Η κουτσή Μαρία δημοτικός σύμβουλος

Περιμένω με αγωνία, με μια γλυκιά προσμονή θα έλεγα τις δημοτικές εκλογές. Οι ευρωεκλογές δεν με συγκινούν τόσο γιατί πιστεύω ο ΣΥΡΙΖΑ θα τις πάρει αέρα. Ο Έλληνας έχει αποδείξει πως δυο είναι οι κεντρικοί άξονες γύρω από τους οποίους ψηφίζει. Ο πρώτος είναι το ρουσφέτι και ο δεύτερος η τιμωρία. Ρουσφέτια σε εθνικό-ευρωπαϊκό επίπεδο δεν μπορεί πλέον να περιμένει, οπότε θα δώσει στον ΣΥΡΙΖΑ την πρώτη του νίκη τιμωρώντας τους υπόλοιπους. Έναν ΣΥΡΙΖΑ που κέρδισε τους ψηφοφόρους, δεν κέρδισε όμως λαϊκό έρεισμα.

Αυτό όμως που θα μας δείξει που βρισκόμαστε και πόσα έχουμε διδαχθεί μετά από πέντε χρόνια μνημονίου είναι οι δημοτικές εκλογές. Εκεί που ακόμη ο Έλληνας στο φαντασιακό του κόσμο πιστεύει ότι έχει μια πιθανότητα να ευνοηθεί έναντι του διπλανού του.

Δεν είναι τυχαίο ότι φέτος και η κουτσή Μαρία βρήκε θέση στο ψηφοδέλτιο κάποιου Πασοκονεοδημοκράτη. Το καταρρέον σύστημα προσπαθεί να παίξει το τελευταίο του χαρτί. Την ελπίδα για αναβίωση του πελατειακού συστήματος σε τοπικό επίπεδο, μιας και σε εθνικό με πολιτικάντηδες που δεν μπορούν καν να κυκλοφορήσουν στο δρόμο χωρίς την προστασία της αστυνομίας είναι απίθανο να πείσει.

Η τοπική αυτοδιοίκηση θέτει ξεκάθαρα το ερώτημα. Με ποιους θα πας και ποιους θ αφήσεις. Απ την μια η ελπίδα του κάθε νεοέλληνα πως ο ξάδελφος, κουνιάδος, μπατζανάκης αν βγει κάτι θα κάνει και για μας. Απ την άλλη η ωμή πραγματικότητα που λέει πως τα ψίχουλα που θα μοιραστούν στην τοπική αυτοδιοίκηση ίσα που θα φτάσουν να τα τσεπώσει ο έκαστε βλαχοδήμαρχος. Άντε και δυο τρεις αυλικοί.

Και κάτι τελευταίο. Στην Ελλάδα που "το μη χείρον βέλτιστον" έχει γίνει υπαρξιακή κατεύθυνση, η κοινοβουλευτική αριστερά έστω και μέσα στην παραζάλη της, έχει καταρτίσει ψηφοδέλτια αποτελούμενα από ανθρώπους με ήθος, γνώσεις και διάθεση. Ο κάθε νεοελληναράς που έχει αράξει την αρίδα του στην πολυθρόνα περιμένοντας κάποιον άλλον να τον σώσει και θα πάει να ψηφίσει τον κάθε Γκόρτσο, δε θα μπορεί να ισχυριστεί πια ότι δεν είχε άλλη επιλογή.

Αυτά. Καλή φώτιση.

Οι εκλογές στην prime time

Επιτέλους μετά από πολύ καιρό η πολιτική στη χώρα μας καταφέρνει να γίνει ξανά διασκεδαστική. Πάνω που είχε κάνει τεράστια κοιλιά έρχεται τώρα το τέλος της σεζόν με αφορμή τις εκλογές να μας σκάσει πάλι το χειλάκι.

