Για όλους εμάς

Ομολογουμένως το μπλογκάκι μου έχει γνωρίσει και καλύτερες μέρες. Καιρό τώρα δεν βρίσκω λόγο να γράψω. Όχι πως δεν συμβαίνει κάτι.

Από την τελευταία φόρα σκοτώθηκαν αρκετοί Ουκρανοί, η μέση Ανατολή καίγεται κυριολεκτικά, κάνα δυο επιβατικά αεροπλάνα δείχνουν να καταρρίφθηκαν ενώ εδώ στη γωνίτσα μας μια απ τα ίδια. Τα πράγματα προχωράνε σύμφωνα με τον προγραμματισμό, τα λεφτά μειώνονται, οι ιατροφαρμακευτικές παροχές κόβονται και πάει λέγοντας.

Θα ήταν αστείο να πιστέψει κάποιος ότι βάλανε την Ελλάδα στο στόχαστρο, μάλιστα σε μια εποχή που απειλείται ο πλανήτης με γενικευμένη σύρραξη. Μια μικρή Ελλάδα που δεν παρήγαγε τίποτα, πάρα μόνο κατανάλωνε βουτηγμένη στη διαφθορά και την ρεμούλα του lifestyle.

Η Ελλάδα γι αυτούς τους λόγους αποτέλεσε ένα πολύ καλό πείραμα. Πείραμα που δείχνει να πετυχαίνει η τουλάχιστον αυτό πιστεύουν αυτοί που το διεξάγουν. Σάμπως ιστορικά όποιος παράφρων δοκίμασε να παίξει τόσο ευρείας κλίμακας παιχνίδια που είχαν να κάνουν με την επιβίωση των λαών, το ίδιο δεν έκανε το λάθος να πιστέψει;

Μετά από 40 χρόνια προσανατολισμένοι στο περιττό και ψεύτικο βρεθήκαμε όχι απλά να μην το έχουμε, αλλά να μας λείπουν και βασικά συστατικά μιας υγιούς επιβίωσης.

Το αποτέλεσμα είναι ένα τεράστιο ποσοστό της κοινωνίας να βρει καταφύγιο σε αισθήματα μίσους και εκδικητικότητας θολώνοντας ακόμη και την κρίση ανθρώπων που σε άλλη περίπτωση, με περισσότερη διαύγεια, κατέχουν νου που μόνο να βοηθήσει θα μπορούσε. 

Όμως υπάρχει και ένα μεγάλο κομμάτι ανθρώπων που μην έχοντας δρόμο πουθενά προς τα έξω, στράφηκαν μέσα τους να βρουν την ομορφιά που τους ικανοποιεί και που γουστάρουν να καλλιεργήσουν. Διάγουν το βίο τους με μεγαλύτερη συνείδηση και επίγνωση γι αυτό που κατέχουν και μεταχειρίζονται είτε γιατί έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει τρόπος να διοχετεύσουν αλλού την ενέργεια τους είτε γιατί αποφάσισαν συνειδητά ότι αυτό πρέπει να συμβεί.

Τελικά σε ένα σημείο είναι καλό να πιστεύουν οτι χάσαμε, είναι καλό να πιστεύουν πως μας έβαλαν την ταφόπλακα και μπορούν απλά να μας αποτελειώσουν.

Αυτό που δεν γνωρίζουν όμως οι κύριοι αυτοί καθ ότι ούτε μπορούν ούτε και θέλουν να κυκλοφορήσουν εκεί έξω στους δρόμους είναι ότι ανασυντασόμαστε. Βρίσκουμε ο ένας τον άλλον, δημιουργούμε και εξαπλώνουμε ιδέες και βάσεις τέτοιες που όταν θα έρθει η στιγμή, η γελοιότητα δεν θα έχει πουθενά θέση και κυρίως στις βουλευτικές έδρες και τους πρωθυπουργικούς θώκους.

Για όλους αυτούς και όλους εμάς που ονειρευτήκαμε και ονειρευόμαστε μια ζωή με περισσότερη αξιοπρέπεια και δημιουργικότητα, για όλους αυτούς που χάσαν ή βρήκαν το δρόμο τους, για όλους όσους δεν άντεξαν να δουν το φως της επόμενης μέρας και το σκοτάδι της προηγούμενης, για όλους αυτούς έχουμε χρέος και καθήκον να δώσουμε ότι καλύτερο έχουμε.

