Η παρακμιακή θέσμιση της κοινωνίας

Δυστυχώς ή ευτυχώς για ν' αρχίσω κάπως αδόκιμα το αρθράκι, οι νίκες και οι ήττες δεν είναι ένα εύκολο πράγμα για να το ξεχωρίσει κάποιος ειδικά κάτω από σορούς ερειπίων. Έχουμε την τάση να καταλήγουμε σε συμπεράσματα ο καθένας με βάση τα προσωπικά του γούστα, βιώματα, επιλογές και φυσικά χωρίς να συνυπολογίσουμε τον παράγοντα του momentum στα πράγματα τόσο σε ενεστώτα χρόνο όσο και στη συμμετοχή του τώρα σε μια ροή που ξεκίνησε πολύ πριν από εμάς και θα συνεχιστεί μετά από εμάς και για πάντα. 

Για να προσπαθήσω να οριοθετήσω το τι είναι νίκη και τι θα αναμέναμε ως νίκη πρέπει να πάω πίσω για να ερευνήσω πού βρίσκεται η αφετηρία του "κακού". Θα πάω άραγε πέντε χρόνια πίσω στην έναρξη των μνημονίων; Θα πάω δεκαπέντε στην είσοδο μας στην Νομισματική Ένωση; Θα πάω τριάντα στην είσοδο μας στην ΕΟΚ; Και άραγε η σημερινή κατάσταση είναι αποτέλεσμα λάθος οικονομικών πολιτικών; Κοινωνικών συνθηκών; Αντιλήψεων; Η μήπως όλα αυτά είναι ένα λιθαράκι το καθένα σε μια ατέρμονη καθοδική σπείρα;

Η δικιά μου ματιά προς τα πίσω με πήγε στην σύσταση του Ελληνικού Κράτους λίγο μετά την επανάσταση του 1821. Τότε που με 400 χρόνια σκλαβιά εγγεγραμμένα πλέον στο DNA μας αποτινάξαμε τον ζυγό της ήδη παραπαίουσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με βοήθεια από τους τότε γεωγραφικούς έστω ακόμη "εταίρους" και φυσικά ενάντια στους εσωτερικούς αντιπάλους οι οποίοι έχοντας βρει την ησυχία τους και τις άκρες τους στο Τουρκικό καθεστώς σαμποτάριζαν την αλλαγή (οποιαδήποτε ομοιότητα με νεότερες καταστάσεις δεν είναι συμπτωματική). Αυτή είναι η στιγμή που η ταυτότητα του λεγομένου Νεοέλληνα απέκτησε ένα πλαίσιο.

Στην πορεία των δεκαετιών από τότε μέχρι σήμερα ένα μοτίβο έδειξε να επαναλαμβάνεται. Ο νεοέλληνας με τον φόβο 400 ετών χαραγμένο βαθιά μέσα του ανήγαγε διάφορους τυχάρπαστους πολιτικάντηδες σε ιστορικές φυσιογνωμίες. Αυτοί, αναγκασμένοι και οι ίδιοι από τους πολίτες δημιούργησαν ένα κράτος φιλικό προς τους προσκείμενους ακόλουθους και εχθρικό προς τους αντιφρονούντες και το μοτίβο αναγκαστικά της εμφύλιας αντιπαλότητας επαναλαμβανόταν κάτω από τους διάφορους ανεκδιήγητους "ηγέτες", με κομβική στιγμή και σταυροδρόμι την πιο μεγάλη πληγή απ΄ όλες, τον εμφύλιο πόλεμο. Και ολ' αυτά υπό την επίβλεψη και την κατεύθυνση των ανά τους καιρούς εταίρων μας.

Το πρόβλημα και ο λόγος που το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται μέχρι και σήμερα, διακόσια χρόνια μετά είναι ότι ουδέποτε ως έθνος και πολίτες αναστοχαστήκαμε πάνω στις ιστορικές επιλογές μας. Το να αναστοχαστείς πάνω στα λάθη σου δεν είναι πράγμα απλό. Απαιτεί παιδεία, καλλιέργεια και ευρύτητα νου. Πράγματα που τα κερδίζεις με αγώνα προσωπικό και που αν τα καταφέρεις οδηγούν σε μια ηθική ματιά πάνω στη ζωή. Η μόρφωση και η τέχνη είναι ακρογωνιαίοι λήθοι αυτής της διαδικασίας.

