Αντώνης Σαμαράς: Αγαπημένο μου Ημερολόγιο

Όταν ήμουν μικρός, με πολλά λεφτά και βαριά ψυχικά νοσήματα περιτριγυρισμένος γνώρισα ένα κόσμο μέσα απ τη γυάλα. Μόλις ξεκίνησα να βγαίνω λίγο απ τα βολικά μου, τεράστια πατομπούκαλα μου κόλλησαν στα μάτια (τα πιο ακριβά) να μην τυφλωθώ. Τα παιδιά στο σχολείο με κορόιδευαν για την βλακεία μου, αλλά εγώ κατάφερνα να γίνομαι ακόμη πιο απωθητικός με την υπεροψία μου. Το ήξερα από τότε πως δεν είχα ψυχή και μια μέρα θα τους πατούσα όλους αυτούς σαν τα μυρμήγκια. Με στείλανε στην Αμερική να σπουδάσω τα καλύτερα στα καλύτερα. Ανάθεμα κι αν καταλάβαινα μια πρόταση, μια φράση, μια λέξη. Είχαμε λεφτά και πληρώναμε, λεφτά με ουρά. Κάτι αυτό, κάτι που ψάχναν εκεί έξω ένα βλάκα να κάνει τη δουλειά τους αργότερα, μεγαλούργησα. Εγώ κι άλλος ένας. Αυτός που αλλάζει τις αλυσίδες των ποδηλάτων εν κινήσει.

Άνοιξα και πιτσαρία. Μεγάλη επιτυχία, η καλύτερη πίτσα της Μασαχουσέτης. Εκεί ανδρώθηκα, η πρώτη και τελευταία φορά που δούλεψα στη ζωή μου (βασικά κάτι σκυλάραπες δούλευαν, εγώ είχα βάλει τα λεφτά του μπαμπά). Τότε ήταν που επιτέλους αισθάνθηκα έτοιμος γι αυτό που με προόριζαν. Αρκετά γαλαζοαίματος και αρκετά ηλίθιος. Ο απαραίτητος συνδυασμός για να είσαι πρωθυπουργός.

Γύρισα στη χώρα μου με βαρύ το αίσθημα ευθύνης. Δεν ήξερα πως να το διαχειριστώ γι αυτό πήδηξα τη Βίσση μπας και λίγο χαλαρώσω. Δεν ήταν μόνο το αίσθημα ευθύνης για να τα λέμε όλα. Ήταν που τα ντόπια σκυλιά θελαν τη δουλειά μου για πάρτη τους. Αναγκάστηκα να πάω στη Νεα Δημοκρατία, μιας και ο Β' παγκόσμιος ήταν τότε κοντά και οι μνήμες του φασισμού δεν μου επέτρεπαν να βρεθώ κάπου που να έχω πραγματική ιδεολογική ταύτιση. Παρ ότι ξεκίνησα καλά και με υπουργεία την σταδιοδρομία μου, η απληστία μου με οδήγησε να προσπαθήσω να "φάω" τον όπως αποδείχθηκε απέθαντο και η τιμωρία μου ήταν 20 χρόνια πολιτικής εξορίας.

Για πολύ καιρό περίμενα. Έτρωγα, έξυνα τα παπάρια μου, περιφερόμουν στα γκαλά, έκανα διακοπές. Περίμενα. Περίμενα μέχρι να έρθει η στιγμή που το κριτήριο των Ελλήνων θα έχει πέσει τόσο που το πόσο επικίνδυνα κομπλεξικός και εξουσιολάγνος είμαι δεν θα ενοχλεί κανέναν. Ήμουν πια πολύ κοντά στο όνειρο μου. Θα γινόμουν πρωθυπουργός. Έστω Πρωθυπουργός πιόνι και εξυπηρετητής. Και γιατί όχι δηλαδή; Τίμια συναλλαγή. Μου έδωσαν αυτό που ήθελα και το ανταπέδωσα. Και να' μαι, Πρωθυπουργός. Μάγκας και νταής. Κανείς πια δεν μπορεί να με κοροϊδέψει ούτε να με πει άχρηστο γιατί θα του στείλω τα ΜΑΤ σπίτι του. Θα γαμήσω τους αδύναμους γιατί μου θυμίζουν τον εαυτό μου. Θα γαμήσω τους μετανάστες γιατί μου θυμίζουν τι μου συνέβαινε στην Αμερική στα γκέτο των Μαύρων. Θα τους γαμήσω όλους γιατί μπορώ.

