Μπαλτάκε πες Αλεύρι

Το  βίντεο Μπαλτάκου-Κασιαδάρη δείχνει με τον πλέον προφανή τρόπο την πολιτική μας πραγματικότητα. Δεν είναι αυτά που είπε ο Μπαλτάκος. Είναι που πιάστηκε κορόιδο από τον Κασιδιάρη. Τι σημαίνει αυτό; Τέτοιου τύπου συνομιλίες και μηχανορραφίες πίσω από κλειστές πόρτες μεταξύ κράτους και παρακράτους είναι σύνηθες και καθημερινό φαινόμενο.
Και πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς; Η Χρυσή Αυγή δεν πετάχτηκε ξαφνικά και κέρδισε την θέση της. Η Χρυσή Αυγή ήρθε και πήρε ακριβώς αυτό που καλλιεργήθηκε από σειρά ετών. Αρκεί να σκεφτούμε την προέλευση της. Πώς έφτασε στο 10% μια συμμορία του 0,001; Που βρέθηκε όλος αυτός ο κόσμος;
Ναι είναι τα λούμπεν στοιχεία της κοινωνίας. Ναι είναι τα σώματα ασφαλείας που εγκατέλειψαν την light Νέα Δημοκρατία και τον παραπαίοντα Καρατζαφέρη. Ποίος ξέχασε άραγε (εγώ πάντως όχι) όταν επί Καραμανλή οι μπάτσοι έκαναν κατάληψη στη Ρηγίλλης ότι ακούγεται ο αντιπρόσωπος τους να φωνάζει on camera όταν προσπάθησαν να τους απομακρύνουν "Απο πού πάτε να μας διώξετε; Απο το σπίτι μας;". Απο το σπίτι τους... 
Είναι όμως και ένα τεράστιο κομμάτι ακόμη της κοινωνίας των απολίτιστων. Χρυσή Αυγή ψήφισαν και οι Χριστιανοταλιμπάν με τις ευλογίες των πατέρων τους. Παρατηρήστε τις εικόνες πίσω από τον Μπαλτάκο. Χρυσή Αυγή ψήφισαν και στελέχη του δημόσιου βίου που ανελίχθησαν με όχημα την Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ και που τώρα είναι σε θέση να παρέχουν εξουσία και πληροφορίες.
Η Χρυσή Αυγή είναι η πραγματική εκπροσώπηση που χρειάζεται το "κράτος" στις συνειδήσεις του κόσμου και το βίντεο αυτό τα λέει όλα.
Εκφασιζόμαστε με γοργούς ρυθμούς και ακόμη κι αν η Χρυσή Αυγή διαλυθεί, ο φασισμός δεν θα το κάνει. Γιατί είναι μέσα μας. Η δίψα για αίμα και τιμωρία. Αυτό μας πουλάνε και το αγοράζουμε άκριτα.
Κανείς άνθρωπος με στοιχειώδεις ηθικούς κανόνες και φραγμούς δεν θα είχε σχέση με το μηχανισμό που κυβερνάει σήμερα. Με τον μηχανισμό που εξοντώνει ζωές, όνειρα, ελπίδες. Όσα λάθη κι αν κάναμε, δεν αξίζει τέτοια τιμωρία σε έναν ολόκληρο λαό.
Και για να προλάβω και τους "μαζί τα φάγαμε" ένα θα γράψω μέρες που είναι. Λίγο πριν βάλετε τα καλά σας να πάτε να ανάψετε δώδεκα παρα πέντε την λαμπάδα σας στο όνομα Του, λίγο πρίν σας πιάσει η "κατάνυξη", λίγο πριν πείτε το πάτερ ημών όπως ο Αντώνης μας ή έστω λίγο πριν καταβροχθίσετε τα αθώα πλάσματα που θα σφαγιαστούν πάλι (για να τιμήσουμε το όνομα Του βεβαίως βεβαίως) θυμηθείτε ότι αυτός ο οποίος "τιμάτε" δεν μίλησε ΠΟΤΕ για τιμωρία. 
Εν αντιθέσει με εμάς τα ανάξια λόγου ανθρωπάρια που ηδονιζόμαστε με τον πόνο του άλλου, αρκεί να είναι μεγαλύτερος από τον δικό μας.