Η αλήθεια είναι ότι στην Ελλάδα χάσαμε το μεγάλο τραίνο του διαφωτισμού. Η Τουρκική κατοχή και μετέπειτα τα φοβικά και κατοχικά μας σύνδρομα τα οποία μας έβαζαν σε μια διαρκή μάχη επιβίωσης εις βάρος του συνανθρώπου μας, μας άφησαν γυμνούς να αντιμετωπίσουμε τα όσα μας συνέβαιναν. Διανύσαμε τα χρόνια χωρίς να αντιλαμβανόμαστε ιδιαίτερα τη θέση μας στον κόσμο και χωρίς να οραματιστούμε το ποιοι είμαστε και το ποιοι θέλουμε να γίνουμε και αφού πέρασαν από πάνω μας και μας ποδοπάτησαν δικτάτορες κάθε είδους και στάθμης, φτάσαμε στην δεκαετία του 80' όπου σε ένα έθνος πνευματικά γυμνό ήρθαν τα λεφτά..

Τσουβάλια λεφτά για την ακρίβεια. Εκείνη τη στιγμή, ο σύγχρονος πλέον Νεοέλληνας με πρώτη φορά μέσα του την αίσθηση της οικονομικής ασφάλειας και χωρίς πνεύμα, παιδεία, ήθος και ταυτότητα να το διαχειριστεί ασπάστηκε την Αμερικανοευρωπαική pop κουλτούρα και την έφερε στα μέτρα του. Διότι ακόμη και η pop (εκ του popular) mainstream δυτική κουλτούρα είχε πολύ ψηλά τον πήχη για τον σύγχρονο νεοέλληνα. Επιχείρησε λοιπόν να εισχωρήσει στο δυτικό μπλοκ και πολιτισμό, έναν πολιτισμό με τεράστια έμφαση στην εικόνα και στο φαίνεσθαι με αποτέλεσμα η τεράστια πνευματική και αισθητική του ανεπάρκεια να βγει εκρηκτικά στην επιφάνεια και να γίνει πρώτη μούρη στα μπουζούκια την νύχτα.

Το να ζήσω εις βάρος των υπολοίπων όχι απλά απενοχοποιήθηκε, αλλά θεωρήθηκε μαγκιά και εξυπνάδα μέχρι που μας το πέταξαν στη μούρη μέσω των reality τηλεπαιχνιδιών τα όποια έσκιζαν σε θεαματικότητες ενώ οι υπάνθρωποι που συμμετείχαν γινόντουσαν προς στιγμήν είδωλα της ξεπεσμένης μας γενιάς. Βιζιτούδες πολυτελείας γλάστρες γύρω από δημοσιοκάφρους (που στη χούντα θα ήταν μαυραγορίτες, αλλά στην Ελλάδα του millenium έγιναν πολυεκατομμυριούχοι) έγιναν τα ινδάλματα 18χρονων κοριτσιών που συνέρρεαν στους πάγκους της ΔΑΠ ελπίζοντας ότι μια  μέρα θα αναγνωριστεί και το δικό τους πλαστικό στήθος. Μια κοινωνία νέων που γέμιζε ασφυκτικά να νυχτερινά βρωμομάγαζα ιδιοκτησίας μπράβων, νταβατζήδων και τοκογλύφων δολοφόνων για να ¨διασκεδάσουν" επιλέγοντας να ακούσουν τους απόπατους της ανθρώπινης νοητικής λειτουργίας που λοβοτομούσαν αισθητικά μια ολόκληρη γενιά. Την δικιά μου γενιά..

Αυτή που ανήγαγε σε εθνικό μάγκα όποιον έβριζε, έφτυνε, έδερνε την γυναίκα του, οδηγούσε σπορ αμάξι με τη Βίσση στη δια πασών, έβλεπε Ολυμπιακό και φώναζε "γαμώ την μάνα των Παναθηναϊκών" και δεν είχε καμία σχέση με την λέξη "κουλτούρα" η οποία ήταν βρισιά που επέφερε γροθιά στο πρόσωπο σε όποιον την εκστόμιζε. Όταν πια μετά από όλο αυτό το πανηγύρι ήρθε η κρίση του χρέους κάναμε και έναν τέτοιο τύπο Πρωθυπουργό..

Γυμνοί, αδύναμοι, χωρίς ταυτότητα και ήθος βρεθήκαμε απέναντι στην πλήρη κοινωνική κατάρρευση. Το τονίζω, κοινωνική. Αυτό που βιώνουμε δεν είναι παρεπόμενο του χρέους ή τουλάχιστον μόνο του χρέους. Για να το τοποθετήσω σε μια θέση ιστορικά, όπως και ξεκίνησα, το χρέος είναι άλλο ένα λιθαράκι. Είναι η παρέμβαση των σημερινών μας "εταίρων" στη διαδρομή μας. Το πρόβλημα μας είναι η διανοητική και πνευματική μας ανεπάρκεια εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Η έλλειψη αισθητικής.

