει συμβεί. Το εγκεφαλογράφημα ήταν και παραμένει ευθεία γραμμή.

Όσο υπάρχει freddo espresso υπάρχει ελπίδα

Για να κρίνουμε ένα εκλογικό αποτέλεσμα πρέπει να το εντάξουμε στο κοινωνικό πλαίσιο από το οποίο προέρχεται. 

Στη χώρα μας έχουμε πάει ένα βήμα παρακάτω από αυτό. Έχουμε κληθεί να σκεφτούμε το αποτέλεσμα στην συνθήκη μια κοινωνίας σε αποσύνθεση και με την τραγική διαπίστωση ότι συνεχίζουμε να εκλέγουμε ανθρώπους οι οποίοι κανονικά θα έπρεπε να βρίσκονται στην φυλακή.

Πραγματικά δεν ξέρω τι να πω ούτε καν τι να σκεφτώ ρίχνοντας μια ματιά στο πως εξελίχθηκε η κατάσταση. 

Δεν είμαστε έτοιμοι για κάτι διαφορετικό. Δεν αξίζουμε κάτι διαφορετικό. Φαντάζομαι ούτε μετά από αυτό το σαββατοκύριακο θα κοιτάξει κανείς την μούρη του στον καθρέφτη για να δει τι είναι αυτό στο οποίο μεταμορφώθηκε.

Ναζίδες, τηλεβλήματα, ποδοσφαιρικοί παράγοντες, νταβατζήδες, εμπρηστές, κονδυλιοφάγοι.

Ακόμη μια μαύρη μέρα προστίθεται στο παλμαρέ. Ακόμη μια απόδειξη της πνευματικής και νοητικής μας ανεπάρκειας ήρθε να μας χτυπήσει κατακούτελα. 

Δεν πειράζει. Όσο υπάρχει freddo espresso υπάρχει ελπίδα.

Ποιοι θέλουμε να είμαστε

Ο φασισμός έχει μακρά ιστορία στην Ελλάδα. Συνεργάστηκε με τους κατακτητές, ξεκλήρισε οικογένειες, πολέμησε τους Έλληνες που μάχονταν για την ελευθερία. Εκατό χρόνια ιστορίας σχεδόν. Και να μαστε στο σήμερα.

Tο πρόσωπο του Νεοέλληνα φασίστα πρώτος μας το σύστησε μέσα από το κανάλι του ο Γιώργος Καρατζαφέρης. Πριν ακόμη οι Έλληνες βιώσουν την απώλεια ακόμη και των στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων στήριξαν αυτόν. Βλαχομπαρόκ αισθητική, παραιστορία με το κιλό, αντισημιτισμός και σεξισμός έφτιαχναν το τηλεοπτικό μοτίβο του Τηλεάστυ, του επίσημου οργάνου του ΛΑΟΣ. Ένα κόμμα με εκπεφρασμένες θέσεις όπως "να τορπιλίζονται οι βάρκες με τους μετανάστες όταν μπαίνουν στα Ελληνικά χωρικά ύδατα" από το οποίο ξεκίνησαν την πολιτική τους καριέρα τιτάνες της μετέπειτα πολιτικής σκηνής όπως Μάκης βορίδης, Άδωνις Γεωργιάδης, Πλεύρης ο νεότερος. Φυσικά με την έναρξη της κρίσης και την άνοδο της Χρυσής Αυγής ο Καρατζαφέρης, τυχοδιώκτης και πιστός στις απόψεις του όπως κάθε φασίστας που σέβεται τον εαυτό του, συμμάχησε με την κυβέρνηση την οποία έβριζε νυχθημερόν και κάηκε στο μνημονιακό βωμό μαζί με το δημιούργημα του. 

Το κενό φυσικά είχε ήδη καλυφθεί με την Χρύση Αυγή η οποία ήρθε και περπάτησε πάνω στο δρόμο που χρόνια έστρωνε ο Καρατζαφέρης. Με την ανθρωπιστική κρίση να χτυπάει την χώρα και κυρίως τις μεγάλες πόλεις οι Χρυσαυγίτες πέταξαν τα κοστούμια και εμφάνισαν σύντομα το πραγματικό τους πρόσωπο το οποίο αντί να σοκάρει τον Έλληνα, τον γοήτευσε. Βρισκόμαστε στο 2012 και ήδη μοιάζουμε στο τέρας επικίνδυνα. 

Από τότε κύλησε κι άλλο νερό, η Χρυσή Αυγή άρχισε να ξεφεύγει από τον έλεγχο των κρατικών δημιουργών και χρηματοδοτών της και δεν άργησε η στιγμή που θα πλήρωνε την αλαζονεία της. Οι περισσότεροι βρίσκονται στην φυλακή η πάνε προς τα εκεί ενώ και οι Ελληναράδες που έτρεξαν με τις παραλλαγές να την υποστηρίξουν, πλέον έχουν κρυφτεί στα λαγούμια τους. Η Χρυσή Αυγή είναι πλέον ένα άδειο κέλυφος με τρομακτικά υψηλά εκλογικά ποσοστά μόνο και μόνο ως μνημείο που θα μας θυμίζει για αρκετά ακόμη το πόσο χαμηλά είναι ο πάτος μας.

Και όμως η ιστορία προχωράει. Ο πυρήνας του ναζισμού σήμερα στην Ελλάδα βρίσκεται εντός του πρωθυπουργικού γραφείου. Η φασιστική συμμορία του Αντώνη Σαμαρά με τους γνωστούς Κρανιδιώτιδες, Μπαλτάκους κλπ συναντώντας τα στελέχη του ΛΑΟΣ τα οποία αμέσως προήγαγε σε πρωτοκλασάτες θέσεις δημιούργησε το πρόσωπο του ναζισμού σήμερα. Το χειρότερο απ όλα. Το κυβερνητικό. 2014.

Σε λίγες μέρες μπροστά στις κάλπες έχουμε να δώσουμε μια απάντηση στον εαυτό μας. Τώρα που όλα είναι φανερά και δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία για το ποιος είναι ποιος και τι είναι ικανός να κάνει πρέπει να απαντήσουμε. Τι διδαχθήκαμε από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Τι διδαχθήκαμε από τον εμφύλιο. Τι διδαχθήκαμε από το αίμα εκατομμυρίων νεκρών θυμάτων ξεκινώντας από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα και φθάνοντας μέχρι τους πολύ πρόσφατα πνιγμένους ανθρώπους στο Αιγαίο. Τι διδαχθήκαμε τα τελευταία πέντε χρόνια. 

Έχει φτάσει η στιγμή να αποφασίσουμε εμείς για την ζωή μας. Τι ζητάμε, τι ονειρευόμαστε, πως θα είναι ο κόσμος που γουστάρουμε να ζήσουμε.

Το βασικότερο όλων.

Ποιοι θέλουμε να είμαστε.