Η αριστερά μου

Η αλήθεια είναι ότι δεν νιώθω πια την ανάγκη να γράφω στο μπλογκάκι μου το ίδιο τακτικά όπως παλαιότερα. Νομίζω πως μέσα σ αυτό τον καταιγισμό πληροφοριών και απόψεων έχουν ειπωθεί όλα. Ή σχεδόν όλα.

Τούτο δω το κειμενάκι δεν θα έρθει να προσθέσει καμιά τεράστια αλήθεια παρα μια οπτική ακόμη. Την οπτική που έχει σαν κέντρο εμάς.

Δεκαπέντε μέρες μετά την ιστορική νίκη της αριστεράς και αφού ο κουρνιαχτός κατέκατσε, προγειωθήκαμε στην πραγματικότητα. Την πραγματικότητα των αριθμών. Και αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς, ενώ οι αριθμοί σήμερα καθορίζουν τις ζωές μας και τις επιλογές μας, έχουμε παντελή άγνοια για τον τρόπο που λειτουργούν ( τουλάχιστον για τους περισσότερους από μας).

Παρολ αυτά μακροσκελέστατα άρθρα δημοσιογράφων, ακαδημαϊκών, μπλόγκερς και ότι άλλο βάλει ο νους σας μας μιλούν για spreads, για πλεονάσματα, για ομόλογα και για πολλά άλλα ακατανόητα. Μέσα σ αυτόν τον πανικό εμείς συζητάμε και αναλύουμε γι αυτά και μάλιστα τους επιτρέπουμε να καθορίζουν τις επιλογές μας σαν να έχουμε επίγνωση του τρόπου λειτουργίας ενός συστήματος τόσο ανούσια περίπλοκου που η μαγκιά του βρίσκεται ακριβώς εκεί, στην δυνατότητα του να καμουφλάρεται και να γίνεται ακατανόητο.

Νομίζω πως η στιγμή έφτασε πια που πρέπει να κάνουμε στροφή προς τα πράγματα που γνωρίζουμε και τα γνωρίζουμε βιωματικά γιατί τελικά αυτό είναι το μοναδικό κριτήριο για τις επιλογές μας. Να επιστρέψουμε στο ανθρώπινο στοιχείο και την δημιουργία μιας ουσιαστικής νέας ταυτότητας που θα ορίσει την διαδρομή μας. Οι αριθμοί είναι το μέσον (και ευτυχώς πρώτη φορά έχουμε ανθρώπους πραγματικά ηθικούς τεχνοκράτες και όχι ανδρείκελα), δεν είναι ούτε η διαδρομή μα ούτε και ο προορισμός. Ας καθορίσουμε που θέλουμε να φτάσουμε και με τι κόστος.

Δεν είναι παράξενο που ως Έλληνες έχουμε στο DNA μας τον ραγιαδισμό. Μην ξεχνάμε ότι για πολλούς αιώνες ήταν ο μοναδικός τρόπος να παραμείνεις ζωντανός και το ένστικτό της επιβίωσης είναι η ισχυρότερη παρόρμηση. 

Μην ξεχνάμε πως όταν ο σύγχρονος πολιτισμός άκμασε στην Ευρώπη εδώ υπήρχαν μόνο συντρίμμια. Μόλις βρήκαμε τον βηματισμό μας επιδιώξαμε να προλάβουμε το τραίνο με πατέντες. Γιατί δεν είχαμε ακόμη εφεύρει τις ράγες.

Τέλος η χώρα μας σκυλεύτικε από πολέμους στους οποίους συρθήκαμε με ηγέτες ανθρωπάκια τα οποία αναγάγαμε λόγω της αγάπης μας για κάθε τι γυαλιστερό (ως ιθαγενείς) σε μεγάλες φυσιογνωμίες που δώσανε ονόματα σε δρόμους και αεροδρόμια. Η κατάληξη της συσσωρευμένης τραυματικής μας ιστορίας κατέληξε στον εμφύλιο, το χειρότερο απ όλα μας τα κακά. Μια ανοιχτή πληγή ετών που εξακολουθεί να μας συντροφεύει.

Μια ματιά στην ιστορία μας λοιπόν εξηγεί ακριβώς την στάση που κρατούν οι Έλληνες πολίτες απέναντι σ αυτό που τους συμβαίνει περιμένοντας ηττοπαθώς το μοιραίο που είναι η απόφαση του ισχυρού. Υπάρχει μια σαφής έλλειψη ταυτότητας και προσανατολισμού.

Η ιστορική ευκαιρία της αριστεράς, δηλαδή όλων μας, είναι η εκκίνηση μιας διαδικασίας δημιουργίας ταυτότητας η οποία θα χαράξει τον δρόμο που θέλουμε και επιθυμούμε να διανύσουμε.