Αυτό που ζούμε είσαι εσύ

Ελλάδα 2014.

Η προηγούμενη γενιά ανέλαβε τα ηνία και οδήγησε την κοινωνία στα βράχια. Παραδίδει στο σήμερα ένα κόσμο συντρίμμια. Η μάλλον δεν παραδίδει. Κάνει ότι μπορεί για να συνεχίσει να τα κρατάει. Νομίζει ότι ο χρόνος είναι αιώνιος, ότι θα κοροϊδεύει για πάντα. Τους άλλους και τον εαυτό της. Η πληγή είναι βαθιά. Δε νομίζω πως θα καταφέρουμε να συγχωρήσουμε ποτέ όπως επίσης δεν πιστεύω ότι θα δείξουμε έλεος στους απερχόμενους οι οποίοι ήδη πετάνε στη φωτιά εξιλαστήρια θύματα νομίζοντας ότι θα την γλυτώσουν. Όσο πιο πολύ τους παρατηρώ να αποθρασύνονται, τόσο περισσότερο πείθομαι για το άσχημο τέλος που τους επιφυλάσσει η αλαζονεία τους.

Η σκιά που θα καλύψει την μικρή γωνία μας εδώ στην άκρη της μεσογείου για τα επόμενα πολλά χρόνια θα είναι βαριά. Μια αγιάτρευτη πληγή θα παραμείνει στην καρδία όλων μας. Η προδοσία είναι αισχρή, ο πόνος αβάσταχτος, η θλίψη απέραντη. Η ψυχή των ανθρώπων εδώ και καιρό είναι πιο μαύρη απ το σκότος το ίδιο. Στην Ελλάδα των εκατομμυρίων ανέργων, των γονιών που δεν μπορούν να ταΐσουν τα παιδιά τους, των συνταξιούχων που δεν έχουν χρήματα για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Σε μια Ελλάδα που το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια έχει εντελώς διαγραφεί από την σκέψη των ανθρώπων που κατοικούν στα χώματα της κάτι πολύ βίαιο ετοιμάζεται να αναδυθεί μέσα από τα πιο ξεχασμένα κελιά της ψυχής μας.

Ένα πτώμα η Ελλάδα. Οι άνθρωποι της τα σκουλήκια που την κατατρώγουν και από πάνω της καθώς αποσυντίθεται γελούν αυτάρεσκα ανήθικοι, ημίτρελοι, αλαζόνες υπάνθρωποι ευχαριστημένοι που η δολοφονία επετεύχθη. Δίχως να ξέρουν. Δίχως να θέλουν να μάθουν αυτό που πρόκειται να τους συμβεί όταν η σήψη θα αρχίσει να τους αγγίζει. 

Κάτι βράδια σαν αυτό χάνω την πίστη μου στους ανθρώπους. Πιστεύω πως δεν θα δω ποτέ την αλλαγή για την οποία τόσο πολύ διψάω.

Σκέφτομαι πως αν όλοι όσοι αντιμετωπίζουμε την απάνθρωπη πραγματικότητα των νόμων που έχει επιβάλει το χρήμα, παραμερίζοντας τον παράγοντα άνθρωπο, μαζευόμασταν ένα βράδυ και απλά φυσάγαμε προς τα πέρα, ο αέρας θα ελάφρωνε στο λεπτό. 

Κι όμως δεν συμβαίνει. 

Είναι πολύ περισσότερα αυτά που μας ενώνουν από αυτά που θα μπορούσαν ποτέ να μας χωρίσουν.

Το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια, στο όνειρο, στη δημιουργικότητα.
Το δικαίωμα σε ένα καλύτερο κόσμο.

Αποτραβήξου από την πραγματικότητα για ένα λεπτό. Ρίξε μια καλή ματιά προς τα μέσα. Συνειδητοποίησε την δύναμη σου. 

Αυτό που ζούμε είσαι εσύ.