Στο κεφάλι μου λοιπόν και από την δικιά μου σκοπιά, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μια νίκη. Ένα παιχνίδι είναι αυτό των αριθμών. Ένα άλλο όμως είναι αυτό του πνευματικού και αισθητικού κριτηρίου. Και αυτό το παιχνίδι ο ΣΥΡΙΖΑ μέχρι στιγμής το κερδίζει. Ωραία θα ήταν να άλλαζε μια πορεία διακοσίων ετών μέσα σε ένα μήνα ή ένα χρόνο, δεν θα συμβεί όμως. Θέλει δουλειά. Πολλή δουλεία από τον καθένα μας ξεχωριστά. Στο ερώτημα λοιπόν νίκη ή ήττα απαντάω νίκη. Ο πόλεμος όμως δεν τελείωσε. Το μεγάλο μας στοίχημα είναι να κάνουμε τον ΣΥΡΙΖΑ όπως τον επιθυμούμε εμείς και όχι όπως τον επιθυμεί ο κακός μας εαυτός με τον οποίο παλεύουμε αιώνες τώρα. Να αναστοχαστούμε πάνω στην ιστορική πορεία και διαδρομή μας και θέσουμε με ωριμότητα και διαύγεια τέλος σ αυτή την σπειροειδή κάθοδο. Μόλις αυτό συμβεί, όλα μπορούν να συμβούν!

Η πραγματική επόμενη μέρα

H επόμενη μέρα βρίσκει την αριστερά νικήτρια. Και κάτι άλλο. Δείχνει να έχει ξεχωρίσει το στάχυ από το σιτάρι. Οι ναζί καταστάλαξαν στα ποσοστά τους, η αριστερά το ίδιο ενώ οι ποταμογέφυρες με τις ελιές τις τσακιστές συγκέντρωσαν το συντηρητικό και χίπστερ ρεύμα στη χώρα μας. Αυτό ήταν, το πράγμα σταθεροποιήθηκε. Δεν υπάρχει δυναμική άντλησης ψηφοφόρων πλέον. Κάπου εδώ πρέπει να αρχίσει η δουλειά.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κάνει ένα πολύ σπουδαίο βήμα. Κατάφερε να μαζέψει ένα τεράστιο αριστερό κομμάτι και ψηφοφόρων αλλά και προσωπικοτήτων. Έφτασε η ώρα όμως να δούμε τα πράγματα στα μάτια.

Η νομισματική ένωση αποδεικνύεται (κάτι που αρκετοί υποστήριξαν από την αρχή της) η μεγαλύτερη "αρπαχτή" της σύγχρονης οικονομικής εποχής. Οι χώρες της Ευρωζωνης μέσω του ευρώ καταληστεύτηκαν και τώρα παραδίδονται στους ναζί να σπείρουν το χάος προκειμένου να χαθούν τα ίχνη του μεγαλύτερου οικονομικού εγκλήματος όλων των εποχών.

Η αλήθεια είναι ότι σε λίγο δε θα έχουμε ευρώ. Όχι επειδή είμαστε Ελληναράδες άντρακλες που θα τους γράψουμε γιατί μπορούμε και μόνοι μας. Ούτε επειδή θα μας πετάξουν έξω. Δεν θα έχουμε γιατί το ευρώ θα πάψει να υπάρχει.

Η αλήθεια είναι ότι οι μνήμες μιας εποχής όχι πολύ μακρινής, αυτής της δεκαετίας του 40, ξυπνούν επικίνδυνα κρίνοντας συνολικά από τα αποτελέσματα των Ευρωεκλογών πανευρωπαϊκά.

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει πραγματικά να εκμεταλλευτεί την δυναμική του προς όφελος της κοινωνίας ήρθε η στιγμή να κοιτάξει κατάματα την αλήθεια και να την πεί. Δε μπορεί πλέον να το αποφύγει. 

Πρέπει να υπάρξει εναλλακτική απάντηση σ αυτό που έρχεται. Πανευρωπαϊκά. Ας μην βαυκαλιζόμαστε άλλο με διλήμματα ευρώ η χάος και λοιπές ανεδαφικές αρλούμπες. Το χάος είναι εδώ και απαιτεί διαχείριση. Ο στρουθοκαμηλισμός θα μας οδηγήσει σε πολύ οδυνηρά μονοπάτια.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ως η μεγαλύτερη οργανωμένη αριστερή κίνηση στην Ευρώπη οφείλει να κινήσει της διαδικασίες μιας πανευρωπαϊκής εκπόνησης σχεδίου για την επόμενη μέρα. Για το τι θα συμβεί μόλις οι κοινωνίες μας αποσαθρώνουν εντελώς. Για το πώς θα απαντηθεί η ναζιστική απειλή η οποία όσο θα γιγαντώνεται τόσο θα διψάει για αίμα. 60.000.000 ήταν οι νεκροί του Γ' Ράιχ. Πολύ βαρύ το τίμημα και άδικο να πληρωθεί ξανά.

Η αριστερά σήμερα Πανευρωπαϊκά βρίσκεται προ των ευθυνών της. Και αριστερά είμαστε όλοι. Εγώ κι εσύ. Αυτό που θα οραματιστούμε για αύριο αυτό και θα ζήσουμε.