Η αριστερά σήμερα πρέπει να απεμπλακεί απ οτιδήποτε προσπαθεί να δημιουργήσει οικονομικό κέρδος. Αυτό θα συμβαίνει πάντα εις βάρος της ποιότητας ζωής μας. Η αριστερά πρέπει να κατέβει από το "τραίνο" της ανάπτυξης άμεσα και να μην την παρουσιάζει ως προορισμό. Αυτός ο προορισμός δείχνει παντού τριγύρω μας ότι αποτυγχάνει και οδηγεί στην πτώση με πάταγο. Πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία χύνεται τόσο αίμα σε παγκόσμιο επίπεδο. Θες από πόλεμο; Θες απ την πείνα; Θες από τον αφανισμό των ειδών; Η ανάπτυξη οδήγησε στην μεγαλύτερη ανθρώπινη κτηνωδία. Την ζούμε όλοι εδώ, σήμερα. Είμαστε συμμέτοχοι όλοι κάθε φορά που πατάμε το πλήκτρο του υπολογιστή μας, κάθε φορά που κάνουμε ένα ζεστό μπάνιο, κάθε φορά που φέρνουμε το πιρούνι στο στόμα μας...

Η αριστερά σήμερα πρέπει να δώσει έμφαση στον φυσικό μας πλούτο. Όχι για να τον εκμεταλλευτεί, μα για να τον σεβαστεί. Να δημιουργήσει μια χώρα πρότυπο, μια χώρα μνημείο προς τιμήν του μεγαλύτερου καλλιτέχνη, της φύσης.

Η αριστερά σήμερα πρέπει να δημιουργήσει μια άλλη παιδεία. Όχι αυτήν που στριμώχνει τα παιδιά σε σχολεία-φυλακές και τα διδάσκει σαν να είναι κόπιες φωτοτυπικού παράγοντας τα αυριανά στελεχάκια ενός συστήματος απάνθρωπου και υποτιμητικού εξ αρχής προς το είδος μας. Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι πιο υποτιμητικό απ το ότι ένα κομμάτι χαρτί έχει μεγαλύτερη αξία απ τη ζωή μου.

Η αριστερά σήμερα δεν είναι τα spreads. Δεν λέγεται Βαρουφάκης, δεν είναι προσκολλημένη στον Μαρξ και τον βαριά εκβιομηχανοποιημένο κομμουνισμό.

Η αριστερά σήμερα είμαστε εμείς προσπαθώντας να δημιουργήσουμε ένα καινούριο μονοπάτι, ένα καινούριο αφήγημα που λέει και ο Χαϊνης Αποστολάκης αποκλειστικά και μόνο με βάση αυτό που θέλουμε εμείς για τους εαυτούς μας.

Η λογική λέει ότι αν θέλουμε να το επιτύχουμε θα χρειαστεί να απεμπλακούμε από αυτόν τον συρφετό της υποτιθέμενης Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Μια πράξη βαθιά θαρραλέα και αλτρουιστική κι αυτό γιατί θα ξεκινήσουμε απ την αρχή. Οι γενιές που θα το ζήσουν θα χτίσουν με πολύ κόπο για να απολαύσουν οι επόμενες.

Χρόνο δεν έχουμε πολύ πια, αλλά οι ζυμώσεις συμβαίνουν εδώ και πολύ καιρό. Είχα γράψει κάποια στιγμή στα χρόνια της μαυρίλας ότι κάτω από αυτό που ζούμε, χιλιάδες νέοι άνθρωποι μη έχοντας διέξοδο δημιουργούν και οραματίζονται και πως όταν θα έρθει οι στιγμή θα είναι έτοιμοι. Λοιπόν η στιγμή έφτασε. Υπάρχει χώρος να κατατεθούν προτάσεις και ανοιχτά αυτιά για να της ακούσουν.

Είμαστε όσο πιο έτοιμοι για όλα θα μπορούσαμε να είμαστε.

Για πρώτη φορά μετά από χρόνια είμαι αισιόδοξος.

H μνημονιακή αριστερά ως καρικατούρα

Μόλις πριν κάποιες μέρες ο Μανώλης Γλέζος, ο άνθρωπος που απο καιρό θεωρούσα την προσωπικότητα του εχέγγυο σταθερότητας εντός του ΣΥΡΙΖΑ άνοιξε το στόμα του και είπε το αυτονόητο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ως η αριστερή παράταξη με τα υψηλότερα εκλογικά ποσοστά απο την εποχή της ΕΔΑ,στην χειρότερη στιγμή της Νέας Ελληνικής Ιστορίας απογοητεύει οικτρά και τον πιο ρομαντικό υποστηρικτή του.Ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να κοιτάξει στα ίσια το τέρας αλλά τελικά μεταμορφώθηκε....