Ίσως

Tη στιγμή ακριβώς που ο φασισμός κερδίζει έδαφος στις συνειδήσεις των ανθρώπων σε παγκόσμιο επίπεδο καταδεικνύοντας την πνευματική φτώχεια που σπάρθηκε στον πλανήτη, εμείς ως Έλληνες βυθιζόμαστε σε ζοφερό σκοτάδι. Παρακολουθείς στα social media ότι ακόμη και οι ως εχθές αισιόδοξες φωνές έχουν αρχίσει να βγάζουν κραυγές αγωνίας και απόγνωσης.

Το παιχνίδι δείχνει να έχει χαθεί κατα κράτος και η συντριβή φαντάζει ως ο μοναδικός όρος να αντικατοπτρίσει αυτό που συμβαίνει στην Ελληνική κοινωνία. Τα media πλήρως ενορχηστρωμένα, πολιτικές σταδιακής αποσύνθεσης, ο ΣΥΡΙΖΑ όσο πλησιάζουν οι εκλογές τόσο περισσότερο πείθει για την φιλελεύθερη στροφή του, η απόγνωση ο θυμός και η οργή κυριαρχούν στην καθημερινότητα μας.  Η σιωπή και το μούδιασμα έχουν τον πρώτο λόγο, η αποχή από τα κοινά τον δεύτερο. Η φαινομενική ησυχία μεταφράζεται με όρους του χθες σαν παράδοση άνευ όρων.

Επαναλαμβάνω, με όρους του χθες. Αν κυκλοφορήσεις όμως εκεί έξω διαπιστώνεις ότι η κοινωνία ανασυντάσσεται. Μια νέα γενιά με νέα όπλα βράζει από δημιουργικότητα και δίψα για ελευθερία. Οι καινούριες ιδέες ξεπηδάνε σαν τα μανιτάρια και η θέληση για μάχη φουντώνει.

Και ο κοινός νους ως μεγάλος στρατηγός ίσως αποφάσισε ότι δεν θα πάει σε μια μάχη απέναντι σε ζόμπι με κλόπς που δεν μπορεί να κερδίσει. Ίσως η μάχη να δοθεί σε διαφορετικό γήπεδο... εντός έδρας... λέω ίσως...

Η νέα τάξη πραγμάτων επιτίθεται με έναν πραγματικά καινούριο και αδυσώπητο τρόπο. Δεν πυροβολεί πια την σάρκα σου, πυροβολεί τα όνειρα σου.

Όσο ο περιφερόμενος θίασος ανεβάζει τις παραστάσεις του στους enikous και λοιπούς μεγαλοτιποτάδες, όσο πρώτο θέμα γίνονται οι άνθρωποι που συνεθλίβησαν από το σύστημα και απέμεινε μέσα τους μόνο το κτήνος, τόσο μια κοινωνία σκεπτόμενων ανθρώπων από κάτω ετοιμάζεται. Δεν ξέρει ούτε τι ούτε πως. Ξέρει όμως πως τη σωστή ώρα θα είναι έτοιμη.

Δεν θα θυμίζει κάτι που ξέρουμε, δεν θα θυμίζει κάτι που ίσως να έχουμε φανταστεί. Στο τέλος της ημέρας όμως θα έχουν κερδίσει οι Άνθρωποι και ο καθένας θα έχει ακριβώς την θέση που του αξίζει.

Μια στιγμή τα χρόνια

Και θες να πατήσεις το stop μα δε γίνεται. Κάποιος ξήλωσε τα κουμπιά. Η έστω το pause. 

Έτσι για λίγο να παρατείνεις τη γλυκιά στιγμή που ξέρεις πως θα περάσει και θ αφήσει μόνο ίχνη. Κι ο χρόνος θα περνά και το ίχνος όλο θα απλώνει και θα διαλύεται. Όπως τα καύσιμα των αεροπλάνων. Θα πάψει να είναι συμπαγής, θα αναλυθεί σε κομμάτια, θα εξαφανιστεί. 

Κι εσύ θα στέκεις απλώνοντας τα χέρια στο κενό, βλέποντας την να παραδίδει το τίποτα στο πάντα. Να δίνει τη θέση της στη ζωή που πάνω της ταξιδεύεις κουβαλώντας τις αναμνήσεις σου. Κι όσο στο ατέρμονο παιχνίδι όλα περνούν και χάνονται, όσο τα χρόνια γεμίζουν το τσουβάλι σου εσύ προχωράς δίχως να κάτσεις στην άκρη, δίχως να πάψεις να κινείσαι στο υδάτινο άρμα. 