Αγαπητό μου ημερολόγιο, στα γράφω αυτά λίγο πριν η κυβέρνηση μου πέσει και αρχίσουμε ένας ένας να γεμίζουμε τη μπουζού στην οποία βρίσκονται ήδη οι υπόλοιποι σύντροφοι. Δε με νοιάζει όμως πια, γιατί έγινα Πρωθυπουργός. Πραγματοποίησα το όνειρο μου. Πόσοι μπορούν να πουν το ίδιο άραγε..;

Κυβερνητικό freak show

Μπάτσοι πιστολάδες. Μπάτσοι με ανάποδα γκλόπς. Μπάτσοι με σιδηρογροθιές. Κατάλοιπα και νοσταλγοί της ΕΑΤ-ΕΣΑ. Όσοι έχουν αγωνιστεί στο δρόμο τα γνωρίζουν. Είναι ρουτίνα για τις δυνάμεις καταστολής. Κανείς δεν έπεσε από τα σύννεφα. Μοναχά οι νοικοκυραίοι.

Ένα freak show είμαστε. Τον περασμένο αιώνα τα τσίρκα φιλοξενούσαν τα διάφορα "τέρατα". Ανθρώπους με σωματικές δυσμορφίες που η τέντα του τσίρκου γινόταν το μοναδικό μέρος που ένιωθαν καλά αποκομμένοι από την σκληρή πραγματικότητα των νοικοκυραίων.

Σήμερα το freak show προβάλλεται στην τηλεόραση. Δεν μαζεύει  πια ανθρώπους με σωματικές αλλά με εγκεφαλικές δυσμορφίες. Αυτοί ονομάζονται κυβέρνηση.

Τσεκουροφόροι ναζί, άχρηστοι αθλητές με νοητικές δυνατότητες κηπευτικού και τηλεμαϊντανοί συνιστούν μια συμμορία ηλιθίων αποφασισμένη να μας "σώσει". Ανεπάγγελτοι πρωθυπουργοί με μπουζουξούδες γκόμενες που μέχρι χθες δεν είχαν διοικήσει ούτε περίπτερο ψηφίστηκαν επανειλημμένως για να διοικήσουν τη χώρα.

Κοιτώντας απλά και μόνο τις φάτσες τους σε πιάνει απελπισία. Το ίδιο κενό, βλακώδες και υπεροπτικό βλέμμα από τον ΜΑΤατζή μέχρι τον πρωθυπουργό. Η διαφορά στη θέση τους υπάρχει απλά επειδή ο ΜΑΤατζής δεν βγήκε ποτέ στην τηλεόραση. Αν το έκανε θα πήγαινε για πρωθυπουργός.

Καταλήγω μετά από όλα αυτά τα χρόνια πως το πρόβλημα μας δεν είναι ούτε η οικονομία, ούτε τα λαμόγια μέσα και έξω που μας λυμαίνονται, ούτε η έλλειψη δικαιοσύνης. Το πρόβλημα μας είναι η έλλειψη αισθητικής. 

Το πρόβλημα μας είναι ότι αναθέτουμε σε ένα freak show γεμάτο σκατόφατσες να μας δώσουν απλά την χαριστική βολή και κανείς μα κανείς δεν αφήνει τις αναλύσεις για να δει πως όλο του το κορμί βαράει συναγερμό μόλις δει τις μούρες τους.

Σαμαρά πάρε τη σκατόφατσα σου και φύγε.

Ο Αντώνης ξέρει

Ο Αντώνης δε μασάει τα λόγια του. Ξέρει.

Μιλάει με το θεό, έφερε την ανάπτυξη, δημιούργησε πρωτογενές πλεόνασμα, σκίζει δυο χρόνια τα μνημόνια, γεμίζει την πλατεία Συντάγματος.

Ο Αντώνης ξέρει ότι έχει να κάνει με εγκεφαλικά παράλυτους. Αν είχε αμφιβολίες τους τις διέλυσαν οι φοιτητικές εκλογές που έβγαλαν την παράταξη του πανηγυρικά. Οι νέοι στο πλευρό του Αντώνη.