Το ΚΚΕ έχοντας χάσει εδώ και καιρό την μάχη για την επιρροή του λαϊκού κινήματος περνάει την πιο συντηρητική στιγμή του απο την δημιουργία του.Κλεισμένο στον εαυτό του,με μηδαμινή παρέμβαση στην ελληνική κοινωνία που βογκά επιμένει να πιστεύει οτι τα κεφάλια εντός του Περισσού κατέχουν το αλάθητο με ακρίβεια εκατομμυριοστού του χιλιοστού.

Την ΔΗΜΑΡ σαφώς και δεν μπορώ να την κατατάξω στο αριστερό κοινοβουλευτικό τόξο.

Το βάρος πέφτει πάλι ιστορικά στην εξωκοινοβουλευτική αριστερά.Το έργο δύσκολο. Εξομοιομένη στην συνείδηση του κόσμου με την "αριστερή Χρύση αυγή" μέσα απο τα καθεστωτικά ΜΜΕ και τους Έλληνες ανιστόρητους προβοκάτορες πολιτικάντηδες δείχνει αδύναμη.Είναι όμως?

Μακριά απο τα πολλά φώτα της δημοσιότητας,άνθρωποι με όραμα,σχέδιο και το βασικότερο πίστη θέλουν να εκκινήσουν ξανά μία κοινωνία σε πλήρη αποσάθρωση.Μια χούφτα άνθρωποι.Θαρρώ πως αρκούν.

Ας είμαστε ρεαλιστές.Ο φετινός Οκτώβριος απο οικονομικής άποψης ήταν ο χειρότερος μήνας απο καταβολής μνημονίων για τις Ελληνικές επιχειρήσεις και κατ επέκταση για τις οικογένειες.Η "κυβέρνηση" ισορροπεί επάνω σε μία τρίχα απο την οποία για να πέσει και να βρεθεί σύσσωμη στη φυλακή αρκεί ένα φύσημα και τη στιγμή που παρόλ αυτά έχει το θράσος να προετοιμάζει το έδαφος για νέα μέτρα,οι Τατσόπουλοι μιλούν για συνεργασίες με την Νέα Δημοκρατία.

Η πραγματικότητα είναι μία.Είμαστε μόνοι μας κόντρα σε ένα μάτσο ανόητους,ανιστόρητους,ανίκανους και επικίνδυνους καρεκλοκένταυρους.Όσο πιο νωρίς το καταλάβουμε,τόσο το καλύτερο για το μέλλον όλων μας.

Κάτι σαν αρθράκι

    Αυτό το κάτι σαν αρθράκι το γυροφέρνω καιρό στο μυαλό μου, χωρίς μέχρι σήμερα να του έχω δώσει μορφή, μέχρι που ένα mail που δέχθηκα τοποθέτησε σχεδόν αυτόματα τις πρώτες σκέψεις στη θέση τους.

   Τι είναι η αριστερά; Η τουλάχιστον τι είναι η αριστερά στο κεφάλι μου; Θα πιάσω την άκρη του νήματος από τον Λένιν, χωρίς να σημαίνει ότι θα φτάσω και μέχρι το τέλος. Θα πλατσουρίσω λίγο στην άκρη όμως.








«Όσον αφορά τα αριστερά κόμματα, αυτά είναι πραγματικά αριστερά και αξίζουν αυτόν τον τίτλο μόνον εφόσον εκφράζουν τα συμφέροντα και αντανακλούν την ψυχολογία όχι της “κοινωνίας” ούτε της χούφτας της κάθε κλαψιάρικης διανοουμενίστικης σαβούρας, αλλά την ψυχολογία των κατώτερων στρωμάτων του λαού, του προλεταριάτου και μιας ορισμένης μερίδας της μικροαστικής μάζας του χωριού και της πόλης. Αριστερά κόμματα είναι εκείνα που το ακροατήριό τους δεν είναι ποτέ αδιάφορο για τα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα, όπως ποτέ δεν είναι αδιάφορος ο πεινασμένος για το κομμάτι το ψωμί» (Άπαντα, τόμ. 15, σσ. 264-5)
   

    Αρχίζοντας από εκεί λοιπόν εντοπίζω την πιο αυτονόητη και πιο ριζοσπαστική ταυτόχρονα ιδέα που θα έπρεπε να διέπει τον πολιτισμό μας. Αυτήν της δικαιοσύνης. Για να παλεύεις υπέρ του προλεταριάτου, σημαίνει πως δεν αποδέχεσαι την ύπαρξη του αυτη καθ αυτή.

   Άρα αριστερά είναι το κομμάτι εκείνο της κοινωνίας, το οποίο μάχεται για κοινωνική δικαιοσύνη.Δεν με καλύπτει όμως αυτό μόνο.