Το βήμα σου πια καθυστερεί. Είναι ο βηματισμός της νύχτας που τα κάνει όλα πιο δύσκολα και πιο καθαρά. Παρατηρείς καλύτερα πια, η θαμπάδα έφυγε απ το βλέμμα σου. Η αλήθεια έστεκε πάντα εκεί. 

Και όσο ο χρόνος σου μικραίνει τόσο περισσότερο τον θυσιάζεις για να τη δεις. Τι ειρωνεία. Ένα express τα χρόνια, μια στιγμή ανάμεσα σε δισεκατομμύρια ζωές. Σου χτυπά την πόρτα και σε βγάζει έξω στην αδυσώπητη μάχη να κονταροχτυπηθείς με τον εαυτό σου. Κάποιος θα χάσει. Η εσύ η Εσύ.

Κάνε την μάχη να αξίζει.

To σαμπουάν

Άνοιξε την πόρτα και βγήκε απ το σπίτι μουδιασμένος. Ο μεσημεριανός ήλιος τον τύφλωσε. Έψαξε το κεφάλι του μα τα γυαλιά του δεν ήταν εκεί. Είχε ήδη κατέβει τις σκάλες και δεν είχε κανένα σκοπό να ξανακάνει την διαδρομή μέχρι το διαμέρισμα του. Πήρε το δρόμο για την έβγα, ανάμεσα σε κόσμο που γύριζε ή πήγαινε στη δουλειά του. Δεν τον ένοιαζε που όλοι τον κοιτούσαν. Έφτασε και μπήκε μέσα σε κατάσταση παροξυσμού που επιτέλους θα έβρισκε κάτι να βρέξει το στόμα του. Άπραξε ένα μπουκάλι, πλήρωσε με τα χάλκινα και βγήκε σα σίφουνας. Είχε σβήσει πια το τσιγάρο, οι περαστικοί δεν τον κοιτούσαν. Άνοιξε την πόρτα της πολυκατοικίας και αρχικά κατευθύνθηκε προς το ασανσέρ για να συνειδητοποιήσει σύντομα ότι είναι χαλασμένο εδώ και μια εβδομάδα. Έσυρε το κορμί του με τις σκάλες για τέσσερις ορόφους. Φτάνοντας η ανάβαση είχε πάρει στο μυαλό του διαστάσεις έβερεστ και έτσι θεώρησε ότι του άξιζε η λιχουδιά που μόλις είχε αγοράσει. Άνοιξε το μπουκάλι και το έφερε στο στόμα του. Μονομιάς έφτυσε τα πάντα τριγύρω. Σάλια και φούσκες τρέχαν από το στόμα του.

“Όχι ρε πούστη, πάλι το σαμπουάν έπιασα”

Η παρακμή χορηγός εις τους αιώνες

Τον Αύγουστο Κορτω δεν τον συμπαθώ. Ούτε αυτόν ούτε και το λογοτεχνικό του και όχι μόνο παρεάκι. Άλλωστε, ας μην κρυβόμαστε, η τέχνη στην Ελλάδα ακολουθεί τους κανόνες και την στάθμη του κοινωνικού συνόλου. Πολιτισμός χωρίς πολίτες δεν υπάρχει. Πάντα σ αυτές τις περιπτώσεις μου έρχεται στο μυαλό ο Ντίνος Χριστιανόπουλος. Είτε σου αρέσει είτε όχι, είτε τον γουστάρεις είτε όχι, η δήλωση του ότι είναι τόση η κατάντια της Ελλάδας που οι μεγαλύτεροι εν ζωή ποιητές είμαστε εγώ και η Δημουλά σε αναγκάζει να του βγάλεις το καπέλο.

Ο Δήμος Βερύκιος απ την άλλη είναι ένας άνθρωπος του οποίου η επαγγελματική στάθμη και ποιότητα με ανάγκαζε κάθε φορά που τον έβλεπα όλα αυτά τα χρόνια, να βάζω τα γέλια. Ακολουθώντας πιστά τον συρφετό της Ελληνικής δημοσιογραφίας θα μπορούσε εύκολα να έχει μεταπηδήσει στην πολιτική από χρόνια. Μην σου πω να είναι και υπουργός. Θα μπορούσε να ανήκει στην σημερινή γενιά πολιτικών. Αυτών των οποίων το εγκεφαλογράφημα είναι ευθεία γραμμή.

Για γέλια και για κλάματα. Η μάλλον μόνο για κλάματα. Γιατί διαπιστώνω ότι όλα αυτά τα χρόνια έπρεπε να κλαίω και όχι να γελάω. Ίσως έτσι να ήταν διαφορετικά τα πράγματα. 