Σε περίπτωση που εξακολουθούσε να έχει αμφιβολίες ήρθαν τα αποτελέσματα των αυτοδιοικητικών να του δείξουν ότι βρίσκετε σε πολύ καλό δρόμο.

Ο Αντώνης ξέρει πως ένας λαός που θα επιθυμούσε την ελευθεριά του θα τον είχε στείλει ήδη φυλακή. Αντ αυτού τον ψηφίζει ακόμη.

Ο Αντώνης ξέρει πως καμιά πολιτισμένη και αξιοπρεπής κοινωνία δε θα δεχόταν αυτόν για πρωθυπουργό και τον Βενιζέλο για αντιπρόεδρο.

Ο Αντώνης ξέρει ότι αυτοί που βλέπουν τηλεόραση είναι πολύ περισσότεροι από αυτούς που σκέφτονται άρα οι κυβερνήσεις εκλέγονται κυρίως από τους τηλεθεατές.

Το ότι μας φαίνονται ακατανόητες οι πράξεις του πολιτικού συστήματος σύσσωμου, δε σημαίνει ότι αυτό βρίσκεται σε πανικό. Δεν έχει κανένα λόγο να πανικοβάλλεται. Απλά δεν κρατάει πλέον ούτε τα προσχήματα. Μας δείχνει την ασχήμια του σε όλο της το μεγαλείο χωρίς κανένα ίχνος ντροπής η αξιοπρέπειας. Έτσι ήταν πάντα. Τώρα απλώς δεν ενδιαφέρει κανέναν να το κρύψει. 

Μακάρι να βγω ψεύτης. Τίποτα συνταρακτικό δεν θα συμβεί αύριο. Κανένας δε θα φύγει μεθαύριο. Όλα θα κυλήσουν όπως θέλει το σύστημα. Για να δεις αλλαγή συνολικά πρέπει να δεις πρώτα αλλαγή στους ανθρώπους τριγύρω σου. Προς το παρόν τίποτα δεν έχει συμβεί. Το εγκεφαλογράφημα ήταν και παραμένει ευθεία γραμμή.

Αχαράτσωτος ξεσπιτομένος

Nα χτυπήσω το κεφάλι μου στον τοίχο; Θα το χτυπήσω.

Πήγε λέει ο Κουτσαβάκης "πρωθυπουργός" στην Κεφαλλονιά και έταξε στους ξεσπιτομένους ότι δεν θα πληρώσουν φέτος χαράτσι. Πάμε καλά;

Σου την πέφτει δηλαδή ο βιαστής κατ εξακολούθησιν, σ έχει αφήσει πια φυτό κι έρχεται την ώρα που σου κάτσε η στραβή και σου λέει μην στενοχωριέσαι, σήμερα θα στον ακουμπήσω λίγο.

Πρέπει να του πούνε κι ευχαριστώ δηλαδή που τους απαλλάσσει για ένα χρόνο από ένα από τα πολλά αντισυνταγματικά μέτρα που έχει περάσει.

Και για να μην ξεχνάμε πως έχουμε χούντα, ολ αυτά την στιγμή που στην επέτειο των Ιμίων απαγορεύονται οι διαδηλώσεις για όλους, έχουμε προσαγωγές ξύλο τα γνωστά. Πλην της Χρυσής Αυγής η οποία τελεί κανονικά την εκδήλωση της έξω ακριβώς από την ΛΑΕΔ.

Ο εκφασισμός την Ελληνικής κοινωνίας έχει σχεδόν ολοκληρωθεί. Ο ΣΥΡΙΖΑ κατεβάζει στις δημοτικές πολιτικάντηδες εγνωσμένης αναξιοπιστίας, η Ν.Δ φυλλορροεί και ο καθένας αυτονομείται και φτιάχνει το δικό του φασιστικό μπαϊράκι ενώ όταν θα σουτάρουν τον Σαμαρά θα αναλάβει τα ινία ο (πρώτη μούρη στο καβούρι) Βορίδης και έτσι η Ν.Δ θα γίνει από ανεπίσημος, επίσημος φορέας νεοναζιστικών θέσεων.

Δεν ξέρω πραγματικά αν υπάρχει κάποιου είδους δικαιολογία για την σημερινή μας ξεφτίλα. Ξέρω όμως ότι βρήκα το video που αντιπροσωπεύει πλήρως την ποιότητα του Ελληνικού στοιχείου σήμερα.

Περαστικά μας.