Ας μην αφήσουμε το όραμα των οικονομικών ναζί δολοφόνων να επικρατήσει ξανά. Εχθές έγινε ένα σπουδαίο βήμα.

Εκεί που απέτυχε ο ΣΥΡΙΖΑ, αποτύχαμε μαζί του..

    O ΣΥΡΙΖΑ τα τελευταία τρία χρόνια έδειξε ότι μπορεί να αποτελέσει ένα κίνημα αλλαγής μακριά απ τις κομματικές πεπατημένες που μας οδήγησαν στην ατελείωτη πτώση μας στο γκρεμό. Νέος αρχηγός και ικανά ελπιδοφόρα στελέχη με αριστερή σκέψη, φρέσκα μυαλά αλλά και εμπειρία δοκίμασαν να βγουν μπροστά σ αυτή την δύσκολη για όλους μας συγκυρία.
    Σε μια χώρα της οποίας η πολιτική ζωή μαστίζεται αιώνες, θα τολμούσα να πω, από ανίκανους ιδιοτελής παραγοντίσκους. Τυχοδιώκτες που βρήκαν την πολιτική όχι ως τρόπο προσφοράς στο κοινωνικό σύνολο, αλλά ως μέσο παράνομου πλουτισμού και εκπλήρωσης της ματαιοδοξίας τους.
    Παίρνοντας μαζί του και αρκετούς τέτοιους, που έβλεπαν πως το αδιέξοδο στο οποίο οδηγήθηκαν οι "μεγάλοι" κομματικοί παίχτες με τις επιλογές τους δεν θα τους επέτρεπε να ικανοποιήσουν την προσωπική τους φιλοδοξία. 
    Με τούτα και με κείνα, πάνω σε τεράστια κοινωνική αναταραχή και με τον κόσμο ακόμη στους δρόμους ο ΣΥΡΙΖΑ ακολούθησε την στρατηγική του "Άλλος με τη βάρκα μας" μαζεύοντας συνδικαλιστές, τελειωμένους πολιτικάντηδες, κατα φαντασίαν λογοτέχνες και όποιον άλλον μπορούσε να δώσει ψήφους φτάνοντας σε ένα τεράστιο εκλογικό ποσοστό. Μια τεράστια νίκη για την αριστερά και κατ επέκταση για την κοινωνία ολόκληρη.
    Με μια μικρή λεπτομέρεια. Ήδη από τότε, η αριστερή πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ είχε αρχίσει να πηδάει από τη βάρκα μην αντέχοντας τη δυσωδία. Πράγμα που έπαιξε τεράστιο ρόλο στην μετέπειτα εξέλιξη του.
    Ο ΣΥΡΙΖΑ που πρόθεση είχε το άνοιγμα στην κοινωνία, τελικά αστικοποιήθηκε χωρίς να καταφέρει να ξεφύγει από τα τερτίπια ενός συστήματος που τον έφερε στα μέτρα του.
   
   Δεν κατάφερε να μετουσιώσει την λαϊκή δυσαρέσκεια που ήταν κινηματικά ενεργή τότε, σε πολιτικό μοχλό πίεσης. Μη καταφέρνοντας να εμπνεύσει και χάνοντας κατα κράτος το παιχνίδι του δρόμου, απευθύνθηκε τελικά στο εκλογικό σώμα ζητώντας τις ψήφους των νοικοκυραίων.
   Δεν κατάφερε να φτιάξει μορφές αλληλεγγύης συμπαραστεκόμενος όπως είχε πέρυσι εξαγγείλει ο ίδιος δια στόματος Τσίπρα. Αντίθετα άνθρωποι μόνοι, σε μικρές ομάδες δίχως καμία στήριξη, σε κάθε γωνιά της Ελλάδας παλεύουν να στεγάσουν και να σιτίσουν ανθρώπους που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα ως αποτέλεσμα απάνθρωπων πολιτικών.
   Δεν κατάφερε να δώσει απαντήσεις και πειστικό πρόγραμμα. Μη θέλοντας να δυσαρεστήσει τους ψηφοφόρους του απέκρυψε την πραγματική και σκληρή αλήθεια απο την κοινωνία και με τσαμπουκά υποστήριξε ότι θα παραμείνουμε στην ευρωζώνη γιατί κανείς δε θα μας διώξει, ξεχνώντας πως τα λαμόγια που μας λυμαίνονται είχαν τέσσερα χρόνια να διασφαλιστούν για κάθε περίπτωση.
   Δεν κατάφερε να φέρει την έννοια της δικαιοσύνης σε ένα λαό που μαστίζεται από άδικα, αναξιοκρατικά μέτρα. Η δικαιοσύνη που έπρεπε να είναι στο ημερήσιο πρόγραμμα, Κυριακές και αργίες, μπήκε στην αναμονή της "κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ" προκειμένου να εφαρμοστεί.
    Δεν κατάφερε να παραμείνει μια αριστερή παράταξη ανθρώπων με ριζοσπαστικό χαρακτήρα, αλλά πάσχισε να αστικοποιηθεί προκειμένου να μην αφήσει σε κανέναν την αμφιβολία εντός και εκτός των τειχών πως είναι έτοιμος να αναλάβει διακυβέρνηση. Και τα κατάφερε.