   
    Κάποιος που συμπονά και σέβεται δεν το κάνει επιλεκτικά. Δέχεται το δικαίωμα της επιβίωσης για όλους και για όλα. Άρα η αριστερά, εντός των κόλπων της, πρεσβεύει τις ίσες ευκαιρίες για όλους,το δικαίωμα στην τροφή, στο νερό και την στέγαση για όλα τα πλάσματα και την αυτονομία όλων οικοσυστημάτων στο μικρό πλανήτη που στριμωχτήκαμε να ζήσουμε. Η αριστερά λοιπόν θέτει σαφή όρια του δικαιώματος επέκτασης και μετοίκησης με αρχή πάντα την προσαρμογή της ανθρώπινης κοινωνίας στα πλαίσια της φυσικής επιλογής κάθε ενός είδους του ζωικού και φυτικού βασιλείου ξεχωριστά. Ο οικολογικός προσανατολισμός είναι σαφής στην αριστερά.

   
    Αν σταματούσα εδώ, πάλι θα είχα φτάσει σε ένα ελλιπές συμπέρασμα, πάνω σε ένα θέμα που έτσι κι αλλιώς ότι και να γράψω θα παραμείνει ελλιπές.

Ανοίγω μεγάλη παρένθεση
   Μιλώντας σήμερα, 2013, ξεκινώ με αφετηρία την παρούσα κοινωνικοπολιτική κατάσταση παγκοσμίως,τον Καπιταλισμό. Καπιταλισμός είναι ο Ισμός του κεφαλαίου. Τα χρήματα στο ρόλο του θεού δηλαδή. Για να συμβεί και να εδραιωθεί αυτό, η ανθρώπινη αντίληψη διεφθάρει σιγά σιγά και ύπουλα. Αν το σκεφτεί κανείς, ίσως δεν υπάρχει πιο ανόητο πράγμα από την ιδέα του ότι τόσες ανθρώπινες ψυχές, τόσα χρόνια τρέχουν, υποφέρουν, πεθαίνουν για να κυνηγάνε μερικά κομμάτια χαρτί. Πώς κάνεις λοιπόν μια τόσο ανόητη και επικίνδυνη ιδέα κοσμικό νόμο; Με την κατάλληλη εκπαίδευση. Στρέφεις τους ανθρώπους από το πνεύμα στην ύλη, κάνοντάς τους ικανούς για κάθε είδους κατώτερη και τρομερή πράξη, προκειμένου να χορτάσουν το κενό τους. Το κενό του πνεύματος δηλαδή, το οποίο δεν χορταίνει όσα λεφτά και να χαλάσεις. Έτσι χάνεται κάθε όριο ηθικής που είναι η απαρχή, τα υπόλοιπα έρχονται. Χαλιναγωγώντας τον κατώτερο νου, τον τόσο προσκολλημένο την ύλη.
Κλείνω μεγάλη παρένθεση

    Η Αριστερά λοιπόν, ως ριζοσπαστική θέαση των πραγμάτων σήμερα, πρέπει να δώσει έμφαση στον μεγαλύτερο πυλώνα της σκέψης της, την εκπαίδευση. Μία εκπαίδευση που θα στρέψει τον άνθρωπο ξανά προς την ουσία της ύπαρξης του. Που θα τον οδηγήσει στο πνευματικό μονοπάτι μιας και μόνο αυτό μπορεί πράγματι να μας τραβήξει το πέπλο που έχει πέσει μπρος από τα μάτια μας και να μας κάνει να σεβαστούμε τον εαυτό μας, τους γύρω μας και να μας φανερώσει τον σκοπό που ο καθένας μας τάχθηκε να υπηρετήσει προς όφελος του συνολικού καλού.

   
    Ξέρω πως αν ο Λένιν με τον οποίο ξεκίνησα να γράψω (επιγραμματικά σε μερικές αράδες, ένα θέμα που σηκώνει τόμους ολόκληρους) διάβαζε αυτό το κάτι σαν αρθράκι, μάλλον θα κατέληγα στην Σιβηρία να σπάω πάγους. Σκοπός μου όμως δεν ήταν εξαρχής να γράψω μια αντικειμενική θέση για το τι είναι η αριστερά, όσο την δική μου οπτική του πράγματος. Έτσι κι αλλιώς ο βαριά εκβιομηχανοποιημένος κομμουνισμός ο οποίος είναι ο μεγαλύτερος εκπρόσωπος του αριστερού ρεύματος, προσωπικά δεν μου κάνει καθόλου.

   Αριστερός λοιπόν (λίγο ποιητικά και διαισθητικά περισσότερο δοσμένο, όπως αρμόζει σε αυτό το περίπου κάτι απροσδιόριστο που έγραψα πιο πάνω) είναι αυτός που μέσω της τέχνης με την οποία ταξιδεύει σε αυτή την τεράστια θάλασσα που λέγεται ζωή, προχωράει πάντα προς το φως παίρνοντας μαζί του όποιον θελήσει να επιβιβαστεί.