Το σκηνικό που διαμορφώνεται παραμονή των εκλογών είναι εξαιρετικό. Λόγω της ψηφοθηρικής ανάγκης παρατηρούμε ότι πέριξ της Ν.Δ μαζεύται το ακροδεξιό κομμάτι που τόσο καιρό το έπαιζε κεντρώο αλλά δεν άντεξε πια να κρύβει την ταυτότητα του. Είναι επίσημο πλέον, η Ν.Δ είναι ο φορέας του Ναζισμού στην Ελλάδα.

Από δίπλα ήρθε ο Σταύρος Θεοδωράκης να μαζέψει τα υπόλοιπα σκατά που δεν έχουν τ αρχίδια να δηλώσουν ανοιχτά τις φιλοακροδεξιές τους τάσεις καθ ότι ξέρουν πως όταν η Ν.Δ πέσει, όλοι αυτοί θα βρεθούν στην καλύτερη στη φυλακή και στη χειρότερη κρεμασμένοι. Καλά τα πάει ο κυρ Σταύρος. Ο πρώτος που θα στείλει θα είναι ο Βενιζέλος.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έμαθα έκανε πρόταση στο Λαζόπουλο να είναι στο ψηφοδέλτιο του. Όταν επιζητείς τις ψήφους που μπορεί να σου φέρει ο συντηρητικός συστημικός τυχοδιώκτης Λαζόπουλος ο οποίος κατέχει την υψηλότερη τηλεθέαση σταθερά τα τελευταία χρόνια ανάμεσα στα υπόλοιπα τηλεσκουπίδια, είναι δήλωση κοινωνικού προσανατολισμού. Όχι αριστερού. Σας μένει να κάνετε πρόταση και στο Σουλεΐμάν.

Το ΚΚΕ στην άκρη περιμένει να έρθει και επίσημα η διάλυση του. Μετά την μεγαλοπρεπέστατη εκλογική χυλόπιτα του '12 συντηρητικοποιήθηκε ακόμη περισσότερο έχοντας πλέον μηδαμινή παρέμβαση στην κοινωνία. Όχι δεν βρέχει. Σας φτύνουν.

Ξέρετε τι πιστεύω για τις εκλογές κρίνοντας κι απ την αντίδραση του κόσμου (ξανά) στο άνοιγμα των καταστημάτων την Κυριακή; Θα πάμε ω σαν τα ζώα να κάνουμε αυτό ακριβώς που το σύστημα θέλει να κάνουμε και ύστερα θα γυρίσουμε στη μίζερη ζωούλα μας να βρίζουμε τους "μαλάκες" που "τι μας έκαναν".

Να κοιτάμε και κάνα καθρέφτη καμιά φορά δεν κάνει κακό.

Εγώ όλο τον κοιτάω τελευταία και γελάω.

Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε

Αδυνατώ πλέον εδώ καιρό να βρω λόγο να γράψω για την Ελληνική πραγματικότητα. Πιστεύω πώς αν όλοι αφήναμε τα στυλό και τα πληκτρολόγια κάτω κανείς δεν θα καταλάβαινε την διαφορά, κι αυτό γιατί ο περιοδεύοντας θίασος που λέγεται "Ελληνική κυβέρνηση" τρολάρεται από μόνη της.

Ναζί βουτηγμένοι μέσα στην γελοιότητα της ποταπής τους ύπαρξης. Αυτής εντός της οποίας νομίζουν ότι είναι πρωθυπουργοί, Υπουργοί, Βουλευτές, δημοσιογράφοι.

Ο λόγος που πραγματικά πιστεύω πως κανείς δεν αντιδρά παρ ότι αυτό που βιώνουμε πλέον είναι τραγελαφικό (το όποιο κοινωνικοπολιτικό ναδίρ θα μπορούσε κάποιος να παρατηρήσει στην νεότερη ιστορία μας) είναι ακριβώς το υπερβολικό μέγεθος της ίδιας του της γελοιότητας. Αδύνατον να συλληφθεί έτσι απλά από τον ανθρώπινο νου.

Ώρες ώρες νομίζω ότι ζούμε στο μυαλό του Αρκά.