     Δεν μπορώ να μην σκεφτώ πως εφόσον οι "εταίροι" μας,  καταφέρνουν να κάνουν το βίο αβίωτο σε κυβερνήσεις που είναι προσκείμενες σ αυτούς, είναι απόλυτα ικανές να κάνουν την Ελλάδα χειρότερη κόλαση σε περίπτωση που η εκλεγμένη κυβέρνηση δεν έχει τις ευλογίες τους ή δεν ακολουθεί τις επιταγές τους.
    Οπότε η κατάσταση για τον ΣΥΡΙΖΑ, που μόνο του σχέδιο είναι η πίστη, είναι μονόδρομος. Θα ακολουθήσει την πορεία των προηγούμενων ή θα κατακρημνιστεί από την πίεση μιας κοινωνίας που θα αγγίζει το πραγματικό της τέλος.
    Είναι ευθύνη και χρέος όλων μας να βάλουμε το λιθαράκι μας, να ξαναπάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και γιατί όχι, να βοηθήσουμε το υγιές κομμάτι που ακόμη βρίσκεται και παλεύει εντός του ΣΥΡΙΖΑ μόνο του, να ανασάνει και να ξαναπάρει την πρωτοβουλία.

  Αυτή είναι η πραγματικότητα όπως την αντιλαμβάνομαι εγώ σήμερα. Ο ΣΥΡΙΖΑ όλο αυτό το διάστημα έχει αναλωθεί στο να αποδεικνύει στο σύστημα και τους νοικοκυραίους οτι δεν είναι ελέφαντας, ενώ τελικά αυτό που πράγματι χρειαζόμαστε είναι έναν ελέφαντα να συντρίψει την αστική μας δημοκρατία..

Εθνική υπερηφάνεια

Μετά από μια μαύρη τετραετία για τους Έλληνες, ήρθε η στιγμή που επιτέλους μπορούν να πάρουν ανάσα ζώντας επαναλαμβανόμενες στιγμές μεγαλείου.

Μέχρι τώρα πίστευα οτι οι Έλληνες είχαν μνήμη χρυσόψαρου. Από τούδε και στο εξής πρέπει να βρω νομίζω νέο ορισμό.

Αφήσαμε πίσω μας την δολοφονία του Φύσσα, τόσο που έσπευσαν οι Πασπίτες να την καπηλευτούν. Αφήσαμε πίσω μας τα δύο μπουκαρίσματα των ΜΑΤ στην ΕΡΤ. Αφήσαμε πίσω μας το νέο μνημόνιο που έρχεται καλπάζοντας. Αφήσαμε πίσω μας την φυλάκιση των μαφιόζων της Χρυσής Αυγής. Τόσο πίσω κι αυτό που τα εκλογικά τους ποσοστά πάνε καλά. Αφήσαμε πίσω μας την δολοφονία των δύο Χρυσαυγιτών καθώς και την υποτιθέμενη προκήρυξη ανάληψης της ευθύνης.

Να μου πεις εδώ τους εαυτούς μας έχουμε αφήσει πίσω. Η πλειοψηφία των Ελλήνων σήμερα θα σκότωνε ωστε να γίνουν οι ζωές μας όπως ήταν τέσσερα χρόνια πριν. Δηλαδή άνευ ουσίας, σε μια χώρα διεφθαρμένη πατόκορφα αλλά με θελκτική βιτρίνα, λεφτά και lifestyle.

Τώρα όμως όλα αυτά αλλάζουν.

Οι Έλληνες με περίσσιο πάθος απέδειξαν ότι έχουν μέταλλο μαραθωνοδρόμου όπως ο πρώην πρωθυπουργός τους σ αυτό το πανηγυράκι που αρνήθηκε την συμμετοχή σε παραολυμπιονίκες. Είναι πάντως να απορείς πώς γίνεται να αρνούνται την συμμετοχή στους ολυμπιονίκες λόγω του κινδύνου που δημιουργούν (;) στους υπόλοιπους συμμετέχοντες τα αμαξίδια τους ενώ επιτρέπουν την συμμετοχή σε κάποιον τόσο ηλίθιο, που προσπάθησε να φτιάξει με τα χέρια την αλυσίδα του ποδηλάτου του εν κινήσει. Αυτό δε λέγεται επικίνδυνη βλακεία? (τυχαίο το παράδειγμα, λέμε τώρα..)