Στο λάκο που ζούμε ο καθένας λέει πως κάνει οτι δουλεία του καπνίσει, χτίζει και ένα κόσμο γύρω απ αυτό και μετά αναμετράτε με τους υπόλοιπους τριγύρω για το ποιος είναι η μεγαλύτερη κουράδα. Και καθόμαστε εμείς να παρακολουθούμε.

Ο Αύγουστος Κορτω μια ή δύο μέρες πριν το ξέρασμα του Βερύκιου Onair είχε δηλώσει για την έκδοση του βιβλίου του Κουφοντίνα: 
"Βέβαια, αν όλοι οι εκδοτικοί οίκοι γύριζαν την πλάτη στον Κουφοντίνα και απέρριπταν το βιβλίο του αναφανδόν, δεν θα επρόκειτο για στέρηση ελευθερίας του λόγου, αλλά για αξιοπρέπεια του εκδοτικού κόσμου. Φεύ, η ξετσιπωσιά και η φιλαργυρία έχουν τον πρώτο λόγο"

Ενώ στην επιστολή που ανακοινώνει ότι θα κινηθεί δικαστικά εναντίον του Βερίκυου λίγο αργότερα λέει:
"Κι άλλοτε πάλι, όταν ο λόγος γίνεται όπλο για απρόκλητη επίθεση, προσβολή και ισοπέδωση της προσωπικότητας και του έργου ενός ανθρώπου μόνο και μόνο επειδή τυχαίνει να ανήκει σε μια μειονότητα, τότε το εκπεφρασμένο, ρατσιστικό μίσος στρέφεται ενάντια σε κάθε άτομο που προσπαθεί να διεκδικήσει την προσωπική του ελευθερία και την αξιοπρεπή του μεταχείριση από το κράτος και τους συνανθρώπους του"

Απλά για να τα ξεκαθαρίζουμε. Αν αύριο μεθαύριο ο Βερύκιος γίνει Υπουργός της φασίζουσας κυβέρνησης μας και ανακοινώσει ότι θα πάψουν να εκδίδονται βιβλία από gay συγγραφείς, δε θα έχει απέναντι του τον Κορτώ που "στο όνομα και τη μνήμη των γενναίων ανδρών και γυναικών που αγωνίστηκαν για την ελευθερία που μπορώ και απολαμβάνω σήμερα, και για την αποφυγή περαιτέρω στοχοποίησης και θυματοποίησης αθώων συνανθρώπων μου, προσφεύγω στη δικαιοσύνη".

Θα έχει απέναντι του εμένα (ίσως κι εσένα) που πιστεύει πως το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια και την ελευθερία του λόγου είναι σε ΟΛΟΥΣ. Όχι μόνο στους "δικούς" μας.

Υ.Γ1: Ο τίτλος του άρθρου είναι κλεμμένος από το πολύ προφητικό τραγούδι των Βαβυλώνα Βλακειάδα 2004, γραμμένο 15 χρόνια πριν. Τότε που πήραμε τους Ολυμπιακούς ντε. Τότε που η Gianna agglopoulou-daskalakis πανηγύριζε μαζί με τον Σημιταρά (κι εμείς με τα πλαστικά μας σημαιάκια) επειδή το αρχέω πνέβμα αθάνατω θα γύριζε στην Ελλάδα.

Υ.Γ2: Φάτε αρχέω πνέβμα αθάνατω τώρα να γουστάρετε.

Η δικτατορία της βλακείας

Έχω ανακαλύψει ένα πολύ ωραίο παιχνίδι τελευταία. Προσπαθώ να φτιάξω τις ιστορίες που αφορούν τα συμβάντα πριν από την γνωστοποίηση μιας απόφασης προς τα έξω. Δικές μου ιστορίες, στο δικό μου κεφάλι.

Γιατί ο Σταύρος Θεοδωράκης αποφάσισε να φτιάξει κόμμα; Τον πήρε π.χ ο Ψυχάρης και του είπε να κατέβει για αντιπερισπασμό; Δεν πάει καλά το προπαγανδιστικό του site και είπε να βγάλει κάνα φράγκο; Ενημερώθηκε για κάποια επερχόμενη στρατιωτική δικτατορία και βγήκε τώρα για να χει ευκαιρία να το παίξει επαναστάτης πριν αυτοεξοριστεί στις Μαλβίδες; Μήπως ο predator θα κάνει επιδρομή στον πλανήτη με την φυλή του και ο Αντώνης αποφάσισε οτι μόνο οι πολιτικοί αρχηγοί θα μπουν στην κάψουλα που θα τους εκτοξεύσει μακριά από τον πλανήτη; Μήπως αποφάσισαν να τον διορίσουν οι Ελ; Αμείλικτα τα ερωτήματα

Το ίδιο κάνω με κάθε ευκαιρία τελευταία. Ως παλιός φίλος των θεωριών συνωμοσίας φτιάχνω εύκολα πολλά σενάρια μπαμ μπαμ.