Δυστυχώς όμως δεν συμβαίνει αυτό. Δεν είναι κόμικ. Άνθρωποι πράγματι αυτοκτονούν. Κρατούμενοι πράγματι βασανίζονται. Ασθενείς πράγματι δεν έχουν φάρμακα. Μετανάστες πράγματι πνίγονται.

Μέσα στην ζάλη ενός χρονικού σημείου που τα όρια της ηθικής έχουν σχεδόν εξαφανιστεί με το απλούστατο τέχνασμα της τοποθέτησης ανήθικων υπανθρώπων από την κορυφή ως την ουρά της κοινωνικής και πολιτικής μας συνοχής, εγώ δεν έχω πια τι να γράψω. 

Ίσως καλύτερα.

Μπαλτάκε πες Αλεύρι

Το  βίντεο Μπαλτάκου-Κασιαδάρη δείχνει με τον πλέον προφανή τρόπο την πολιτική μας πραγματικότητα. Δεν είναι αυτά που είπε ο Μπαλτάκος. Είναι που πιάστηκε κορόιδο από τον Κασιδιάρη. Τι σημαίνει αυτό; Τέτοιου τύπου συνομιλίες και μηχανορραφίες πίσω από κλειστές πόρτες μεταξύ κράτους και παρακράτους είναι σύνηθες και καθημερινό φαινόμενο.
Και πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς; Η Χρυσή Αυγή δεν πετάχτηκε ξαφνικά και κέρδισε την θέση της. Η Χρυσή Αυγή ήρθε και πήρε ακριβώς αυτό που καλλιεργήθηκε από σειρά ετών. Αρκεί να σκεφτούμε την προέλευση της. Πώς έφτασε στο 10% μια συμμορία του 0,001; Που βρέθηκε όλος αυτός ο κόσμος;
Ναι είναι τα λούμπεν στοιχεία της κοινωνίας. Ναι είναι τα σώματα ασφαλείας που εγκατέλειψαν την light Νέα Δημοκρατία και τον παραπαίοντα Καρατζαφέρη. Ποίος ξέχασε άραγε (εγώ πάντως όχι) όταν επί Καραμανλή οι μπάτσοι έκαναν κατάληψη στη Ρηγίλλης ότι ακούγεται ο αντιπρόσωπος τους να φωνάζει on camera όταν προσπάθησαν να τους απομακρύνουν "Απο πού πάτε να μας διώξετε; Απο το σπίτι μας;". Απο το σπίτι τους... 
Είναι όμως και ένα τεράστιο κομμάτι ακόμη της κοινωνίας των απολίτιστων. Χρυσή Αυγή ψήφισαν και οι Χριστιανοταλιμπάν με τις ευλογίες των πατέρων τους. Παρατηρήστε τις εικόνες πίσω από τον Μπαλτάκο. Χρυσή Αυγή ψήφισαν και στελέχη του δημόσιου βίου που ανελίχθησαν με όχημα την Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ και που τώρα είναι σε θέση να παρέχουν εξουσία και πληροφορίες.
Η Χρυσή Αυγή είναι η πραγματική εκπροσώπηση που χρειάζεται το "κράτος" στις συνειδήσεις του κόσμου και το βίντεο αυτό τα λέει όλα.
Εκφασιζόμαστε με γοργούς ρυθμούς και ακόμη κι αν η Χρυσή Αυγή διαλυθεί, ο φασισμός δεν θα το κάνει. Γιατί είναι μέσα μας. Η δίψα για αίμα και τιμωρία. Αυτό μας πουλάνε και το αγοράζουμε άκριτα.
Κανείς άνθρωπος με στοιχειώδεις ηθικούς κανόνες και φραγμούς δεν θα είχε σχέση με το μηχανισμό που κυβερνάει σήμερα. Με τον μηχανισμό που εξοντώνει ζωές, όνειρα, ελπίδες. Όσα λάθη κι αν κάναμε, δεν αξίζει τέτοια τιμωρία σε έναν ολόκληρο λαό.
Και για να προλάβω και τους "μαζί τα φάγαμε" ένα θα γράψω μέρες που είναι. Λίγο πριν βάλετε τα καλά σας να πάτε να ανάψετε δώδεκα παρα πέντε την λαμπάδα σας στο όνομα Του, λίγο πρίν σας πιάσει η "κατάνυξη", λίγο πριν πείτε το πάτερ ημών όπως ο Αντώνης μας ή έστω λίγο πριν καταβροχθίσετε τα αθώα πλάσματα που θα σφαγιαστούν πάλι (για να τιμήσουμε το όνομα Του βεβαίως βεβαίως) θυμηθείτε ότι αυτός ο οποίος "τιμάτε" δεν μίλησε ΠΟΤΕ για τιμωρία. 
Εν αντιθέσει με εμάς τα ανάξια λόγου ανθρωπάρια που ηδονιζόμαστε με τον πόνο του άλλου, αρκεί να είναι μεγαλύτερος από τον δικό μας.