Οι Έλληνες πραγματοποίησαν μεγαλειώδη πορεία υπό το βλέμμα 7000 αστυνομικών σαν να κάνουν παρέλαση για να τιμήσουν τους νεκρούς του πολυτεχνείου. Γιατί τους ζωντανούς τους βρίζουν απ το πρωί μέχρι το βράδυ. Είναι γνωστό άλλωστε. Άν ήσουν στο πολυτεχνείο το 73 και δέν σε σκότωσαν οι φασίστες, είσαι λαμόγιο που μας κυβέρνησες ως σήμερα και κοίτα που φτάσαμε. Λες και όσοι κυβέρνησαν είναι διορισμένοι και όχι εκλεγμένοι...

Οι Έλληνες ποδοσφαιριστές με την βοήθεια των χιλιάδων φιλάθλων με τις χλαμίδες, απέκλεισαν την Ρουμανία και πήραν το εισιτήριο για το μουντιάλ του 2014 στη Βραζιλία. Η Ελληνική ομάδα,αυτό το κόσμημα του παγκόσμιου ποδοσφαιρικού στερεώματος θα πάει στο Ρίο για να χορέψει σάμπα την Βραζιλία του Νειμάρ μπροστά στα έκπληκτα βλέμματα των εκατομμυρίων βραζιλιάνων που ζουν σε παραγκουπόλεις κάτω από το όριο της φτώχειας με τις γυναίκες τους και τις κόρες τους να κάνουν πεζοδρόμιο (ο σύγχρονος καπιταλισμός (ηλίθιε) το έχει βαφτίσει σεξοτουρισμό παρεπιτόντως). Βέβαια μην ρωτήσεις ποιος θα πληρώσει τα έξοδα του χορού....

Φυσικά το καλύτερο το άφησα για το τέλος. Ο ΣΥΡΙΖΑ πολύ σύντομα θα είναι κυβέρνηση! Τα έχει κάνει όλα σωστά. 'Εχει απολέσει το αριστερό του ρεύμα, έχει μηδενική παρέμβαση στην κοινωνία, έχει πάρει το χρίσμα των Αμερικάνων, κάλεσε τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ να πηδήξουν από το καράβι και να βρουν στεριά σ αυτόν και με την συνεργασία και υποστήριξη του Φώτη (της υπεύθυνης αριστεράς ντε) που όπου δει φως μπαίνει και αυτού του τσούρμου ανόητων που ακούει στο όνομα ΑΝ.ΕΛ σαλπάρει για την εξουσία.

Αγαπητοί Έλληνες αν δέν κουνήσετε τον κώλο σας από τον καναπέ, κανείς δε θα κάνει την δουλειά για σάς.

Αγαπητέ Αλέξη,με σκατά λουκουμάδες δεν έφτιαξε κανείς.

Αγαπητέ Pablito μπράβο που ακόμη χαμογελάς. Γιατί το πιο σπουδαίο ίσως κομμάτι στη δομή μιας τραγωδίας είναι το τέλος. Η κάθαρση...

Ο κοινοβουλευτισμός στα πρόθυρα της αυτοκτονίας

Μετά απ όλα αυτά που έχουμε ζήσει φτάσαμε στην νύχτα την αποψινή.7/11/2013.

Η κατάληψη της ΕΡΤ διαλύθηκε τα ξημερώματα απο τα ΜΑΤ ενώ συνελήφθη και μια καγκελόπορτα για να μην ξεχνιόμαστε!Η επιτυχία των επιχειρήσεων της ΕΛΑΣ μου θυμίζει άλλες μεγάλες τη επιτυχίες όπως τότε με τον Πάσσαρη. Παρεκτράπηκα,συνεχίζω.

Ο ΣΥΡΙΖΑ κατέθεσε πρόταση μομφής.Όλα τα κόμματα εξέδωσαν τις θέσεις τους για την κίνηση αυτή.

Οι ανακοινώσεις της Ν.Δ και του ΠΑΣΟΚ δέν χρίζουν σχολιασμού,αλλά ψυχιατρικής έρευνας όταν όλα αυτά τελειώσουν.Το κακό σ αυτή την περίπτωση είναι πως οι συγγραφείς τους δέν θα καταλήξουν στο τέλος στην φυλακή αλλά σε κάποιο ψυχιατρικό ίδρυμα με γκαζόν,δεντράκια και τσάμπα νόμιμα ναρκωτικά για το υπόλοιπο της ζωή τους.ΖΩΑΡΑ!

Ούτε όμως και στον Φώτη άρεσε η ιδέα διότι πιστεύει οτι μία κίνηση τέτοια θα διαταράξει την τέλεια κοινοβουλευτική αλλά και κοινωνική ηρεμία την οποία ζούμε.Ένας προσωπικός χαρακτηρισμός που θα μπορούσα να αποδώσω στον Φώτη Κουβέλη για την στάση του τα τελευταία χρόνια(κόντρα σε κάθε πρόβλεψη και λογική σε σχέση με την πολιτική του ιστορία)είναι σάλιαγκας.Η ίσως όχι.Το ζωντανό το σέβομαι απεριόριστα σε σχέση με το Φώτη.Ας τον χαρακτηρίσω απλά Φώτη.Τα επόμενα χρόνια θα ξέρουμε όλοι ποιον εννοούμε έτσι κι αλλιώς.