Μόλις όμως μου περάσει η έξαψη της δημιουργίας, ανακάθομαι για να καταλήξω εκεί που καταλήγω πάντα.

Δεν υπάρχουν θεωρίες συνωμοσίας και σκοτεινά κέντρα που ελέγχουν τις τύχες του πλανήτη μέσα από βαθιά σπήλαια που η είσοδο τους βρίσκεται στο κέντρο της ανταρκτικής. Η κάθε απόφαση είναι πολύ πιο βαθιά ανθρώπινη απ όσο θέλουμε να πιστεύουμε. Ίσως γιατί δεν βάζουμε τον εαυτό μας στη θέση του πρωταγωνιστή.

Γιατί ο Θεοδωράκης φτιάχνει κόμμα λοιπόν; Τον χρησιμοποιώ ως παράδειγμα επειδή είναι στην επικαιρότητα, όχι επειδή τον θεωρώ περισσότερο βλάκα από τον Τζήμερο π.χ. Όλοι τούτοι σ ένα καζάνι βράζουνε.

Η απόφαση λοιπόν είναι καιροσκοπικού χαρακτήρα, όπως όλες οι αποφάσεις που παίρνουν άνθρωποι στο παγκόσμιο προσκήνιο. Ένα κράμα ματαιοδοξίας και βλακείας. Να κονομίσουμε κάνα φραγκάκι, να κάνουμε το κομμάτι μας, να παίξει κάνα γκομενάκι παραπάνω να κάνω και καμιά χάρη σε κάνα φίλο. Θα κάνω την μαλακία μου κι ότι βγει.

Χωρίς σαφή στόχο, πρόγραμμα και λόγο ύπαρξης φιγούρες που η οντότητα τους μετριέται μόνο από τα νούμερα της AGB που προκύπτουν από λοβοτομημένους τηλεθεατές σε συνδυασμό με τα χορηγικά μαγειρέματα.

Δεν νομίζω ότι αυτή η τακτική αλλάζει και πολύ ανάμεσα σε ανθρώπους και βαθμίδες. Ποιος νοήμων δηλαδή συστημικός οικονομολόγος του κάθε οίκου αξιολόγησης θα έφτιαχνε το παγκόσμιο σκηνικό όπως είναι αν τον ενδιέφερε να έχει κέρδος σε βάθος χρόνου; Γιατί καλά έρχεται τώρα. Σε 20-30 χρόνια με τον μισό πλανήτη κάτω από το όριο της φτώχειας; Σε ποιο αγοραστικό θα πουλήσει αυτός το υπερκέρδος που θα παράγει; Ποιος ζει ποιος πεθαίνει θα μου πείτε μέχρι τότε. Ε το ίδιο λέει κι αυτός.

Η βλακεία και ο τυχοδιωκτισμός έχει κυριεύσει τον κόσμο κι εμείς ψάχνουμε την απάντηση στους εξωγήινους. Γι αυτό δεν την βρίσκουμε.

H χορτοφαγία ως ένδειξη πολιτισμού

Kαιρό τώρα τριβελίζει το μυαλό μου να γράψω ένα κείμενο για το θέμα μα πάντα σταματάω.  Ίσως γιατί δεν ξέρω από ποια πόρτα να μπω, από που να το πιάσω.

Ένα θέμα που πιάνεται με τα κατάβαθα της ύπαρξης μας, «ριγμένο» την εποχή της παγκοσμιοποίησης όσο κανένα άλλο. Μια βόμβα στα θεμέλια της ανθρωπότητας, τόσο καλά τοποθετημένη που τρομάζει και τους πιο έμπειρους «πυροτεχνουργούς». Αυτή η βόμβα έχει όνομα και λέγεται διατροφή.