Ίσως

Tη στιγμή ακριβώς που ο φασισμός κερδίζει έδαφος στις συνειδήσεις των ανθρώπων σε παγκόσμιο επίπεδο καταδεικνύοντας την πνευματική φτώχεια που σπάρθηκε στον πλανήτη, εμείς ως Έλληνες βυθιζόμαστε σε ζοφερό σκοτάδι. Παρακολουθείς στα social media ότι ακόμη και οι ως εχθές αισιόδοξες φωνές έχουν αρχίσει να βγάζουν κραυγές αγωνίας και απόγνωσης.

Το παιχνίδι δείχνει να έχει χαθεί κατα κράτος και η συντριβή φαντάζει ως ο μοναδικός όρος να αντικατοπτρίσει αυτό που συμβαίνει στην Ελληνική κοινωνία. Τα media πλήρως ενορχηστρωμένα, πολιτικές σταδιακής αποσύνθεσης, ο ΣΥΡΙΖΑ όσο πλησιάζουν οι εκλογές τόσο περισσότερο πείθει για την φιλελεύθερη στροφή του, η απόγνωση ο θυμός και η οργή κυριαρχούν στην καθημερινότητα μας.  Η σιωπή και το μούδιασμα έχουν τον πρώτο λόγο, η αποχή από τα κοινά τον δεύτερο. Η φαινομενική ησυχία μεταφράζεται με όρους του χθες σαν παράδοση άνευ όρων.

Επαναλαμβάνω, με όρους του χθες. Αν κυκλοφορήσεις όμως εκεί έξω διαπιστώνεις ότι η κοινωνία ανασυντάσσεται. Μια νέα γενιά με νέα όπλα βράζει από δημιουργικότητα και δίψα για ελευθερία. Οι καινούριες ιδέες ξεπηδάνε σαν τα μανιτάρια και η θέληση για μάχη φουντώνει.

Και ο κοινός νους ως μεγάλος στρατηγός ίσως αποφάσισε ότι δεν θα πάει σε μια μάχη απέναντι σε ζόμπι με κλόπς που δεν μπορεί να κερδίσει. Ίσως η μάχη να δοθεί σε διαφορετικό γήπεδο... εντός έδρας... λέω ίσως...

Η νέα τάξη πραγμάτων επιτίθεται με έναν πραγματικά καινούριο και αδυσώπητο τρόπο. Δεν πυροβολεί πια την σάρκα σου, πυροβολεί τα όνειρα σου.

Όσο ο περιφερόμενος θίασος ανεβάζει τις παραστάσεις του στους enikous και λοιπούς μεγαλοτιποτάδες, όσο πρώτο θέμα γίνονται οι άνθρωποι που συνεθλίβησαν από το σύστημα και απέμεινε μέσα τους μόνο το κτήνος, τόσο μια κοινωνία σκεπτόμενων ανθρώπων από κάτω ετοιμάζεται. Δεν ξέρει ούτε τι ούτε πως. Ξέρει όμως πως τη σωστή ώρα θα είναι έτοιμη.

Δεν θα θυμίζει κάτι που ξέρουμε, δεν θα θυμίζει κάτι που ίσως να έχουμε φανταστεί. Στο τέλος της ημέρας όμως θα έχουν κερδίσει οι Άνθρωποι και ο καθένας θα έχει ακριβώς την θέση που του αξίζει.