Το ΚΚΕ χαρακτήρισε την κίνηση αυτή αποπροσανατολιστική.Είναι γνωστό πως η μόνη σοβαρή κοινωνική πυξίδα βρίσκεται στον περισσό μέσα σε μία σκοτεινή καταπακτή,θαμμένη και προστατευμένη ανάμεσα απο τα ιερά λείψανα των πρεσβυτέρων καθοδηγητών του ΚΚΕ.Είναι γνωστό στους μυστικιστικούς κύκλους πως θα παραμερίσουν τα κορμιά τους για να ζητήσουμε την πολυπόθητη πυξίδα που θα μας οδηγήσει στο Σοσιαλισμό όταν κατ αρχήν συσπειρωθούμε όλοι κάτω απο την σημαία του ΠΑΜΕ και πάμε για επανάσταση χωρίς δικαίωμα λόγου και άποψης.Όταν αυτό συμβεί,οι γραφές λένε οτι ο Κουτσούμπας θα σταθεί μπροστά τους,θα πεί "πατερούλη άνοιξε" και τότε θα γίνει ο κάτοχος της πυξίδας του απόλυτου σοσιαλιστικού προσανατολισμού.

Μόνο οι ΑΝ.ΕΛ θα υποστηρίξουν την πρόταση μομφής.Ένα κόμμα με σαφείς δεξιούς προσανατολισμούς,υπέρμαχος των στρατοπέδων συγκέντρωσης και με αμφιλεγόμενες προσωπικότητες στο δυναμικό της.Η υποστήριξη των ΑΝ.ΕΛ πάντως φωτίζει ακόμη περισσότερο την κατάντια της σημερινής αριστεράς και την αδυναμία της να συνταχθεί.

Για να τελειώσω.Πρώτη φορά εδώ και πάρα πολύ καιρό συμφωνώ με κίνηση του ΣΥΡΙΖΑ.Αλλά θα ωφεληθούμε μόνο αν ξεχωρίσουμε τα "πώς" και τα "γιατί".Η πρόταση μομφής είναι μια κίνηση κοινοβουλευτική αλλά στοχεύει εκτός κοινοβουλίου.Σε εμάς.Ο ΣΥΡΙΖΑ ξέρει πως τα κουκιά δε βγαίνουν στην ψηφοφορία αλλά ξέρει επίσης οτι η πρόταση μομφής είναι μια κίνηση που μπορεί να σηκώσει τους Έλληνες από τον καναπέ και να τους βγάλει στον δρόμο.Και τότε τα κουκιά δεν θα μετράνε.Είναι μια ευθεία κίνηση αμφισβήτησης της "κυβέρνησης".

Καλεί κι εμάς να κάνουμε το ίδιο...

Ανοιχτή επιστολή ενός τριαντάρη στον ΣΥΡΙΖΑ

Νιώθω την ανάγκη να γράψω όλα τα παρακάτω καθότι κατα έναν περίεργο τρόπο, τις τελευταίες μέρες το μοναδικό που εισπράττω είναι οργή και θυμό από παντού γύρω μου. Και ταυτόχρονα μια νεκρική ησυχία...

Το μοναδικό πράγμα που βλέπω στον κοντινό μας ορίζοντα είναι η μέρα που το τυχαίο γεγονός θα πυροδοτήσει σαν σπινθήρας μια τέτοια έκρηξη που όμοια της κανείς μας δεν θα έχει ζήσει.

Το κακό σε όλο αυτό είναι πως τελικά ο μόνος που δείχνει έτοιμος να το εκμεταλλευτεί είναι ο ναζισμός. Ο κάθε είδους ναζισμός. Έρχεται, είναι στο δρόμο. Και τότε ο καιρός του μνημονίου θα φαντάζει υγιεινή βολτούλα στο Ζάππειο.

Η στιγμή της αλήθειας έφτασε και μας προσπέρασε. Ενώ εμείς ακόμη την περιμένουμε στη γωνία.
Το 2010 στήθηκαν στο απόσπασμα και εκτελέστηκαν η αξιοπρέπεια μας, τα όνειρα μας, οι ελπίδες μας,η έμπνευση μας, η ανθρωπιά μας. Ότι μας κάνει ανθρώπους δηλαδή, το πνεύμα μας.

Όταν σκοτώσεις το ανθρώπινο πνεύμα έρχεται ο φυσικός θάνατος. Αυτοκτονίες, δολοφονίες, μακροχρόνια άρρωστοι χωρίς την δυνατότητα ιατροφαρμακευτικής κάλυψης ενώ όσοι απέμειναν κάνουν χρυσές δουλειές στις φαρμακοβιομηχανίες βγάζοντας την με αντικαταθλιπτικά.