Δύο τεράστια κομμάτια είναι αυτά στα οποία χωρίζεται. Το βιολογικό και το ηθικό. Αποφάσισα να ρίξω βάρος στο ηθικό κομμάτι και θα αναφερθώ πολύ λίγο στο καθαρά βιολογικό, όχι γιατί το θεωρώ ελάσσονος σημασίας αλλά επειδή θα πρέπει να το θέσω με ένα πλάνο όρων που άπτονται της ιατρικής επιστήμης ενώ πλέον στην εποχή που ζούμε όλα βρίσκονται μπροστά στην  οθόνη μας με ένα κλικ. Η ευχή και η κατάρα της εποχής της πληροφορίας.

Ξέρατε ότι οι γιατροί στα σχεδόν 15 χρόνια πανεπιστημιακής και κλινικής εκπαίδευσης που λαμβάνουν δεν διδάσκονται ούτε μια ώρα κάτι σχετικό με την διατροφή;

Ας κάνω την γνωστή παρομοίωση του ανθρωπίνου σώματος με το εργοστάσιο. Το ανθρώπινο σώμα λοιπόν είναι ένα εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας. Είναι λιγάκι διαφορετικό από τα εργοστάσια που ξέρουμε κι αυτό γιατί έχει την εξής ιδιομορφία: Μόνο του αναπαράγει τον εαυτό του ξανά ξανά. Δεν έχω τον ίδιο πνεύμονα που είχα πριν πέντε χρόνια, ούτε το ίδιο δέρμα που είχα πριν δυο χρόνια. Όλα τους τα κύτταρα ξαναφτιάχνονται από την αρχή. Και το ερώτημα που τίθεται: Τι συμβαίνει με τις πρώτες ύλες;

Ας παρομοιάσουμε τον γιατρό με την αρχιμηχανικό ο οποίος πηγαίνει να ελέγξει το εργοστάσιο, να διαπιστώσει τις δυσλειτουργίες και να βοηθήσει να διορθωθούν. Αν ένα εξάρτημα δεν λειτουργεί, θα κοιτάξει πως μέσω των χημικών βοηθημάτων θα κάνει το εργοστάσιο να το επανεκκινήσει ή να φτιάξει ένα καινούριο ή αν είναι πλήρως αχρηστευμένο θα φροντίσει να προμηθεύσει ο ίδιος το εργοστάσιο από εξωτερική πηγή αυτά τα οποία του στερεί το «χαλασμένο» εξάρτημα.

Πώς όμως ο οργανισμός φτιάχνει, διορθώνει και ανανεώνει τον εαυτό του;  Χρησιμοποιώντας τις πρώτες ύλες που προσλαμβάνει μέσω της τροφής.

Και εδώ τίθενται τα καίρια ερώτημα. Αν η καλύτερη θεραπεία είναι η πρόληψη όπως διατείνεται η σύγχρονη ιατρική, πώς ο αρχιμηχανικός που λέγεται γιατρός μπορεί πράγματι να φροντίσει το εργοστάσιο που λέγεται οργανισμός όταν αγνοεί εντελώς τον ρόλο των πρώτων υλών που χρησιμοποιούνται; Κατα πόσον είναι σε θέση να φτιάξει τις δυσλειτουργίες όταν το εργοστάσιο χρησιμοποιεί πρώτες ύλες κατώτατης ποιότητας όπως το κρέας; Και τελικά γιατί εφ’όσον σύμφωνα με τις μελέτες που έχει στα χέρια του όλες οι ασθένειες που μαστίζουν τον σύγχρονο πολιτισμό (καρκίνος,  στεφανιαίες νόσοι, διαβήτης, οστεοπόρωση κ.α)έχουν να κάνουν με την διατροφή και ειδικότερα με την υπερκατανάλωση του τοξικού κρέατος και γενικά των ζωικών παραγώγων εξακολουθεί να τις αγνοεί;

Κλείνω το κομμάτι αυτό καθ ότι όπως προείπα όλες οι πληροφορίες που κάποιος χρειάζεται είναι πανεύκολα προσβάσιμες.

Και πάω στο ηθικό κομμάτι. 56 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ χερσαία πλάσματα αυτού του πλανήτη(χώρια την αλιεία) θανατώνονται ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ για να τραφεί ο δυτικός άνθρωπος. Είναι περίπου 10 φορές ο ανθρώπινος πληθυσμός. Είναι 1.000 φορές ο αριθμός των θυμάτων του Β’ παγκοσμίου πολέμου.

Σας καλώ να αναλογιστείτε τον αριθμό.