Μια στιγμή τα χρόνια

Και θες να πατήσεις το stop μα δε γίνεται. Κάποιος ξήλωσε τα κουμπιά. Η έστω το pause. 

Έτσι για λίγο να παρατείνεις τη γλυκιά στιγμή που ξέρεις πως θα περάσει και θ αφήσει μόνο ίχνη. Κι ο χρόνος θα περνά και το ίχνος όλο θα απλώνει και θα διαλύεται. Όπως τα καύσιμα των αεροπλάνων. Θα πάψει να είναι συμπαγής, θα αναλυθεί σε κομμάτια, θα εξαφανιστεί. 

Κι εσύ θα στέκεις απλώνοντας τα χέρια στο κενό, βλέποντας την να παραδίδει το τίποτα στο πάντα. Να δίνει τη θέση της στη ζωή που πάνω της ταξιδεύεις κουβαλώντας τις αναμνήσεις σου. Κι όσο στο ατέρμονο παιχνίδι όλα περνούν και χάνονται, όσο τα χρόνια γεμίζουν το τσουβάλι σου εσύ προχωράς δίχως να κάτσεις στην άκρη, δίχως να πάψεις να κινείσαι στο υδάτινο άρμα. 

Το βήμα σου πια καθυστερεί. Είναι ο βηματισμός της νύχτας που τα κάνει όλα πιο δύσκολα και πιο καθαρά. Παρατηρείς καλύτερα πια, η θαμπάδα έφυγε απ το βλέμμα σου. Η αλήθεια έστεκε πάντα εκεί. 

Και όσο ο χρόνος σου μικραίνει τόσο περισσότερο τον θυσιάζεις για να τη δεις. Τι ειρωνεία. Ένα express τα χρόνια, μια στιγμή ανάμεσα σε δισεκατομμύρια ζωές. Σου χτυπά την πόρτα και σε βγάζει έξω στην αδυσώπητη μάχη να κονταροχτυπηθείς με τον εαυτό σου. Κάποιος θα χάσει. Η εσύ η Εσύ.

Κάνε την μάχη να αξίζει.

To σαμπουάν

Άνοιξε την πόρτα και βγήκε απ το σπίτι μουδιασμένος. Ο μεσημεριανός ήλιος τον τύφλωσε. Έψαξε το κεφάλι του μα τα γυαλιά του δεν ήταν εκεί. Είχε ήδη κατέβει τις σκάλες και δεν είχε κανένα σκοπό να ξανακάνει την διαδρομή μέχρι το διαμέρισμα του. Πήρε το δρόμο για την έβγα, ανάμεσα σε κόσμο που γύριζε ή πήγαινε στη δουλειά του. Δεν τον ένοιαζε που όλοι τον κοιτούσαν. Έφτασε και μπήκε μέσα σε κατάσταση παροξυσμού που επιτέλους θα έβρισκε κάτι να βρέξει το στόμα του. Άπραξε ένα μπουκάλι, πλήρωσε με τα χάλκινα και βγήκε σα σίφουνας. Είχε σβήσει πια το τσιγάρο, οι περαστικοί δεν τον κοιτούσαν. Άνοιξε την πόρτα της πολυκατοικίας και αρχικά κατευθύνθηκε προς το ασανσέρ για να συνειδητοποιήσει σύντομα ότι είναι χαλασμένο εδώ και μια εβδομάδα. Έσυρε το κορμί του με τις σκάλες για τέσσερις ορόφους. Φτάνοντας η ανάβαση είχε πάρει στο μυαλό του διαστάσεις έβερεστ και έτσι θεώρησε ότι του άξιζε η λιχουδιά που μόλις είχε αγοράσει. Άνοιξε το μπουκάλι και το έφερε στο στόμα του. Μονομιάς έφτυσε τα πάντα τριγύρω. Σάλια και φούσκες τρέχαν από το στόμα του.

“Όχι ρε πούστη, πάλι το σαμπουάν έπιασα”