Η βόμβα μπήκε μεθοδευμένα, αργά, προσεκτικά την ώρα που κοιμόμασταν και μόλις πυροδοτήθηκε δεν άφησε τίποτα όρθιο. Την στιγμή που όσοι απομείναμε από την έκρηξη προσπαθούμε να καταλάβουμε τι συνέβη.

Ο καιρός τελείωσε. Για όλους. Το τι συνέβη θα το μάθουμε αύριο, στην ώρα του. Αυτό που μας νοιάζει τώρα είναι μπορέσουμε να υπάρχουμε και αύριο.

Όντως υπάρχει μια παράταξη που ευαγγελίζεται πως μπορεί να μπει μπροστά. Όντως ο ΣΥΡΙΖΑ μεταξύ άλλων έχει στο ανθρώπινο δυναμικό του ανθρώπους με προθέσεις, μαχητικότητα και ικανότητα.

Πρέπει όμως να πάψει να βαυκαλίζεται ότι προασπίζει το λαϊκό συμφέρον εκδίδοντας δελτία τύπου και καταγγέλλοντας από την ασφάλεια του συστήματος το οποίο θα έπρεπε να προσπαθεί να ρίξει.
Δεν μπορώ και ούτε πρόκειται να μπω στην κουβέντα περί ΣΥΡΙΖΑ το νέο ΠΑΣΟΚ. Θα ήταν άδικο και σίγουρα δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Ούτε όμως μπορώ να πω ότι είναι η ριζοσπαστική δύναμη που έχει ανάγκη ο κόσμος αυτή την στιγμή. Κι αυτό δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Η αλήθεια είναι πως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένας ζωντανός οργανισμός, εν εξελίξει. Με τα καλά του και τα κακά του, δίνει την εσωτερική του μάχη. Μια μάχη ίδια με αυτή που συμβαίνει σε όλες τις βαθμίδες της κοινωνίας.

Του παλιού, αυτού που γνωρίζαμε δηλαδή ως εχθές και του νέου, αυτού που πρέπει να δημιουργήσουμε.

Το πρόβλημα με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι οτι δείχνει να κερδίζει η παλιά σχολή. Κι αυτό εύκολα κάποιος το καταλαβαίνει παρατηρώντας πως ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να δώσει την μάχη, με τα ίδια όπλα χρησιμοποιούν οι αντίπαλοι του.

Σαφώς και το αποτέλεσμα είναι ένα. Η ήττα σε κάθε επίπεδο. Ο ΣΥΡΙΖΑ χάνει μέρα με την ημέρα κάθε μάχη που δίνει. Η σχεδόν κάθε μάχη. Μια μάχη που δεν έχει χάσει εντελώς ακόμη,  αλλά πλησιάζει, είναι να κρατήσει κοντά του ανθρώπους με ηθική υπόσταση και προσωπικότητα.

Μια πραγματικότητα που πρέπει άμεσα να αντιμετωπιστεί, είναι η στροφή που έχει κάνει συνολικά η αριστερά προς κάτι που μόνο αριστερά δεν θυμίζει.

Αριστερά ΠΑΝΤΑ σήμαινε κίνηση. ΠΑΝΤΑ σήμαινε δρόμος. Ούτε ανακοινώσεις, ούτε δελτία τύπου. Πράξεις.

Κανένας δεν πρόκειται να πιστέψει αυτόν που χρησιμοποιεί ίδιο λόγο, ίδια τακτική και ίδια μέσα με αυτόν που τον απογοήτευσε.

Και για να είμαστε ειλικρινείς, στο τέλος σίγουρα θα μοιάσεις στο τέρας...

Είμαι ένας άνθρωπος σχεδόν 30 χρονών με σκέψεις,ελπίδες και όνειρα.
Ένας άνθρωπος όπως πολλοί άλλοι που δίνουν μια σπουδαία μάχη, την μάχη της ζωής τους.
Ένας άνθρωπος που πιστεύει ότι η μάχη κερδίζετε μόνο από τα χέρια του καθενός ξεχωριστά όταν όλοι συνεργάζονται. Όχι δια αντιπροσώπου.


Πείστε με με τις πράξεις σας οτι θέλετε να είστε δίπλα μου, όχι μπροστά μου. Από αντιπροσώπους χόρτασα, οι σύντροφοι μου λείπουν.

Οι καιροί είναι ζοφεροί και η λάμψη που μπορούμε να δώσουμε σ αυτό που είμαστε και σ αυτό που μπορούμε να γίνουμε, μπορεί να καλύψει την υφήλιο.

Η να χαθούμε στην ανυπαρξία.

Μια φορά πάντως ότι και να γίνει, αισθάνομαι πως είναι προ των πυλών

Vamos αλάνια....