Αναρωτιέμαι καμιά φορά αν κάποιος εξωγήινος προηγμένος πολιτισμός κατέβαινε στη γη, ποιόν θα θεωρούσε πιο παρανοϊκό; Τον Χίτλερ με την πολεμική του μηχανή ή τον σύγχρονο δυτικό άνθρωπο με το μαχαιροπίρουνο του;

Το νούμερο είναι ιλιγγιώδες. Και το ακόμη πιο τρομακτικό της υπόθεσης είναι ότι αυτός ο αριθμός δεν είναι ικανός να καλύψει παρ όλ αυτα τις διατροφικές ανάγκες του πλανήτη. Καλύπτει τις ανάγκες του δυτικού ανθρώπου, δηλαδή του μισού πλανήτη. Στον υπόλοιπο συνήθως οι άνθρωποι υποσιτίζονται καθώς άνθρωποι σε ολόκληρες Ηπείρους όπως η Ασία και η Αφρική αδυνατούν να καλύψουν ακόμη και τις βασικές διατροφικές τους ανάγκες.

Πάμε παρακάτω. Τα ζώα για τα οποία συζητάμε δεν ζουν Ζωή χαρισάμενη πριν φτάσουν στο πιάτο μας. Ζούνε και μεγαλώνουν σε φάρμες εργοστάσια. Τα αρπάζουν από τις μανάδες τους μωρά. Τους κόβουν ράμφη κλπ αν είναι πτηνά διότι από το στρες τρελαίνονται και τραυματίζουν το ένα το άλλο. Τα γεμίζουν ορμόνες για να μεγαλώσουν αφύσικα γρήγορα πράγμα που τους δημιουργεί αναπηρίες, δυσπλασίες και φρικτούς πόνους. Τα ταΐζουν αντιβιώσεις για να μην πεθάνουν από τις μολύνσεις που δημιουργούνται στις άθλιες συνθήκες που ζουν. Άν είσαι κότα ζεις όλη σου την ζωή σε χώρο ίσο με μια κόλλα Α4. Αν είσαι γαλακτοπαραγωγική αγελάδα βιάζεσαι κάθε λίγο και λιγάκι. Η τρως τους Πεθαμένους συγγενείς σου και γίνεσαι πλέον μια «τρελή» αγελάδα.

Στο τέλος αυτής της μικρής μίζερης ζωής τους, φτάνουν στο σφαγείο όπου λόγω των ανεπαρκών ελέγχων και ενδιαφέροντος του προσωπικού σφάζονται ζωντανά καθώς αντιλαμβάνονται πλήρως τι συμβαίνει τριγύρω τους. Τα γουρούνια για παράδειγμα είναι ζώα πανέξυπνα τα οποία διαθέτουν την συνείδηση ενός πεντάχρονου παιδιού.

Κοιτάξτε το πεντάχρονο παιδί σας και αναλογιστείτε. Είναι μόνο του, μακριά σας εδώ και καιρό, άρρωστο και βασανισμένο. Το βάζουν με την βία σε ένα δωμάτιο πλημμυρισμένο στο αίμα, με τους φίλους του να κρέμονται ήδη από τσιγκέλια ζωντανοί με τις καρωτίδες τους κομμένες και έρχεται η σειρά του. Και όλα αυτά, επειδή κάποιο είδος «ανώτερο» επιθυμεί το βράδυ βλέποντας τα τηλεσκουπίδια του να φάει το σουβλάκι του.

Δεν σας φτάνουν αυτά; Σύμφωνα με τις πιο σύγχρονες ανεξάρτητες έρευνες  η ενασχόληση με την κτηνοτροφία είναι από τις πιο επιβλαβείς για το περιβάλλον εργασίες. Τεράστιες δασικές εκτάσεις αποψιλώνονται για να χτιστούν οι βιομηχανικές φάρμες. Η τριγύρω περιοχή καθώς και ο υδροφόρος ορίζοντας μολύνονται ανεπιστρεπτί από τα τοξικά οργανικά απόβλητα των εργοστασίων ενώ η παραγωγή του μεθανίου από τα ζώα παίζει σημαντικό ρόλο στο φαινόμενο της υπερθέρμανσης του πλανήτη. Η αλόγιστη χρήση αντιβιοτικών σκευασμάτων κάνει τα βακτήρια ανθεκτικά και άρα επιβλαβή για την δημόσια υγεία ενώ νέες ασθένειες όπως η σπογγώδης εγκεφαλοπάθεια ξεπετάγονται λόγω της παρα φύση ζωής που κάνουν τα ζώα.

Αν ακόμη έχετε αμφιβολίες, φτάνει να σκεφτείτε ότι η τροφή που καταναλώνουν να ζώα στις μονάδες θα αρκούσε από μόνη της για να λύσει το παγκόσμιο πρόβλημα της πείνας. Ενώ αντίθετα αν όλος ο πλανήτης κατανάλωνε στα πρότυπα του δυτικού-burger-πολιτισμού, θα χρειαζόμασταν έκταση ίση με τρεις γαίες για να μας θρέψει.

Αυτά είναι μόνο κάποια από τα στοιχεία για την φρικτή κατάσταση που συμβαίνει τριγύρω μας, εξαιτίας μας και τελικά εις βάρος της υγείας μας. Και όχι μόνο. Ώς προηγμένο είδος που είμαστε πρέπει σιγά σιγά να αναρωτιόμαστε το είδος του πολιτισμού που θέλουμε να χτίσουμε. Είμαστε μέρος ενός συστήματος το οποίο δημιουργήθηκε για να υπάρχει και να εξελίσσεται με αρμονία και ισορροπία. Άν κάποιος θεός μας έδωσε το δικαίωμα να διαχειριστούμε αυτή τη μικρή γωνίτσα του σύμπαντος, δεν φαντάζομαι ότι το έκανε γιατί πίστεψε ότι θα χρησιμοποιήσουμε το νου μας για να προκαλέσουμε αυτό το αιματοκύλισμα. Είμαστε ικανοί για καλύτερα πράγματα και αν θέλουμε να τα κατακτήσουμε είναι επιτακτικό να ξεκινήσουμε από το πιάτο μας..

• "Εγώ, από τη μεριά μου, αναρωτιέμαι από τί είδους αίσθημα, μυαλό ή λόγο κατεχόταν αυτός ο άνθρωπος που πρώτος μόλυνε το στόμα του με αίμα, και επέτρεψε στα χείλη του να αγγίξουν τη σάρκα ενός δολοφονημένου όντος. Που έστρωσε το τραπέζι του με τις κατακρεουργημένες μορφές των νεκρών σωμάτων, και ισχυρίστηκε ως καθημερινή τροφή και νόστιμα πιάτα αυτά που ήξερε πως ήταν όντα προικισμένα με κίνηση, με αντίληψη και με φωνή." ~ Πλούταρχος 

• "Είναι άποψή μου πως ο χορτοφαγικός τρόπος ζωής με τα αγνά φυσικά αποτελέσματά του στην ανθρώπινη ψυχοσύνθεση θα επηρέαζε με τον πιο ευεργετικό τρόπο τη μοίρα της ανθρωπότητας." ~ Άλμπερτ Αϊνστάιν 
• "Όσο ο Άνθρωπος συνεχίζει να είναι ο άσπλαχνος καταστροφέας των κατώτερων ζώντων όντων δεν θα γνωρίσει ποτέ υγεία και ειρήνη. Γιατί όσο οι άνθρωποι κατασφάζουν τα ζώα, θα σκοτώνουν ο ένας τον άλλο. Πράγματι, αυτός που σπείρει τον καρπό του φόνου και του πόνου δεν μπορεί να δρέψει χαρά και αγάπη." ~ Πυθαγόρας 
• "Το αισθάνομαι πως η πνευματική πρόοδος όντως απαιτεί, σε κάποιο στάδιο, πως πρέπει να σταματήσουμε να σκοτώνουμε τα συντροφικά μας πλάσματα για την ικανοποίηση των σωματικών μας γούστων." "Το μεγαλείο ενός έθνους και η ηθική του πρόοδος κρίνεται απο το πως φέρεται στα ζώα. Στο μυαλό μου, η ζωή ενός προβάτου δεν είναι λιγότερη πολύτιμη από αυτή ενός ανθρώπου." ~Μαχάτμα Γκάντι 
• "Το Άουσβιτς ξεκινά κάθε φορά που κάποιος κοιτά ένα σφαγείο και σκέφτεται: είναι μόνο ζώα." ~ Θεοντόρ Αντόρνο 
• "Το να γίνεις χορτοφάγος είναι να εισέρχεσαι στο ποτάμι που οδηγεί στη νιρβάνα." ~ Βούδας 

Πηγές:

*Earthlings

*Τρώγοντας ζώα Foer-jonathan Safran Εκδόσεις μελάνι

*Making the connection

*http://psychanimalvegan.blogspot.gr/

*http://humanisticecology.blogspot.gr/

*http://veganmamagr.blogspot.gr/